Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: PA Photos | David Cheskin
Helen's dagboek

Aflevering 122: 'Ik herken
mijn eigen zoon niet meer'

H

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met nieuwe liefde Boris, maar worstelt met haar suïcidale vriendin en opstandige puberzoon.

Dinsdag

Briesend staat hij tegenover me. “Ja, wat nou? Je kunt wel dreigen dat ik een jaar niet meer op de computer mag, maar ik ga NIET trainen!” Ik herken mijn eigen zoon niet meer. De afgelopen weken lijkt hij met de dag brutaler te worden. Gisteren merkte ik zelfs dat ik een confrontatie met hem uit de weg ging, uit angst voor weer een uitbarsting.

“Kun je ook nog normaal tegen mij praten?” “Tuurlijk, heb ík het weer gedaan! Jij moet normaal tegen mij doen. Ik heb geen zin om naar die lul te gaan, dus doe ik dat niet! Het is mijn leven.” Met ‘die lul’ wordt de trainer bedoeld, waar Max het niet zo goed mee kan vinden.

Nog voor ik antwoord kan geven, slaat hij de tussen- deur dicht – zo hard dat de ruiten trillen. En de ruiten niet alleen, ook ik krijg er de zenuwen van. Leuk, die puberleeftijd.

Donderdag

Eva en ik zitten in de tuin van ’t revalidatiecentrum. Ze roert onophoudelijk in haar thee. “Heb je al plannen voor als je hier weg mag?” Ze blijft naar haar kopje staren en haalt haar schouders op. “Gek hè, ik moet er nog niet aan denken om hier weg te gaan. Dit voelt wel veilig.” “Dan moet je daar ook nog niet aan denken. Helpen de gesprekken met je psycholoog je een beetje?”

Weer haalt ze haar schouders op. “Ach... feit blijft dat ik een enorme kinderwens heb en mijn eigen glazen heb ingegooid. Daar kunnen duizend gesprekken met honderd psychologen niets aan veranderen.” Daar heeft ze gelijk in. Ik slik de woorden ‘plek- je geven’ snel in. Ze wil het helemaal geen plekje geven.

Ze wil een kind, dat is inmiddels meer dan duidelijk. Ik leg een hand op haar bovenbeen. “Leef dag voor dag, Eef. Het komt wel goed.” Maar dat weet ik helemaal niet zeker.

Vrijdag

Kun jij Max hier komen ophalen? Hij is echt volstrekt onhandelbaar,” zegt Paul. Verbijsterd laat ik een stilte vallen. “Dus als het even te moeilijk wordt, stuur je je kind maar weer terug naar z’n moeder? Is dat wat co-ouderschap inhoudt?”

“Tja, van mij mag hij wel blijven hoor, maar Marleen trekt zijn gedrag niet en ik ben toch bang dat de baby die stress meekrijgt. Ze is net zo boos op hem geworden...”

Zij boos? Op mijn kind? En mijn kind moet weg omdat haar ongeboren vrucht last van hem heeft? Wat een heks!

Alle afleveringen van Helen's Dagboek teruglezen? Dat kan hier.