Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Helen's Dagboek deel 124: 'Zou je niet eens wat aandacht aan je kinderen besteden?'
Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 124: 'Zou jij niet eens wat
aandacht aan je kinderen besteden?'

H

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. Haar ex Paul en zijn vriendin Marleen verwachten een kind.

Donderdag

Marleens 'weeën' waren al snel voorbij en na een nachtje observatie in het ziekenhuis, mocht ze weer gaan. Het advies om het wat rustiger aan te doen, heeft ze niet licht genomen.

Ze is gestopt met werken, de kinderen zijn er niet meer welkom en Paul doet alsof ze op sterven ligt. “Ze is zwanger, Paul, ze gaat niet dood,” snauw ik als hij weer op iets te dramatische toon over de situatie spreekt. Het is misschien niet de aardigste reactie, maar kom op zeg: hoe kun je nou je kinderen twee weken vrijwel negeren omdat je vriendin wat last heeft van harde buiken?

Als je het mij vraagt, stelt ze zich gewoon aan. Stress door Max’ pubergedrag! Die vrouw kan niets aan! Het komt haar hartstikke goed uit dat ze nu een excuus heeft om Max en Nina buiten de deur te houden. Max vindt het best, die wilde haar voorlopig toch niet meer zien.

Maar ik weet dat ze hun vader allebei ontzettend missen. “Zou jij niet ook eens wat aandacht aan je kinderen besteden? Niet alles draait om Marleen, hoor.” Ik flap het eruit, want het zit me behoorlijk dwars. De felle reactie die ik verwacht, blijft uit. “Ja... ik mis ze ook. Marleen geeft alleen zo duidelijk aan dat ze rust wil, dat ik niets wil forceren.”

“Nou weet je, dan geef jij haar lekker een middag complete rust en neem je de kinderen mee naar Artis. Kan zij lekker slapen en hebben de kinderen even quality time met hun vader.” Even blijft het stil. “Dat kan ik best doen. Zal ik ze zaterdagmiddag bij je ophalen?” “Prima. Eén uur doen?” Dat 'ie zoiets nou niet zelf kan bedenken...

Zaterdag

De kinderen zijn nog niet met Paul de deur uit of Boris zoent me hartstochtelijk. “Even een moment voor onszelf,” fluistert hij in mijn oor. Hij heeft gelijk. De afgelopen weken zijn we zo druk geweest en de kinderen zijn al twee weken non-stop bij ons. Aan zijn zoen te merken, verwacht ik dat we de hele middag het huis − of beter gezegd de slaapkamer − niet uitkomen, maar Boris heeft andere plannen.

"Kom, pak even een vestje. En neem je zonnebril mee, dan gaan we weg.” “Waarheen?” “Dat zeg ik niet.” Zijn ogen stralen. Ik denk dat ik nooit ga wennen aan deze man die steeds weer van alles uit de kast haalt om mij te verrassen. “Gaan we ver weg?” hengel ik naar een aanwijzing. “Dat valt mee. Ik ga je iets geven. Iets waar jij en ik heel lang veel plezier aan gaan beleven.”

Alle afleveringen van Helen's Dagboek teruglezen? Dat kan hier!