Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen foto
Help, ik ben moeder!

'Help, ik ben niet
verliefd op mijn kind!'

blogger

Marloes Grimbergen

R

Rete-nieuwsgierig was ik van tevoren, nieuwsgierig naar die explosie van liefde, de roze wolk, mijn overstromende hart, het extatische gevoel van geluk. Maar toen mijn zoontje op mijn borst gelegd werd, voelde ik vooral opluchting en verbazing. Oprechte verbazing. Wat was er zojuist gebeurd en kwam die baby echt uit mij? En waar ik normaal al kan huilen om een Pampers-commercial, kwamen er geen tranen. Geen hysterisch snikken terwijl ik mijn baby vasthield voor het eerst, maar ook geen explosie van mijn hart. Ook niet toen mijn moeder mij twee uur later -wél snikkend - om mijn nek vloog. Wat was er mis met mij?

De eerste uren na de bevalling zat ik bevend als een rietje in bed, de adrenaline gierde door mijn lijf en ik was echt een beetje in shock. Bevallen vond ik zo overweldigend en alle aandacht voor mij en vooral mijn baby vond ik op dat moment eigenlijk al te veel.

Automatische piloot

Ik handelde op de automatische piloot, lachte beleefd en wilde het liefst dat alle familieleden weer opdonderden, zodat ik even rustig kon ademhalen. Was dit normaal? Ik moest vanwege mijn medische achtergrond een nachtje in het ziekenhuis blijven met onze nieuwe Willem.

Toen ’s avonds de rust enigszins was weergekeerd vroeg ik mijn vriend of ik onze baby uit het bakje mocht halen, ik wist niet zeker wat wel en niet mocht en wilde hem vooral heel dicht bij me houden. 'Natuurlijk, het is jouw baby.'

 

Verkreukeld

We legden Willem op mijn borst en daar bleef hij de hele nacht liggen. Mijn vriend ging naar huis en daar lagen we. Willem en ik. Ik keek naar hem, snuffelde aan hem en aaide over zijn haartjes. Wat zag hij er verkreukeld uit. Op wie leek hij nou?

Het voeden deed ik 'op gevoel' en Willem werkte goed mee. Ik sliep niet die nacht. Ik keek naar mijn baby en voelde van alles. Trots, opluchting, weer die verbazing, angst, maar geen hysterische verliefdheid. Ik had wel een groot verantwoordelijkheidsgevoel en voelde een enorme beschermdrang. Maar waar was nou die verliefdheid, mijn roze wolk?

Doodsbang

Hij kwam niet, hij kwam nooit. Geen roze wolk voor mij, geen verliefdheid. Ik schaamde me ervoor. Als ik zag hoe andere meiden zeiden dat ze zo in love waren met hun kindje, twijfelde ik aan mijn moederschapskills. Ik vond de eerste weken met mijn baby heel heftig en intens. Andere moeders riepen dat het slaaptekort geen hol uitmaakte, want ze waren dolverliefd met hun baby bezig.

Ikzelf had na twee nachten al door dat ik dat niet voelde. Dat slaaptekort maakte me juist wél een hol uit en ik vond het vooral belangrijk dat ons baby’tje en ik zouden slapen. Natuurlijk genoot ik van zijn geluidjes, zijn geur en vooral zijn aanwezigheid, maar ik was vooral ook doodsbang. Bang om iets verkeerd te doen, bang om alleen met hem te zijn.

Knalblauwe lucht

Mijn hemel, wat was het wennen. Stap voor stap groeide ik in het moederschap en elke dag leerde ik onze Willem beter kennen. Elke dag hield ik een beetje meer van hem, elke dag werd hij meer van mij, werden we meer een team. Nog steeds groeit mijn liefde voor hem (hoe achterlijk dat ook klinkt) en ben ik zo blij dat ik zijn moeder mag zijn. Want hij is nu eenmaal de knapste, liefste en grappigste baby die ik ooit heb gezien.

Ik ben hartstikke gek op dit mannetje, houd ontzettend veel van hem. Hij is de belangrijkste mens in mijn leven en zonder hem kan ik niet meer, wil ik niet meer. Maar verliefd? Nee. Verliefd ben ik op zijn vader. Voor mij geen roze wolk, maar inmiddels wel een knalblauwe lucht zonder grijze wolken.

Over 'Help, ik ben moeder!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (35), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!