Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Help, ik ben moeder!

Help,
ik ga bevallen!

blogger

Marloes Grimbergen

G

‘Goed zo, vrouw! Goed zo! Jaaaa! Goed zo, vrouw...’ Als je mij van tevoren had verteld dat een jonge, mannelijke gynaecoloog mij tijdens de bevalling met deze woorden zou aanmoedigen, dan had ik gezegd dat ik hem ter plekke op zijn bek zou slaan.

Maar tijdens de persweeën kan ik niks anders doen dan naar hem luisteren en dat vind ik eigenlijk wel prima. En dan te bedenken dat ik deze zelfde arts een uur geleden nog wel echt op zijn bek wilde slaan.

Weeënstorm: code rood, code rood!

Ik ben in het ziekenhuis, waar ze om half tien mijn vliezen hebben gebroken en om tien uur het infuus hebben aangezet om de weeën op te wekken. Vanwege mijn hoge bloeddruk wordt de bevalling ingeleid. Tot twaalf uur gaat alles prima. Ik loop wat rond, hang aan mijn vriend en hups op een skippybal. De weeën komen in golven en ik kan ze goed opvangen.

Tussendoor klets ik met mijn vriend, luisteren we muziek en maak ik af en toe een grapje. De ontsluiting vordert en iets voor twaalven besluit de arts om de dosering in het infuus wat te verhogen.

Twaalf uur: ik ben in een weeënstorm beland. Code rood! Code rood! Windkracht 10 is er niks bij, ik ga letterlijk kapot. Ik loei als een koe tijdens elke wee en begin me af te vragen hoe het mogelijk is dat er vrouwen zijn die meer dan één kind hebben. Dit doet verdomme serieus pijn! Ik hang aan het bed en weet niet meer hoe ik de weeën op moet vangen.

Ik zeg tegen mijn vriend dat ik pijnbestrijding wil.
"Ja, maar je zei van tevoren dat je dat niet wilde, je wilde het zelf doen”
"IK WIL MORFINE, HAAL EEN DOKTER!” 
De verpleegster komt binnen, hoort mij aan en vertelt dat de arts over een half uurtje langs kan komen om het over pijnbestrijding te hebben.

Iets.Tegen.De.Pijn

Kwart voor een: een half uur langer red ik niet, denk ik, en ik voel de wanhoop en paniek omhoog borrelen. De verpleegster komt terug met een andere arts dan de mijne. Deze had wél tijd nu. Het betreft de jonge, mannelijke arts. Ik zeg puffend dat ik iets tegen de pijn wil. De arts gaat even weg en komt vervolgens terug met een folder (EEN FOLDER!!) over de mogelijkheden voor pijnbestrijding. Ik ken de mogelijkheden en gil dat ik een morfinepomp wil en wel nu! Flikker op met je folder, mafkees.

Een uur: de mafkees zegt dat ik moet gaan liggen, zodat hij kan voelen hoever ik ben.
"Acht centimeter mevrouw, u krijgt geen pijnbestrijding meer." 
Wacht, wat?
"Gaat u maar even op uw zij liggen, dan kom ik over een half uur terug.”

Haal de dokter!

Een uur en een paar minuten later: ik ben op mijn zij gaan liggen en tijdens de volgende wee from hell voel ik hoe een kokosnoot zich een weg naar buiten wil duwen. Dit gaat niet goed. Niet daar beneden en niet in mijn hoofd. De paniek flitst naar boven.

"HAAL DE DOKTER TERUG IK GA NU PERSEN DIT KIND KOMT ERAAN IK WEET NIET WAT IK MOET DOEN MAAR HIJ MOET ERUIT" (of zoiets), gil ik tegen mijn vriend.
Binnen no time staat de arts weer aan mijn bed om te voelen.
"Nou mevrouw, tien centimeter. Bij de volgende wee mag u gaan persen." 
Langzaam verdwijnt de mist uit mijn hoofd en wordt mijn hoofd weer helder.

Niet meer persen!

Kwart over een: ik lig weer op mijn rug en mag gaan persen. Tijdens de cursus heb ik geleerd dat ik goed moet luisteren naar wat er gezegd wordt, anders scheur ik uit. Een scheur van voor naar achter is het laatste wat ik wil, dus al mijn aandacht gaat naar de jonge, mannelijke gynaecoloog. "Goed zo, vrouw! Goed zo! Jaaaa! Goed zo, vrouw..." 

Hij heeft het over een bos met haar (niet van mij, maar van de baby) en vraagt of ik mee wil kijken via de spiegel. Nou nee, bedankt hoor. Mijn vriend spiekt mee en zegt dolenthousiast dat hij haartjes ziet.
Oké prima, maar dit kind moet eruit.

"Goed vrouw, nu opletten. Als ik zeg dat je moet stoppen met persen en moet gaan zuchten, dan moet je dat doen, niet meer persen dan!" 
Dit stadium ken ik van de cursus en ik zeg tegen mezelf: "Goed luisteren Loes, zuchten als je moet zuchten, anders scheur je uit en dat wil je niet."

De kokosnoot is een baby

Vijf voor twee: tijdens de volgende perswee zegt de arts inderdaad dat ik moet zuchten. Stop met persen! O mijn god, de kokosnoot zit tussen mijn benen. Het voelt alsof de kokosnoot en ik met 160 kilometer per uur over het asfalt worden getrokken en de seconden lijken uren te duren als ik wacht op de volgende perswee.

Twee voor twee: dit is hem. Dit is de wee waar ik op wachtte. Met alle energie die ik nog heb, duw ik de kokosnoot naar buiten. "GOED ZO, VROUW, JAAA, GOED ZO, VROUW!"

Een over twee: de kokosnoot is een kind, een baby, en hij is eruit, godzijdank! Een bebloede baby met de navelstreng om zijn nek ziet de wereld. De navelstreng wordt snel losgemaakt. De baby heeft opeens een mutsje op en wordt op mijn borst gelegd.

"Welkom Willem, wat was je er snel opeens."

En toen was ik moeder.

Eigen beeld
Eigen beeld

OVER 'HELP, IK WORD MOEDER!'

Deze blog is van Marloes Grimbergen (34), die dit jaar voor het eerst moeder is geworden. Marloes leefde ruim vijf jaar als vrolijke single in Amsterdam, tot ze eind 2015 haar grote liefde vond. Drie maanden later was ze zwanger en inmiddels bevindt zij zich in de voor haar hele nieuwe wereld van het moeder worden en zijn. Voor VROUW.nl neemt ze je mee op haar avontuur!