Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 110: 'Eva had haar ogen open
maar reageerde flauwtjes'

H

Helen is moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft een relatie met Boris. Eva, de beste vriendin van Helen, heeft een ongeluk gehad en is net uit coma.

Maandag

Eva is ontwaakt uit coma. Maar wat had ik gedacht? Dat ik haar meteen weer rechtop in bed zou aantreffen? Lachend en pratend? Dat mijn beste vriendin weer terug op aarde zou zijn alsof er niets was gebeurd? Ik had het in elk geval gehoopt...

Eva had haar ogen open maar reageerde flauwtjes. Volgens de artsen is dat heel positief, maar desondanks stortte ik op de gang volledig in. Vooral mijn angst of ze ooit weer de oude zal worden, overheerst. En dan Bob: "Misschien was haar ongeluk wel bewust, wilde ze een einde aan haar leven maken."

Ik heb zijn opmerking boos van tafel geveegd. Zoiets zou ze nooit doen! Ik wil met haar praten, haar helpen... En ik wil haar vragen wat er precies is gebeurd. Haar zoveel mogelijk rust geven is het beste, zegt de arts. Daar houd ik me dan maar aan.

Donderdag

Ik zie nog niets aan Marleen wat ook maar wijst op een zwangerschap, terwijl ze volgens mijn berekeningen toch al zo’n 12 weken onderweg moet zijn. We staan wat ongemakkelijk naast elkaar bij school, allebei in de volste overtuiging dat wij de kinderen zouden ophalen. "Echt, Helen, ik zou het doen. Moest jij niet naar de kapper of zo?" Shit! Dat was het... glad vergeten.

Het geeft een beetje aan in welke gemoedstoestand ik al weken verkeer: een kappersafspraak heb ik nog nooit vergeten. Maar ik weiger dit in al mijn trotsheid aan Marleen toe te geven."Nee hoor. Misschien had je zelf een afspraak staan?"

Ik kijk minachtend naar haar haren, waarmee ik subtiel probeer aan te geven dat het de hoogste tijd is. Bah, ik haat mezelf als ik zo vals doe. "Hebben de kinderen het veel over mijn zwangerschap?" verandert ze het onderwerp snel. "Nou nee. Eigenlijk nooit", lieg ik. "Komt wel. Als ik een buikje krijg, gaat het vast voor ze leven." 

Ik kan haar wel wat doen! Hoe haalt ze het in haar hoofd om nu over zichzelf te praten en niet naar Eva te informeren! Het gaat nooit wat worden tussen mij en deze nare vrouw. "Marleen, ga maar naar huis. Ik neem de kinderen zo mee. We bellen wel." Ik zeg het op zo’n toon, dat er nul ruimte is voor discussie. Ze druipt af.

"Zo, dat was Pauls vriendin zeker? Het straalde van je gezicht af. Nare kop, stomme jas, overdreven tas en veel te dun", maakt een mede-moeder mij aan het lachen. "En zwanger", roep ik! Even valt het stil. En dan gieren we het uit.