Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm GmbH
Helen's dagboek

Deel 126: ‘Ik weet ook wel dat een paard
een kind niet kan vervangen’

H

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. Haar ex Paul en zijn vriendin Marleen verwachten een kind.

Vrijdag

 “Ik ga iets kopen...” Eva’s ogen glinsteren en Boris, Bob en ik kijken haar vragend aan. We hebben net de boot aangemeerd voor een lunch en ik geniet van de ongedwongen sfeer. “Een paard!” Ik verslik me bijna in mijn koffie. “Een paard? Jij? Wat moet je daar nou mee?” 

 

“Nou, ik weet ook wel dat het geen vervanging is voor een kind, maar ik voel dat ik een nieuw doel in mijn leven nodig heb. De artsen adviseerden mij om veel te sporten, ook voor mijn herstel, en aangezien ik vroeger altijd heb paardgereden, wil ik die hobby weer oppakken.”

“Jeetje, maar zou je er dan wel meteen een kopen? Wat kost dat? Hoeveel werk is het? Kun je niet beter beginnen met een paard huren op een manege of zo? En wat als-ie ziek wordt? Of z’n been breekt of...”

Bob onderbreekt mijn kritische reactie. “Helen, hou eens op. Je ziet alleen maar beren op de weg. Ik vind het een briljant plan. Wat je zegt, Eef, het is geen vervanging voor je kinderwens, maar wel een fijne afleiding. En als je een bijrijder nodig hebt, dan zeg je het maar: ik heb als kind wedstrijden gereden.” Eva klapt in haar handen en vraagt Bob meteen het hemd van het lijf.

Ik kijk Boris aan, die alles lachend aanhoort. Misschien is dit inderdaad wel een goede zet. Ik moet nog even aan het idee wennen, maar ik ben blij dat ze weer zo vol levenslust lijkt te zitten.

Zondag

Ik zit gezellig met een kop thee langs de tennisbaan waar Max competitie speelt, als ik Paul ineens zie lopen. Hij zwaait naar me, alsof er niets aan de hand is. Ik voel me direct ongemakkelijk, want om me heen zitten diverse moeders tegen wie ik net nog mijn grieven over mijn ex en zijn vriendin heb geuit.

“Hoeveel staat het?” vraagt hij als-ie naast me staat.

Ik weet niet zo goed hoe ik moet reageren. Het liefst zo bot mogelijk, maar daarvoor voel ik me te veel bekeken. “Eerste set gewonnen, nu 2-0 achter.” Minutenlang kijken we zwijgend naar onze zoon, die doet alsof hij zijn vader niet ziet. “Hoe is het met Marleen?” vraag ik, vooral om de pijnlijke stilte te doorbreken.

“Ja, goed. Ze is vandaag een dagje met haar moeder naar een of ander wellnessgebeuren.” O, dát kan dus wel?!

“Lekker hoor. Dus Max en Nina zijn weer welkom deze week?”

Ik zet hem publiekelijk klem. “Eh ja... eh. Wat mij betreft wel. Ik zal het even met Marleen overleggen.”

Alle afleveringen van Helen's dagboek teruglezen? 

Dat kan hier!