Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 104:
'En ineens werd ik woest...'

H

Helen is tekstschrijver en moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft pas een huis gekocht met nieuwe liefde Boris. Maar Pauls relatie met Marleen wankelt.

Dinsdag 

Het is nu een week geleden dat ik met de kinderen rechtsomkeert heb gemaakt bij Paul en Marleen. Of beter: bij Marleen, omdat Paul door hun ruzie het huis was ontvlucht. Eén telefoontje kon er af. Eén. ’s Avonds belde hij, boos omdat ik de kinderen had meegenomen.

Ik heb hem heel rustig gezegd dat ik ze niet achterlaat bij iemand bij wie ze zich steeds minder op hun gemak voelen. Blijkbaar had hij mij op de speaker gezet, want ik hoorde haar direct op de achtergrond gillen. En blijkbaar hadden ze hun ruzie weer bijgelegd, want hij nam het blind voor haar op.

"Doe normaal, Helen! Ze vinden Marleen hartstikke leuk. En doe nou niet alsof het bij jou en Boris allemaal koek en ei is, jullie zullen ook weleens ruzie hebben."
Ik bleef rustig. "Ze vinden Marleen niet leuk, Paul. Misschien moet je eens echt met ze praten. En geloof het of niet, wij maken nauwelijks ruzie en al helemaal niet in bijzijn van de kinderen. Daar zouden jullie een voorbeeld aan kunnen nemen."

Marleen begon keihard te lachen op de achtergrond en ineens werd ik woest. Wie denkt deze vrouw wel dat ze is? "Als je dit gesprek wil voortzetten zonder die hysterische papegaai op de achtergrond, hoor ik het wel. Ik ben er klaar mee, Paul!"

Ik verbrak de verbinding en verwachtte dat Paul zou terugbellen. Misschien niet die avond, maar wel de dag erna. Dat gebeurde niet. Nog steeds niet. Mijn moeder vindt dat ik hem moet bellen, voor de goede vrede. Ik pieker er niet over, hoe cru ik het ook voor de kinderen vind. De fout ligt niet bij mij!

Vrijdag 

Max, Nina en ik staan huilend om de schoenendoos heen waar Hero de hamster in ligt. Dood. De dierenarts heeft ’m zojuist een spuitje gegeven; het beestje was al twee dagen doodziek. Ik haal verontschuldigend mijn schouders op als de man mij aankijkt. 

"Sorry hoor..." snif ik beschaamd. "Het was echt een heel leuke hamster. Ik hecht me nogal aan dieren, hoe klein ze ook zijn. En hij was zo zielig." Ik doe de deksel op de doos, waarop Nina nog harder begint te snikken. "Lieverd, we gaan hem in de tuin van het nieuwe huis begraven. Zo is hij voor altijd bij ons."

"Mag ik dan zo papa bellen om te vertellen dat Hero dood is?" Hè, hoe kan ik dit nou afwijzen? Ze hebben hem al bijna twee weken niet gezien of gesproken. "Dat is goed. Als we zo thuis zijn, mag je papa bellen."