Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw in rolstoel
Foto: Innocenti
Helen's dagboek

Aflevering 115: 'Ik wilde niet meer, Helen,
ik wilde niet meer'

H

Helen is tekstschrijver en moeder van Max en Nina. Ze is gescheiden van Paul en heeft net met Boris een huis gekocht. De verbouwing is eindelijk klaar. Helens beste vriendin Eva is herstellende van een heftig auto-ongeluk.

Donderdag

Eva ziet er verdrietig uit. Wel is haar spraak veel sneller teruggekomen dan we hadden durven hopen. Ze praat langzaam en zoekt naar woorden, maar kan zich prima uitdrukken. Wel zal het lichamelijke herstel nog maanden duren. Drukker maak ik mij om haar geestelijke herstel: in niets zie ik meer de vrolijke Eva van voor het ongeluk.

"Zullen we even naar buiten gaan?" stel ik voor. Ze haalt haar schouders op. Een ontzettend mooie man in een rolstoel aan de andere kant van de kamer glimlacht naar ons. "O Eef, leuke vent op links", probeer ik fluisterend haar gedachten te verzetten.

Moeizaam draait ze zich om. "Nou, enorm leuk... Ik ben niet van plan voor eeuwig gehandicapt te blijven, mocht je dat denken. Doe mij maar een gewone man." Ik schrik van haar botheid. Tot dit moment heb ik haar met fluwelen handschoenen aangepakt, maar het is klaar. Ze staat zichzelf toe weg te kwijnen en ze doet zielig.

Ik duw haar rolstoel de gang in en zet haar neer in een hoek. "Luister Eef, je gaat er nu je schouders onder zetten, ja? Je hebt een tweede kans gekregen van Onze Lieve Heer of wie je er ook verantwoordelijk voor wilt houden, en daar moet je iets mee doen.

Ik probeer je echt niet aan een lotgenoot te koppelen en je voor de rest van je leven in het hoekje 'gehandicapt' te drukken. Ik probeerde je even op te vrolijken want ik wil de oude Eva terug. Dat willen we allemaal, maar daar moet je zelf ook je best voor doen."

Kwaad kijkt ze langs me heen. Ik blijf haar strak aankijken en zie hoe haar ogen zich vullen. Ze begint te snikken, verbergt haar gezicht in haar handen. "Ik wilde niet meer, Helen, ik wilde niet meer", hoor ik haar zachtjes zeggen.

Vrijdag

Eva heeft zelfmoord proberen te plegen. Dat is de enige conclusie die ik heb kunnen trekken uit haar woorden van gisteren. Nadat ze het had gezegd begon ze steeds harder te huilen, waardoor de verpleging al snel naast ons stond.

Ze raakte volledig over haar toeren en pas na een injectie kalmeerde ze wat. Ik ben bij haar gebleven tot ze in slaap viel. Ik heb haar beloofd het tegen niemand te vertellen maar daar heb ik spijt van. Ik heb het Boris verteld en hij vindt dat ik het met een arts moet bespreken. "Ze heeft psychische hulp nodig. Straks doet ze het weer..."

Heb je hulp nodig? Neem dan contact op met '113 zelfmoordpreventie'. Telefoon: 0900-0113, website: www.113.nl.