Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 103: Onthutst kijk ik naar de vrouw
voor me en dan neem ik een besluit

H

Helen is tekstschrijver en moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft pas een huis gekocht met nieuwe liefde Boris. Pauls relatie met Marleen wankelt.

Maandag 

Boris komt uit de keuken met een fles champagne en mijn moeder loopt er lachend achteraan met de glazen. Ineens springen de tranen in mijn ogen. Het is bijna twaalf uur en wat hebben we een bewogen jaar achter de rug. De nasleep van de scheiding, mijn moeders borstkanker, een nieuwe vriend, mijn miskraam én de aankoop van onze nieuwe woning...

Rob zit tegenover mij en ziet het gebeuren. Hij pakt mijn hand. "Het is heel normaal hoor, om zo aan het einde van het jaar even vol emotie terug te denken aan wat je allemaal hebt meegemaakt." Ik voel hoe de tranen inmiddels over mijn wangen stromen en kijk hem dankbaar aan.

Wat fijn dat hij dit aanvoelt. Wat fijn dat uitgerekend deze man in het leven van mijn moeder is gekomen. "Zo lieve huilebalk! Is het weer zover?" Boris slaat zijn armen om me heen en zoent me lachend in mijn nek. Ik moet ook lachen, door de tranen heen. Een beetje minder emotioneel zou ook weleens mogen. Ik ben blij dat hij er luchtig mee omgaat.

"Ik weet ook niet waarom het zo ineens opkwam. Maar ik zag jou en mama en ineens overviel me een enorm geluksgevoel dat jullie deze avond bij mij zijn. En jij ook Rob. Ik ben echt heel blij met je." Dan begint Max te gillen. "Nog 1 minuut! Nog 1 minuut! Boris, ik pak het vuurwerk! Nina, doe je schoenen aan! Mama, Mama! Nog één minuut!"

Dinsdag

"Móeten we naar papa en Marleen? Ik wil met jullie mee naar oom Bob." Max zit met een ontevreden gezicht op de achterbank. "Ja lieverd, dat moet. Papa en Marleen hebben jullie nu al een paar dagen niet gezien en die vinden het ook leuk om jullie een Gelukkig Nieuwjaar te wensen." Een vermoeide zucht volgt.

Als ik tien minuten later bij ze aanbel doet Marleen met haar gezicht op onweer open. "Hoi. Gelukkig Nieuwjaar. Paul is er niet, die is net kwaad weggereden. Beetje laat naar bed gegaan gisteravond, de chagrijn..." Onthutst kijk ik naar de vrouw voor me, in joggingpak.

En dan neem ik een besluit. "Ik kom de kinderen bij hun vader brengen Marleen, niet bij zijn vriendin die zo te zien net uit haar bed komt en ze waarschijnlijk niet de allergezelligste dag ooit gaat bezorgen.

Zeg Paul maar dat hij mij kan bellen als hij zijn kinderen wil zien." Ik pak Nina en Max bij hun handje en loop weg. "Helen, maak het nou niet nog erger dan het al is", roept ze. Ik negeer het. Ze zoeken het maar even uit samen.