Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Help, ik ben moeder!

Ik had nog zo gezegd
dat ik dit niet zou doen...

blogger

Marloes Grimbergen

V

Vanaf het moment dat ik zwanger was en al ver daarvoor eigenlijk, stelde ik mijzelf weleens voor hoe ik zou zijn als moeder, als opvoeder. Ik zag vrienden worstelen met hun kinderen tijdens het avondeten, hoorde ze ‘nee’ schreeuwen en lachte ze uit als ze ’s nachts met hun wakkere baby rondjes gingen rijden. Dat zou ik allemaal nooit gaan doen als ik een kind zou hebben! Die strijd, het stem verheffen, het toegeven... Nee, dat zou mij niet gebeuren hoor. Haha, ik had geen idee! We zijn inmiddels een jaar verder en jahoor, ik doe het allemaal.

Ik schoot in de lach toen mijn neef vertelde dat hij weleens rondjes reed als zijn dochter niet wilde slapen. Ik verklaarde hem voor gek, doe normaal. Twee maanden later ben ik vermoeid en verhit van het wiegen, zingen, voeden en praten. 

Stukkie rijden met de brulbaby

De baby heeft een schone luier, een volle maag, is in bad geweest, ik heb hem in bed gelegd, op mijn borst, in de draagdoek, maar slapen doet hij niet. Hij is zo moe en ik ook. Dus doe ik wat ik niet zou doen. Ik zet hem in de maxi cosi en nog voordat ik goed en wel de straat uitrij, sluit meneer zijn ogen. Rust. Ik rijd naar de snelweg, doe mijn oortjes in en neurie mee met mijn favoriete muziek. Eindelijk, eindelijk even helemaal niks.

Laten huilen

Laten huilen? Dat nooit. Welke moederheks doet dat nou? Nee, dan zal je kind ‘onveilig hechten’ en de rest van zijn leven problemen hebben. Mijn baby zou ik nooit laten huilen. Totdat ik na acht maanden van vermoeidheid niet meer wist hoe mijn vriend heette, ik mijn telefoon in de koelkast vond en tandpasta op mijn gezicht smeerde in plaats van dagcrème. Het was klaar met dat opzitten en voeden minimaal vier keer per nacht.

Met behulp van een coach liet ik mijn baby gecontroleerd huilen als hij wakker werd en na een paar nachten sliepen we allemaal door. Mijn gezin was van de jetlag af. Het laten huilen deed even pijn, maar de nachten slaap die we ervoor terugkregen waren het meer dan waard.

‘Nee’ werkt gewoon beter

Tegenwoordig hoor ik vaak dat het not done is om ‘nee’ te zeggen tegen je kind. Het zou te negatief zijn, of ze leren er niet van, zoiets. Ik heb het even geprobeerd. Zodra de kleine vingertjes richting de knopjes van de radio of tv gingen, liep ik er achteraan. ‘Oooh Willem kijk eens, wat een mooie auto, wil je daar mee spelen?’ Voor een seconde was hij afgeleid, maar daarna ging hij toch echt weer naar de knopjes. Ik kon achterstevoren de vogeltjesdans doen of met een onderbroek op mijn hoofd gaan lopen, maar meneer kreeg ik niet afgeleid.

Die wilde naar de knopjes. Dus na tien keer zachtjes ‘nee Willem, niet doen, de tv is van papa, hier is je eigen speelgoed’, ging ik eindelijk overstag. ‘NEE WILLEM!’, riep ik duidelijk, ‘blijf van de tv af, die is niet voor jou!’ Willem schrok, draaide zich om, keek me verbaasd aan en kroop vrolijk kraaiend ‘nee nee nee’ naar zijn speelgoed. Missie geslaagd. Volgende keer is het gewoon in 1 keer NEE.

Altijd met een gevulde maag naar bed

Mijn vriend en ik keken elkaar veelbetekenend aan toen we bij vrienden en hun krijsende kroost aan tafel zaten. De kinderen weigerden te eten. Ik aaide over mijn zwangere buik en bedacht dat ik nooit zou onderhandelen over eten en al helemaal niet zou toegeven om wel een toetje te geven als een bord niet leeg was. Inmiddels is onze dreumes bijna 1 en vindt hij het leuker om met groente te gooien, dan om het in zijn mond te stoppen.

Ook aardappels, pasta en rijst gaan steevast de lucht in. ‘Dan eet je toch niet!’ zou een optie kunnen zijn, maar daar vind ik hem nog te jong voor en bovendien zit ik ’s nachts dan met een huilend kind omdat hij honger heeft. Dus ja, we geven hem altijd nog zijn yoghurt na het eten, zodat zijn maagje in ieder geval gevuld is.

Over twee weken wordt Willem 1. Ik denk terug aan mezelf als kinderloze commentator. Oh wat wist ik het allemaal goed. Sterker nog, ik wist het allemaal beter en ik zou het beter doen. Nee. Na een jaar weet ik wél beter. Het opvoeden is begonnen en het valt niet altijd mee. Ik ben niet de moeder geworden die ik dacht dat ik zou worden. Ik geef toe, verhef mijn stem en zeg ‘nee’. En ondanks dat vindt mijn zoon mij nog altijd de beste moeder die er bestaat. Tenminste, daar ga ik van uit.

OVER 'HELP, IK BEN MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (35), die vorig jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!