Help, ik word moeder!

'De dingen die ik niet zou doen
met mijn zwangere buik (maar wel doe)'

blogger

Marloes Grimbergen

I

Ik had me voorgenomen om 'normaal' te blijven doen tijdens mijn zwangerschap. Geen zweverig gedoe, geen roze wolk, geen moeke...  Ik zou mijn nuchtere zelf blijven. Ik vond het dan ook helemaal te gek dat ik in het eerste trimester geen last had van misselijkheid en alles kon blijven doen. Tijdens het tweede trimester ging ik me nog beter voelen, was ik minder moe en had ik mijn energie weer terug. Ik voelde me eigenlijk helemaal niet echt zwanger. Precies zoals ik wilde. Toch?

Niet helemaal. Op een gegeven moment gingen mijn hormonen steeds meer de strijd aan met mijn hersenen. Stukje bij beetje werd mijn nuchtere brein overgenomen door de hormonen. En daardoor ging ik een aantal dingen doen met die buik die de 'normale' Marloes zeker weten had afgekeurd.

1. Tegen mijn buik praten

Zwangere vrouwen die tegen hun buik praten vond ik altijd zo gekkig. Alsof je een gesprek kan voeren met een foetus! Ik deed dat dus ook niet. Totdat ik 21 weken zwanger was en de baby goed begon te voelen. Dat schepte toch wel een band, opeens werd hij echt.

Ik betrapte mezelf erop dat ik 'Hee kleine' tegen hem zei. Vanaf dat moment ging ik vaker kletsen met mijn zoon. Vooral ook omdat ik ergens las dat dit goed zou zijn voor zijn taalontwikkeling. Het zou mij namelijk niet gaan gebeuren dat mijn zoon ooit 'Me moeder' gaat zeggen!

2. Buikfoto’s maken

Buikfoto’s... Ik had ze bij anderen regelmatig voorbij zien komen op social media en was er iedere keer niet echt van onder de indruk. Ja, een zwangere (blote) buik. Nou en? Waarom zou dat gedeeld moeten worden met de buitenwereld?

Maar goed, vanaf week 20 ontstond er een bobbeltje op mijn buik, dus maakte ik een selfie en die zette ik op Instagram. Ik schaamde mij hier stiekem wel een beetje voor. Dit ben ik niet! Maar ja, van zwanger zijn ga je raar doen. Om de vijf weken begon ik het tafereel te herhalen...

3. Over mijn buik aaien

Ik zag ze vaak zitten op het terras, in de bus of op een verjaardag. Zwangere vrouwen die met een glazige blik over hun buik zaten te aaien. Alsof ze moesten benadrukken dat ze zwanger waren. Buitenstaanders zien dat heus wel hoor, je hoeft niet jezelf extra te gaan zitten aaien.

Doe normaal. En ja hoor, op een dag zag ik mezelf in de spiegeling van een ruit. Daar zat ze dan: nuchtere Loesie met haar handen aaiend over haar buik. Lekker dan, ik was nu dus ook zo’n zwangere moeke geworden. Een excuus heb ik er niet voor. Het gaat echt vanzelf!

4. Met een holle rug lopen (ofwel: buik naar voren)

Ik reisde voor mijn werk een paar keer per week van Amsterdam naar Breda. Een druk traject met de trein. In de spits kwam het regelmatig voor dat ik moest staan, maar dat zou mij natuurlijk niet meer gebeuren nu ik zwanger was!

Zodra het drukker werd op het perron deed ik mijn jas open en duwde ik mijn buik wat verder naar voren. Ook hield ik mijn hand op mijn buik: hier zit een baby in, ik moet zitten! Het kwam niet vaak voor dat ik niet kon zitten en de keren dat er geen plek was, stonden mensen inderdaad gelijk op. Het werkte!

5. Waggelen

Wat er ook zou gebeuren, ik zou niet als een gans gaan waggelen met die zwangere buik. Ik had een prima lijf, was altijd genoeg in beweging, er was geen enkele reden waarom ik zou gaan waggelen. Maar ik waggel. Ik waggel als een dikke gans.

Ik zie mezelf lopen en ik waggel. Waggel, waggel, waggel. Walgelijk. Maar ik kan er niks aan doen. Er hangt een watermeloen op mijn buik die langzaam naar beneden aan het zakken is. Probeer dan nog maar eens normaal te lopen. Het gaat gewoon niet!

Het einde is in zicht. Ik maak bijna iedere dag nog even snel een foto, ik aai mijn buik en klets tegen het kleine monster. Ik waggel van de bank naar de koelkast en geniet ondertussen als een moeke van haar roze (blauwe) wolk. Er groeit een baby in mijn buik en daar ben ik trots op. Over een paar maanden ga ik wel weer normaal doen. Beloofd.

OVER 'HELP, IK WORD MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die dit jaar voor het eerst moeder wordt. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind vorig jaar haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder worden. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!