Help, ik word moeder!

Ik heb geen idee
wat ik zie op die echo’s!

blogger

Marloes Grimbergen

I

Ik schreef vorige week al dat ik droomde van een luikje in mijn buik. Wat zou dat handig zijn; even snel een kijkje kunnen nemen of alles nog goed gaat daarbinnen. Gelukkig hebben we daar echo’s voor zou je denken. Maar als je gewoon 'normaal' bent en je zwangerschap is dat ook, heb je in Nederland slechts recht op twee echo’s. En dat vind ik best weinig in 40 weken tijd.

Nu had ik het 'voordeel' dat ik vanwege mijn medische achtergrond recht had op een vroege echo. Nog voor de termijnecho die iedereen tussen de 10 en 12 weken krijgt. Mijn eerste echo kreeg ik met 8 weken. Het nadeel van deze echo is dat het een inwendige is. Maar goed, we konden naar de baby gaan kijken!

Een prima gezellige embryo

Dus daar lag ik, 8 weken zwanger en met mijn benen in de beugels, en werd het echoapparaat naar binnen geschoven. Wat dat betreft: verstand op nul, je bent niet de eerste en zeker niet de laatste. Op een zwart scherm verschenen wat grijze cirkels en strepen. "Ja hoor kijk, daar is 'ie!" riep de echoscopist enthousiast. "Een prima gezellige embryo!". Prima gezellige embryo. Oké, ik ben zwanger van een 'prima gezellige embryo'.

Op het scherm zag ik twee cirkels en een vlekje. "Kijk, dit is de embryo en dat is zijn dooierzak." 'Dooierzak'. Dat google ik straks thuis wel. "En dit flikkerende stipje is een kloppend hartje, zie je dat?" Mijn vriend knikt instemmend en gilt het bijna uit van blijdschap.

Het hartje

Ik tuur naar het scherm en zie nog steeds alleen de cirkels en de vlek. De echoscopist zoomt verder in en wijst opnieuw het hartje aan. "Ja, jaaaaa!" roept mijn vriend bijna hysterisch. Trots en vragend kijkt de echoscopist mij aan. Om de hysterisch blije sfeer niet te verstoren roep ik nu ook maar dat ik het zie en wat een wonder het is.

Drie minuten later staan we weer buiten. "Gaaf he, dat hartje en alles?" vraagt mijn vriend. "Hm ja, help me even herinneren dat ik bij een volgende echo mijn bril meeneem."

Termijnecho en pretecho

Bij de termijnecho vergeet ik weer mijn bril en kijk ik naar de grijze vlekken op het scherm. Waar we de vorige keer alleen twee cirkels zagen, zien we nu iets wat lijkt op een soort van ieniemienie mensje. Een hoofdje en een buikje, verder wat vastgeplakte vlekjes, wat de armen en benen zouden zijn. Ook zonder bril zie ik nu een zwart bobbelend vlekje wat het hartje moet voorstellen.

Als ik ruim 15 weken zwanger ben, gaan we weer naar de echopraktijk voor de geslachtsbepaling. Dit is een echo die niet vergoed wordt, een zogenaamde pretecho. Ook dit keer ben ik weer mijn bril vergeten. Al snel verschijnen de grijze strepen en vlekken op het scherm.

Een jongen

De echoscopist gaat op zoek naar een piemel of schaamlippen. Hij beweegt wat heen en weer en zegt dan: "Zo. Kijk. Wat denken jullie?" Ik kijk naar het scherm. Ik zie niets. Helemaal niets. Ja, een grijze vlek, een streep en nog wat vlekken.

Mijn vriend en ik kijken elkaar vragend aan. "Wacht, zo kunnen jullie het beter zien." Beter zien? Ik zie niks! En dan komen de verlossende woorden: "Hij hield het spannend, had zijn handen ervoor, maar dit is duidelijk een jongen." Ik staar naar de grijze strepen en vlekken en probeer de piemel van mijn ongeboren vrucht te ontdekken. Ik zie (uiteraard) niets, maar vertrouw maar op de kundigheid van de echoscopist.

20 weken echo

Bij 20 weken ben ik doodnerveus voor de echo, de medische echo die iedereen krijgt. Voor de verandering vergeet ik mijn bril mee te nemen, maar bij deze echo heb ik die ook eigenlijk niet meer nodig. Geduldig legt de gynaecoloog aan de stagiair uit wat we zien.

Mijn vriend en ik luisteren aandachtig. Handjes, voetjes, hersenen, blaas, nieren, vingertjes, gehemelte, neusje, mondje... Alles komt voorbij, de gynaecoloog ziet alles. Negen van de tien keer heb ik geen idee wat ik zie, maar een handje van een voetje onderscheiden lukt nog net.

Verzameling echofoto’s

Inmiddels heb ik een aardige verzameling echofoto’s die ik trots kan laten zien aan vrienden en familie. "Oooh wat leuk, wat zie ik hier?" wordt er regelmatig gevraagd.

Mijn antwoord is meestal: "De baby. Dit is de baby. Of een gedeelte ervan." "Ah oké, ik zie zelf namelijk alleen wat grijze en witte vlekken." Gelukkig, het ligt dus toch niet aan mij of het vergeten van mijn bril.

OVER 'HELP, IK WORD MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die dit jaar voor het eerst moeder wordt. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind vorig jaar haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder worden. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!

En, wat vind jij? Laat je horen!