Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte - Patricia Rehe
Helen's dagboek

Aflevering 131:
'Als reactie krijg ik een lange zoen'

H

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. Haar ex Paul en zijn vriendin Marleen verwachten een kind.

Maandag

Het stoort mij dat Paul en Marleen zo door mijn hoofd spoken. Ik ben op vakantie en zou niet aan mijn ex en zijn zwangere vriendin moeten denken. Ik kijk tientallen keren per dag op mijn telefoon of er al nieuws is. Dat ik vorige week een berichtje kreeg dat de weeën begonnen waren, bleek wederom loos alarm. "Laat het hem dan voor zich houden tot hij het zeker weet! Ik ben zo blij dat we de kinderen niets verteld hebben", zei ik tegen Boris toen ik vrijdag na een sms van mijn kant pas te horen kreeg dat alles weer rustig was. 

"Die vrouw houdt gewoon van aandacht en hij gaat daar lekker in mee. Zet het uit je hoofd." Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Terwijl we loeihard op een propeller­boot door de moerassen van de Everglades varen, denk ik weer aan Nederland. En dan vooral aan die twee. 

"MAM! Een krokodil!" Nina en Max gillen het in stereo uit. Het is heerlijk te zien dat ze zo genieten. Ik zet de telefoon, die ik uit gewoonte weer eens in mijn handen heb, uit. Ik ben hier nu en moet genieten, dwing ik mezelf. Vanaf nu kijk ik alleen ’s avonds nog even of er nog bericht is uit Nederland, neem ik me voor. Door dat besluit voel ik me ineens heel opgelucht. En nu krokodillen kijken! 

Vrijdag

De kinderen liggen op bed en Boris en ik zitten met een wijntje op het terras van het hotel. Het is nog steeds broeierig warm. "Zeg schat, als wij terug zijn hè, denk je dan dat het moment is ­aangebroken waarop wij ook weer eh… gaan proberen een kindje te krijgen?" 

Ik moet lachen om de bijna verlegen manier waarop Boris het vraagt. Niets voor hem. Nou heeft hij natuurlijk wel een tijdje geleden bot gevangen omdat ik dat nog niet aankon in verband met Eva’s onvruchtbaarheid. Hij lijkt mijn gedachten te raden.

"Ik durf het je bijna niet te vragen. Ik weet hoe moeilijk je het ook tegenover Eva vindt, en dat begrijp ik. Maar ik kan niet wachten om zelf vader te worden."

Zijn woorden ontroeren mij. Daarbij ben ik ook de jongste niet meer en de miskraam heeft mij er op gewezen dat het niet weer zo makkelijk hoeft te gaan als bij Max en Nina. 

"Zullen we dat maar doen dan na de vakantie?" hoor ik mezelf ­zeggen. En met het uitspreken van die woorden, voel ik vlinders in mijn buik. Een kindje met Boris! Als reactie krijg ik een lange zoen. "We kunnen anders ook nu al een poging wagen?"