Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Victoria's Secret
Foto: Hollandse Hoogte
Helen's dagboek

Aflevering 117:
'Wil ik wel écht trouwen?’

H

Helen is moeder van Max en Nina en woont samen met nieuwe liefde Boris. Haar ex Paul heeft ook een nieuwe relatie en verwacht zelfs een kind met Marleen. Vriendin Eva herstelt van een auto-ongeluk.

Maandag

We zitten in het vliegtuig, nog een paar uur verwijderd van ons hotel in Manhattan. Twee volle dagen shoppen: ik heb er zin in!

Boris houdt mijn hand vast en strijkt met z’n vinger over mijn ring. "Heb je al over een datum nagedacht? Of een locatie?" Ik schud mijn hoofd. Door alle stress van de verhuizing en het ongeluk van Eva, is zijn aanzoek wat naar de achtergrond verdwenen. "Het najaar lijkt me wel wat."

Verschrikt kijk ik hem aan. "Dan al? Dat is over een half jaar! Heb je enig idee hoeveel voorbereiding een bruiloft vraagt? Ik wil dat alles perfect is." "O jee... ben jij zo’n bridezilla die ik weleens op zo’n vrouwenzender zie?" "Nee, maar ik wil wel dat Eva mijn getuige is, en ik zie haar niet in een halfjaar tijd weer de oude worden."

"De winter dan? Of volgend voorjaar?" "Volgend voorjaar dan. Een jaar moet genoeg zijn", antwoord ik opgelucht. Dat Boris mij gevraagd heeft, is eigenlijk al genoeg voor mij. Wil ik wel écht trouwen?

Woensdag

"Koffie?" Ik wijs op de Starbucks waarvan ik weet dat ze er WiFi hebben. "Prima, maar dan houd jij wel je telefoon in je zak." Betrapt. Ik heb er meer moeite mee dan ik dacht om de kinderen bij mijn moeder en Rob achter te laten.

Het was logischer geweest om ze bij Paul en Marleen te brengen, maar die kunnen voor mij even de pot op met hun hysterische gedoe nu er een baby op komst is. "Ik mag toch wel even vragen hoe het daar is?"

"Nee, dat mag je niet. We zijn hier om te genieten. Kom, ik weet iets beters dan koffie drinken." Boris trekt me mee de straat over, een enorm grote Victoria’s Secret in. "Ik stel voor dat jij hier eens een gigantische voorraad gaat inslaan." Ik kijk om me heen en voel me ineens als een kind in een snoepwinkel. Boris zoent mijn voorhoofd.

"Lieverd, veel plezier. Ik ga die koffie halen waar je net zo’n zin in had en als ik terugkom wil ik dat je je armen vol lingerie hebt." Ik draai me om en verdwijn tussen de rekken. Deze man heeft zó begrepen waar vrouwen gelukkig van worden!

Donderdag

Ik zie hoe de lichtjes van New York onder mij steeds kleiner worden. De vlucht kan mij niet snel genoeg gaan. Het verontrustende telefoontje dat ik over Eva heb ontvangen heeft de euforie van ons korte reisje in één klap laten verdwijnen.