Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Help, ik ben moeder!

'Wie gaat er nu 12 uur vliegen
met een baby!?'

blogger

Marloes Grimbergen

E

Een vliegtuig zonder huilende baby’s; mensen schijnen er extra voor te willen betalen. Ik snap het wel. Op vakantie of zakentrip gaan terwijl er een krijsend kind verderop zit, is niet ontspannen. Met oordoppen in of de koptelefoon op standje discovolume wordt het gekrijs enigszins gedempt. Maar of je dan lekker kunt slapen, is maar de vraag.

Ja, vervelend zo’n huilend kind aan boord, maar eigenlijk nog het vervelendst voor de ouders zelf, aangezien die zonder oordoppen in het gekrijs zitten en van alle kanten boos aangekeken worden. "Verdomme, kan dat mens haar kind niet even stilhouden?!" Ja, een vliegtuig zonder mensen die een hekel hebben aan baby’s, dát lijkt mij ook wel wat.

Naar Bangkok

Ik hoor het mezelf nog zeggen: "Welke idioot gaat twaalf uur vliegen met een baby? Je kunt toch veel beter naar de camping in Frankrijk gaan met een kind? Kinderen maakt het namelijk niks uit of ze in Frankrijk of Thailand op het strand spelen." Dat laatste klopt.

Maar mij maakt het wél uit en mijn motto is nog altijd: Blije papa & mama, blije baby (en andersom ja). Dus besloten we dit jaar om naar Bangkok te vliegen met onze zes maanden oude baby. En terwijl ik online de tickets boekte, stond de oude Marloes, die van voor het babytijdperk, hoofdschuddend naast mijn laptop: 'Welke idioot gaat 12 uur vliegen met een baby?'

Onverantwoorde en egoïstische ouder

Alsof mijn ‘oude ik’ in mijn achterhoofd nog niet genoeg was, werd ik online in besloten Facebookgroepen uitgemaakt voor onverantwoorde en egoïstische ouder en hoorde ik om mij heen hoe anderen er vooral niet aan zouden moeten denken. Met alle hormonen nog vers in mijn lijf begon ik steeds meer op te zien tegen de reis. Waarom was ik zo idioot om te gaan vliegen met een baby?

Ondanks mijn onzekerheid waren we onverantwoord en egoïstisch genoeg om toch te gaan. De vliegreis zou spannend worden, maar daarna zouden we wel een maand lang met zijn drietjes kunnen genieten van tropische stranden en heerlijk weer.

Met buggy en draagzak op Schiphol

Dus daar gingen we, met twee tassen, een buggy en een draagzak, op naar Schiphol. Tijdens het boarden zag ik opgelucht nog meer kleine kinderen bij de gate. Gelukkig, we waren niet de enige onverantwoorde, egoïstische ouders. Het was negen uur ’s avonds, dus de meeste kinderen waren nu al op van vermoeidheid. Die van mij lag te slapen in mijn armen.

Zelfs tijdens het boarden werd hij niet wakker. Maar het moment dat het taxiën begon, gingen zijn grote ogen open en zette hij het op een brullen. Direct kreeg ik het bloedheet en voelde ik me ongemakkelijk worden. Helemaal toen vrij snel een paar dames boos omkeken. Ja hoor, ik ben die idioot die vliegt met een baby. ‘Waarom houdt dat mens haar baby niet stil?’

Flirten met stewardessen

Na een fles viel hij direct weer in slaap en zo ging het de halve vlucht. Slapen, huilen, fles en weer stil. Net als thuis. De andere helft van de vlucht lag hij te keten in zijn mandje, een beetje te flirten met de stewardessen en was hij vooral druk met zijn speelgoed.

Ondertussen zat ik als onverantwoorde, egoïstische ouder op het puntje van mijn stoel. Was hij niet te luidruchtig, gooide hij geen speelgoed rijen verderop, lag hij niet schaamteloos te staren, liet hij geen vieze scheten (jazeker wel), had hij geen stinkende luier? Onze blikken waren continu op onze baby gericht, om maar te voorkomen dat hij zou gaan bruljanken en de oude Marloes en andere passagiers zou irriteren. Maar hij bruljankte niet en onze medepassagiers hadden amper door dat er een baby bij ze in de buurt zat.

Medepassagiers observeren

Toen ik rondliep om mijn baby in slaap te wiegen, observeerde ik mijn medepassagiers. Een man zo dik dat hij anderhalve stoel in beslag nam en half op schoot zat bij zijn buurvrouw. Een vrouw met veel te veel, veel te zwaar parfum. Een kerel die met open mond snurkte op maximaal volume. Een dame die broodjes shoarma met saus (geen grap!!) uitdeelde aan haar hele gezin.

Een vrouw die minimaal drie keer per uur opstond om te plassen. Een opaatje stinkend naar oud zweet en sigaretjes. Een verkouden man die maar niet kon stoppen met rochelen. Een jong stelletje dat steeds zat te tongen. Twee luidruchtige mannen aan het bier. En tot slot nog een andere slapende baby. Dat was het moment dat ik me afvroeg: Komen er voor al deze mensen aparte vluchten? Want ja, een huilend kind is allesbehalve ontspannend, maar laten we de volwassenen ook niet vergeten...

OVER 'HELP, IK BEN MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (35), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!