Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marloes Grimbergen
Help, ik ben moeder!

Ik ben zwanger en dat is voor
mijn vriend ook best zwaar...

blogger

Marloes Grimbergen

I

Ik krijg altijd jeuk achter mijn oogbollen als ik mensen hoor zeggen dat ze zwanger zijn. ‘Zwanger zijn’, ja. ‘We zijn zwanger’, nee. De vrouw is zwanger, de man wordt vader, en de partner moeder, maar jullie zijn niet samen zwanger. Ik moet hier streng zijn: slechts één van het paartje is daadwerkelijk zwanger.

Dat neemt niet weg dat het voor de partner ook spannende en soms zware negen maanden kunnen zijn. Opeens leeft hij samen met een hormonenbom, die op de meest gekke momenten kan ontploffen. Nu kan ik wel stoer zeggen dat ik niet zo’n last heb van mijn hormonen, maar dan ben ik naast een hormonenbom ook gewoon een liegbeest.

De neus

Het begon bij mij met de neus. Sinds week vier heb ik het reukvermogen van een speurhond. Ik ruik álles. En dat vind ik negen van de tien keer stinken. Zo ben ik meerdere keren achteruitgedeinsd als mijn vriend mij een kus wilde geven. Dit omdat hij dan ergens op de dag koffie/bier/haring/iets (doorstrepen wat niet van toepassing is) had genuttigd: ‘Ieuw, je stinkt.’

Maar ook beschuldig ik hem regelmatig van zeer verreikende scheten. Telkens als het ergens een beetje vreemd en vies riekt, verdenk ik mijn vriend. Eindeloze discussies over het wel of niet hebben gelaten van een (dodelijke) scheet, voeren wij dan ook geregeld. ‘Haha, is goed, ik heb het gedaan’, roept hij dan uiteindelijk vrolijk.

Bedankt voor het eten

Vanwege dat enorme reukvermogen vind ik veel dingen ook ineens niet meer lekker. Wat ik normaal heerlijk vond, mag nu niet meer binnen een straal van drie meter om mij heen komen. Broccoli, warme tomaten, rijst: ik moet er niet aan denken.

Maar vaak weet ik van tevoren niet wat ik opeens heel smerig zal vinden. Zo komt het regelmatig voor dat mijn vriend mij vraagt wat ik wil eten, maar de maaltijd weg kan gooien voordat ik hem geproefd heb. 
- ‘Ja, maar dat hoef ik niet.’ 
- ‘Maar je had hier trek in.’
- ‘Ja, dat dacht ik, maar nu ik het zie en ruik, hoef ik niet meer. Ik maak wel een tosti.’
Geduldig kijkt hij me dan aan en loopt vervolgens terug naar de keuken. ‘Blijf maar zitten, ik maak die tosti wel.’

Er is niks

En dan de huilbuien. Om niks! Werkelijk helemaal niks. Of nou ja, ik heb gehuild om: het brede aanbod van Netflix (keuzestress), mijn slippers die ik nergens kon vinden, het NOS-journaal (meerdere keren), mijn uitgroei (grijs), een bestand dat niet opgeslagen was, vrienden die spontaan wilden langskomen, vrienden die afzegden, vrienden die te vaak appten, vrienden die niet appten, warm weer, kou, zon, regen, volle maan, een leeg pak melk, vertraagde treinen, een lege tank en meerdere keren omdat ik mijn sokken niet zelf meer aan kan trekken. En elke keer was daar weer mijn vriend. Die me begripvol troostte en verder niet zoveel zei, behalve: ‘Het valt ook niet mee om een film uit te kiezen...’

#nooitmeerslapen

Als je denkt dat de slapeloze nachten beginnen bij de geboorte van je baby, heb je het mis. Die beginnen namelijk al zodra je een positieve zwangerschapstest hebt gedaan. Je slaapt niet meer door, omdat je continu moet plassen. Minimaal drie keer per nacht sta je naast je bed. En dat doe ik niet zachtjes, maar met vrij veel gezucht en gesteun. Ik heb het maar zwaar met die blaas en nu ik zwanger ben, kan ik echt niet meer in het donker plassen. Alle lichten aan, overal!

Halverwege de zwangerschap ging ik ook zuchten en steunen in bed, want er zat een buik in de weg en dat werd alleen maar erger. Vooral de laatste acht weken. Omdraaien in bed gaat in fases. Beetje woelen, een zetje geven met je elleboog, kont verschuiven, halve slag draaien en dan aan de arm van je vriend trekken om dat laatste stuk te draaien. Easy. Wel allebei wakker, maar hé, jij bent omgedraaid.

Snurken als een bootwerker

Als we het dan toch hebben over #nooitmeerslapen... De laatste weken word ik wakker met een heel droge keel en dat komt doordat ik ben gaan snurken. En niet een beetje, nee hoor, als een bootwerker. Mijn vriend is zelfs zo lief geweest er een geluidsopname van te maken. Toen ik die hoorde, schaamde ik me kapot. Wat heeft geleid tot minstens vijf huilbuien.

Het schijnt een normale zwangerschapskwaal te zijn, maar ik ben doodsbang dat dit voor altijd blijft. En dan is straks de vraag: Wie houdt wie wakker? Ik de baby of de baby mij?? Mijn vriend zegt er geen last van te hebben en maakt mij niet wakker als ik snurk. Terwijl ik hem al bijna uit bed duw als ik vind dat hij te luid ademt.

Dus ja, ik ben zwanger, we krijgen een kind, maar we zijn niet samen zwanger. Wel is het voor hem net zo spannend - en ook best wel zwaar. Dus we kijken heel erg uit naar de komst van onze zoon. En ik ben vooral heel erg blij met zijn geduld en begrip.

OVER 'HELP, IK WORD MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die dit jaar voor het eerst moeder wordt. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind vorig jaar haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar geheel nieuwe wereld van het moeder worden. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!