Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm GmbH
Helen's dagboek

Aflevering 136:
'Ze was poeslief en leek nog oprecht ook!'

H

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. Haar zoon Max gaat bij zijn pasgeboren halfzusje op kraamvisite.

Dinsdag 

Max bijt zenuwachtig op zijn vingers. Het gesprek met zijn vader heeft hem enorm opgelucht en gelukkig heeft Paul zijn kritiek zonder weerwoord tot zich genomen. Ik zag dat het verdriet van Max hem raakte. Blijkbaar heeft hij niet doorgehad hoeveel verdriet Max om de situatie had. 

"Ben je zenuwachtig?" "Hm… een beetje. Straks is Marleen kwaad op mij. Ik heb best wel onaardige dingen over haar gezegd. Misschien heeft papa die wel doorverteld."

"Je hebt inderdaad wat onaardige dingen gezegd, maar die waren wel waar. Weet je, Max, papa en ik houden onvoorwaardelijk van jou, zo werkt dat met mensen en hun kinderen. Misschien dat Marleen dat, nu ze zelf moeder is, wat beter aanvoelt. Ze zal echt niet boos zijn en als ze dat wel is, dan ben ik bij je en krijgt ze ervan langs." 

Hij schiet in de lach als ik een gebaar maak alsof ik haar een klap geef. We stappen de auto uit en ik druk Max het cadeautje voor zijn halfzusje in zijn handen. "Kom, hier moeten we even doorheen. Over een uurtje gaan we lekker samen een ijsje halen."

Woensdag

"Ze was een totaal andere vrouw, mam! Ze was poeslief en het leek nog oprecht ook. Max was de eerste tien minuten wat onwennig, maar daarna zag je hem weer ontspannen. Zo fijn! En Britt is echt een schatje, ze lijkt een beetje op Nina. Ik dacht even dat ik het moeilijk zou hebben om het nieuwe kind van mijn ex te zien, maar dat viel reuze mee."

"Nou, wat ontzettend fijn om te horen, schat. Enne… nu zijn jij en Boris aan de beurt?" Ik doe net alsof ik niet weet waar ze op doelt. "Ik en Boris? Waar heb je het over?" "Nou, jullie willen toch ook nog wel een liefdesbaby?" 

Het woord alleen al geeft me een intens gelukkig gevoel. "Nu je er toch over begint, er wordt hard aan gewerkt, mam. Maar niet meteen aan de grote klok hangen, hoor. Wie weet duurt het nog een eeuwigheid."

Ze belooft het plechtig, maar zegt nog wel even dat ze niet kan wachten tot het zover is. "Ik zie mezelf al met Rob achter de kinderwagen lopen in eh… kom… eh…" Ik hoor de irritatie in haar stem, omdat ze niet op het woord kan komen. Ik wil haar helpen, maar heb geen idee waar ze op doelt.

"Nou, hoe heet dat ook alweer! Die dierentuin waar ik met Max en Nina altijd kwam?" "Artis?" Raar dat ze daar niet op komt. Ze heeft er jarenlang een abonnement op gehad!