Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Help, ik ben moeder!

'Negen maanden op,
negen maanden af?'

blogger

Marloes Grimbergen

H

Het is zover hoor: mijn kind is sinds deze week langer uit mijn buik dan dat hij erin heeft gezeten. Ik merk dat dit op de een of andere gekke manier voor veel moeders een mijlpaal is. Want ja, nu ben je dus officieel “ontzwangerd”. Je ingewanden hebben hun vertrouwde plek teruggevonden, je buikspieren zitten weer op hun plaats, je bekkenbodemspieren werken weer naar behoren en de hormonen hebben je lijf verlaten. Kortom, je bent weer helemaal degene die je was anderhalf jaar geleden, vóórdat je zwanger werd. HAHA, laat me niet lachen. Negen maanden op, negen maanden, euh, nog altijd op? 

Als ik voor de spiegel sta, zie ik een prima lijf, hoor. Ik herken het ook wel van anderhalf jaar geleden, maar hetzelfde is het niet. Na vijf maanden borstvoeding zijn mijn borsten anders. Het olijke duo is niet gaan hangen en na de theezakfase heb ik er zelfs een cupmaat bij gekregen. Ook op mijn heupen zit een maatje extra, waarom daar vet blijft plakken weet ik niet, maar er zit nog wat reserve voor wanneer de winter eraan komt. Zelfs mijn voeten zijn een half maatje gegroeid, gelukkig had ik altijd maat 42, dus een stukkie groter kon ook nog wel... En die buik waar mijn baby in heeft gezeten? Weer redelijk plat, maar wel met een lubbertje vel extra. Met alle sit-ups van de wereld ga ik dat niet wegpoetsen.

Nul controle

Maar dan die bekkenbodemspieren. Mijn hemel, wat is daarmee gebeurd? De eerste dag na de bevalling liep de pies letterlijk langs mijn benen naar beneden. Ik had nul controle. Gelukkig verbeterde dat heel snel, maar bekkenbodemspieren zoals anderhalf jaar geleden, die heb ik niet meer. Zo kan ik niet meer lopen en niesen tegelijk en als ik de slappe lach krijg, dan moet ik echt even gaan zitten (het liefst op een toilet). Ik weiger om mezelf een Tena-lady te noemen, want ik kan echt zonder watten in de broek naar buiten, maar heel af en toe heb ik toch zo’n kuttig ‘ongelukje’.

Whoremones

En dan die hormonen. Alles wat ze daarover zeggen, is waar. Ze zijn de duivel, whoremones. Ze hebben me week gemaakt en ze zijn nog lang niet vertrokken. Negen maanden op, negen maanden af? Ik geloof er niks van. Ze hebben de tijd gehad om zich te nestelen in mijn DNA, in mij. Nu ben ik al lang niet meer zo labiel en warrig als een paar maanden geleden, maar ik heb wel een hoger zacht ei-gehalte dan vóórdat ik zwanger was. Zieke puppy op Facebook? Snikken. Kindersongfestival? Tranen. Slapende kittens? Grienen. Lege benzinetank? Janken. Losse veter? Brullen. Nee hoor, na negen maanden gieren de hormonen nog oerendhard door mijn lijf. Gelukkig heb ik ze inmiddels wel onder controle en zit ik dus niet op kantoor te janken als de printer het niet doet. Ik vloek dan gewoon weer, net als “vroeger”.

Moederlijf

Dus ja: negen maanden op, negen maanden af? Ik weet het niet. Ongetwijfeld geldt voor iedere moeder iets anders, maar voor mij geldt dat ik negen maanden na de bevalling nog niet helemaal de oude ben. Ik ben nu iemands moeder, met een moederlijf en met een moederbrein vol hormonen. Negen maanden op, voor altijd op. Sowieso ben ik na negen maanden nog altijd op, soms een paar keer per nacht en standaard iedere ochtend om zes uur.

OVER 'HELP, IK BEN MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (35), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!