Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vriendinnen praten
Foto: Hollandse Hoogte
Helen's dagboek

Aflevering 119: ‘En wéér neemt hij
het voor haar op’

H

Helen is moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. De vriendin van haar ex is zwanger en haar beste vriendin heeft zelfmoord proberen te plegen.

Dinsdag

"Houden we deze sfeer?" Paul vraagt het tijdens de overdracht van de kinderen. Ik ben kortaf en verre van vriendelijk.

"Ja, Paul. Als jij je zwangere vriendin op mij afstuurt om juridisch vast te laten leggen dat Max, Nina en jullie kind elkaar voor altijd zullen blijven zien, dan ben je bij mij aan het verkeerde adres. Je weet hoe ik in elkaar steek: ik wil het beste voor iedereen. Als daaraan wordt getwijfeld en er contracten moeten worden opgesteld, heb je aan mij een slechte."

"Ja, dat was ook niet zo handig van haar. Ze maakt zich momenteel over van alles zorgen, maar het zou toch ook vreselijk zijn als de kinderen elkaar door mijn overlijden niet meer zien?" Het stoort me dat hij het toch weer voor haar opneemt.

"Je kunt niet alles in het leven plannen en vastleggen, Paul. Wie dan leeft, wie dan zorgt. Jij had haar moeten laten weten dat ik écht niet als koelbloedige heks handel." "Dat denkt ze ook niet." "Nou, zo doet ze wel!" Mijn stem slaat over en ik voel dat ik zwak sta in deze discussie.

Op de typische 'vrouwenmanier' zet ik hem op zijn plek: "Zeg haar maar dat ik echte zorgen aan mijn hoofd heb. Mijn beste vriendin heeft zich net wéér van het leven proberen te beroven: dat is even andere koek dan die hormoon-hysterie van Marleen." Hij kan er niets meer tegen inbrengen en zwijgt. Ik zwaai door het raam naar de kinderen en maak dat ik wegkom. Ik was ronduit onredelijk.

Vrijdag

Ik heb niet durven beginnen over Eva’s zelfmoordpoging en zij zwijgt ook in alle talen over het voorval. Er hangt een ongemakkelijke sfeer als we praten over koetjes en kalfjes. "Weet je al wanneer je gaat trouwen?" Het is een van de eerste vragen die ze mij stelt. Haar interesse in mijn leven is na het ongeluk tot het nulpunt gedaald. "Nee. Ik wacht op jou. Ik wil dat je mijn getuige bent, eerder ga ik dat jawoord niet geven."

Ze staart voor zich uit en ik zie hoe haar ogen zich vullen. Ik leg mijn hand op haar bovenbeen en voel hoe mager ze is geworden. "Lieverd, wat is er?" "Ik ben alles aan het verknallen, hè? Ik kan dit nooit meer goedmaken..." Ze fluistert het, terwijl een traan op mijn hand uit elkaar spat. Ik pak haar gezicht vast en kijk haar in haar ogen. "Ja, je bent het aan het verknallen. Wat is er aan de hand, Eef? Waarom wil je niet meer?"