Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte - EyeEm GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 134:
‘Het is mijn zusje niet!’

M

Maandag. Max blijft mokken. Sinds Paul hem heeft verteld dat Marleen is bevallen van zijn halfzusje, staat zijn kop op onweer.

Ik had verwacht dat het met een paar uur wel over zou trekken, maar niets is minder waar. Nina stuitert van opwinding over de baby.

Ze wilde meteen kijken, toen Paul dat voorstelde – Max absoluut niet. “Geef hem wat tijd,” zei ik, nadat ik hem met drie zoenen gefeliciteerd had en Nina – met cadeautje voor Britt – aan hem had overgedragen.

Ik zie de teleurstelling op zijn gezicht en begrijp dat ergens ook wel. Tegelijkertijd geeft Max’ afwijzing mij ook wel een bevredigend gevoel. Het is duidelijk dat hij zijn vader en zijn vriendin niet weg laat komen met hun rare gedrag van de afgelopen maanden. 

“Hoe gaan we dit nou verder aanpakken, lieverd?” Ik probeer contact te krijgen met mijn puberzoon, die languit op de bank een spelletje op zijn iPad doet. “Nou, wat dacht je van: ‘niet’? Laat ze maar lekker gelukkig worden met die baby, ik hoef d’r niet te zien, dat stomme krijskind.”

“Je zusje kan er niets aan doen, die heeft ook nergens om gevraagd.” “HET IS MIJN ZUSJE NIET!” De tranen staan in zijn ogen en hoewel ik niets liever wil dan mijn armen om hem heen slaan en hem troosten, weet ik dat dat nu alleen maar averechts werkt. 

“Mannetje, waar ben je nou zo boos om?” Zijn ogen vullen zich met nog meer vocht en hij probeert vergeefs afleiding te zoeken in de iPad. Een dikke traan rolt over zijn wang en dan kijkt hij mij aan. Ik zie zijn pijn. “Het is niet jouw baby mama. Het is hun baby. Dus hoe kan het dan míjn zusje zijn?” 

Ineens begint hij hartverscheurend te snikken en ook ik voel de tranen opkomen. Verdomme. Dit doen wij gescheiden ouders onze kinderen dus aan… Ze moeten zich maar schikken naar onze nieuwe liefdes, nieuwe levens en zelfs nieuwe kinderen. En hoewel ze ontzettend flexibel zijn, is hun veerkracht niet altijd zonder gevolgen. Max kruipt bij mij op schoot en daar zit ik dan, met mijn snikkende puber. Ik kus hem op zijn haar en zeg hem dat het oké is om te huilen.

“Gooi het er maar uit. Maar weet dat weglopen voor de situatie je niet gaat helpen Max. We gaan met papa praten, goed? Eerst samen, zonder Marleen en Britt. Dan mag je hem vertellen wat je voelt, dat mag hij weten. En daarna gaan we samen op kraamvisite. Ik ben niet boos op Marleen omdat zij nu met papa een kindje heeft. Ik ben gelukkig met Boris en papa met Marleen.”

“Ja, dat zal best. Als je maar weet dat ik voor altijd blijf hopen dat jullie weer bij elkaar komen.”