Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Image Source Ltd RF | Image Source/Ghislain & Marie Da Source
Helen's dagboek

Aflevering 120: ‛De dood
is niet de oplossing’

H

Helen is de moeder van Max en Nina, en woont nu samen met Boris. Haar ex verwacht met vriendin Marleen een kind. Vriendin Eva heeft geprobeerd zelfmoord te plegen.

Maandag

Eva hád moeder kunnen zijn. Toen ze 18 en 27 was, heeft ze abortus laten plegen. Twee keer. Ik heb het nooit geweten. “De tweede keer zat jij midden in de flesjes en luiers, het moedergeluk straalde van je af! Hoe kon ik dit met je delen?” verklaarde ze het feit dat ze het in haar eentje heeft opgelost.

Ik was in shock. Mijn beste vriendin had geheimen, voor mij. En niet zulke kleintjes ook... De eerste abortus had ze met haar toenmalige vriendje geregeld. 

Ze studeerde nog, mij kende ze toen niet en ze sprak er nooit meer over, om het te verdringen. De tweede abortus hield ze bij me weg vanwege mijn gezinsgeluk. Onzin.

Natuurlijk had ik het er moeilijk mee gehad dat ze een mogelijk gezond kindje weg zou laten halen, maar ik had echt wel begrepen dat ze daar in haar situatie het beste aan deed.

Twee keer zwanger en dat nu nooit meer kunnen door een vervroegde overgang. Dat moet een afschuwelijk besef zijn. Hortend en stotend kwam het verhaal eruit. Ze huilde verschrikkelijk.

“Dit is mijn straf! Ik wilde toen geen kinderen, maar nu wel! Ik wil niet alleen overblijven: man of niet. Ik wil een kind om voor te zorgen! Als ik jou zie met Max en Nina, breekt mijn hart.” Alles viel op z’n plek. Ik weet niet of ik in haar geval een einde aan mijn leven had proberen te maken, maar ik zou er wel kapot van zijn geweest.

We hebben uren samen gepraat, tot ze wit zag van vermoeidheid. “Je mag het tegen niemand vertellen,” zei ze, toen ik haar op bed legde. “Jawel, dat ga ik wel doen. Ik wil het er met Boris over hebben en ik vind ook dat Bob en je moeder recht hebben dit van je te weten.

Het zijn allemaal mensen die zielsveel van je houden, Eva. Voor hen zal dit een shock, maar ook een verheldering zijn. En we gaan je samen helpen.”

Uit het feit dat ze er niet tegenin ging, maakte ik op dat ze me begreep. “We vertellen het je moeder en Bob samen. Mijn liefste vriendin, geloof mij: hier kom je uit. De dood is geen oplossing.” Weer stroomden de tranen over haar wangen. Ik sloeg mijn armen om haar heen en besloot te blijven. Ik zou thuis geen seconde rust hebben.

Ik bracht Boris op de hoogte en bij de verpleging regelde ik een extra bed. Ik heb haar vastgehouden tot ze sliep. En toen ik haar rustig naast me zag slapen, wist ik één ding zeker: we gaan er alles aan doen om haar wens om moeder te worden alsnog in vervulling te laten gaan.