Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Sabine Joosten
Helen's dagboek

Aflevering 105: 'Zwanger...
vol ongeloof kijk ik naar mijn computerscherm'

H

Helen is tekstschrijver, moeder van Max en Nina en heeft een relatie met Boris. Na haar aanvaring met Marleen, de vriendin van haar ex, is er ineens schokkend nieuws. 

Dinsdag 

Zwanger. Vol ongeloof kijk ik naar mijn computerscherm. Maar het staat echt in het mailtje dat ik zojuist van Paul heb ontvangen: “Marleen is zwanger.” Mijn kinderen krijgen een halfbroertje of -zusje. Ik weet even niet wat ik moet doen. Moet ik Paul bellen? 

Ik heb hem al een paar weken niet gesproken: de kinderen hebben hem alleen even aan de telefoon gehad om te vertellen dat de hamster dood was. Morgen zou hij ze eindelijk weer eens uit school halen, hebben we gisteren per sms afgesproken. En nu dit! Paul krijgt nog een kind. Met een vrouw met wie hij alleen maar ruzie lijkt te maken en over wie hij een paar maanden geleden nog zijn twijfels uitsprak. Dit moet wel ellende opleveren.

Luiers verschonen

“We zijn ontzettend gelukkig met dit onverwachte maar blijde nieuws”, lees ik nog eens hardop. En dan moet ik lachen. Heel hard lachen. Ik zie hem weer achter een kinderwagen lopen en luiers verschonen. Daar had hij bij Max en Nina al weinig zin in, dus dat zal nu helemaal geen feest worden. 

“Marleen en ik willen het de kinderen morgen graag samen vertellen. We hebben voor allebei een T-shirt gekocht met de tekst: Ik word grote broer/ zus.” Die tekst getuigt van hun onnadenkendheid. Alsof Max en Nina erop zitten te wachten! Ik verwacht eerder dat ze negatief zullen reageren. Ze zullen het wel merken...

Woensdag 

Onrustig kijk ik voor de tiende keer in vijf minuten tijd op mijn telefoon. Ze zullen het nu toch wel verteld hebben? Waarom laten de kinderen dan niets horen? “Zal ik bellen?” Boris is resoluut. “Nee, geef ze nou maar even de tijd. En misschien bellen ze helemaal niet en hoor je morgen pas hoe het is verlopen.” Daar moet ik niet aan denken.

Ik heb toch het recht om te weten hoe mijn kinderen reageren op het bericht dat ze een broertje of zusje krijgen? Straks zijn ze van streek en weet ik van niets! Boris pakt zijn autosleutels van tafel en slaat zijn arm om me heen. “Kom, wij gaan lekker samen lunchen, dan kun je even je verstand op nul zetten. Je maalt weer te veel.”

Donderdag 

Max komt als eerste de school uit lopen. Zijn gezicht staat op onweer. Als hij voor me staat, drukt hij zijn tas in mijn handen. Mijn zoen ontwijkt hij. “Wist jij het al?” Ik knik. “Wat een eikels, zeg. Als ze maar niet denken dat ik daar nog ga slapen met zo’n krijsende baby in huis!”