Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Het zijn er twee!

'De baby’s hebben de verhuizing
beter doorstaan dan wij'

Eveline Bijlsma

E

Eveline Bijlsma (35) woont in Frankrijk vlak buiten Parijs en verwacht - samen met haar Nederlandse vriend Kleis - een tweeling. In deze serie vertelt ze op VROUW.nl wekelijks over haar zwangerschap in het buitenland. Dit keer schrijft ze over de verhuizing.

Nu begrijp ik waarom mensen eerst in een groter huis gaan wonen en daarna aan kinderen beginnen. Wij deden het andersom, wat ons allebei bijna een burn-out opleverde. We houden onszelf maar voor dat we ook niet konden weten dat ik zo snel zwanger zo worden, en dan ook nog van een tweeling.

Geld lenen

Al snel vonden we een leuk appartementje in de buurt van de voorstad waar we woonden, vlak aan de Seine. De bank wilde ons wel geld lenen, maar vroeg in ruil daarvoor een berg verklaringen en papieren waarvan ik bijna acuut ging bevallen. Begin februari tekenden we een voorlopig koopcontract, eind mei kregen we eindelijk de sleutel.

Toen was ik ruim zes maanden zwanger, dus schilderen en sjouwen lukte al niet echt meer. Dat betekende dat alles op mijn vriend neerkwam, die moest klussen, gewoon doorwerken en in de weekends voor zijn kinderen zorgen. Vlak voor de verhuizing zat het flatje strak in de verf, met hulp van mijn moeder en vrienden.

Heilige pakken

Mijn steun en toeverlaat Rachida kwam een middagje dozen inpakken. Iedere keer dat ik dertig boeken in een doos zag verdwijnen vroeg ik of dat niet te zwaar werd, maar zij tilde ze op alsof het niets woog.

Maandagochtend vroeg stonden de mannen van verhuizer Omar op de stoep. We smeten de laatste dingen in dozen, waaronder vooral de spullen van mijn vriend, die door al het geklus niet aan inpakken was toegekomen. Ik durfde aan zijn kladblokken vol aantekeningen, computer en aanverwanten en vooral zijn heilige pakken niet te komen.

Tape

De twee mannen pakten een vrachtwagentje van 24 m3 in. De loeizware dozen van Rachida, die onderop de stapels stonden, zetten zij bovenop de lichtere doosjes. Die begonnen het langzaamaan te begeven, wat volgens de onnavolgbare redenering van de verhuizers kwam 'omdat er niet genoeg tape omheen zat'. Fransen kennen alleen exemplaren die dichtgeplakt moeten worden, niet de handige zelfsluitende Gamma-dozen die wij mee uit Nederland hadden genomen.

Omar had een klein rekenfoutje gemaakt, want de wagen zat ramvol en de volledige inhoud van onze garage en kelder moest eigenlijk ook nog mee. Nouja, die hadden we toch niet ingepakt.

Afgesloten

Na een paar uur noeste arbeid van de verhuizers stond alles in de nieuwe flat. We ruimden een paar dozen uit, aten wat en wilden na een lekkere douche naar bed. "Waar zijn mijn onderbroeken?", vroeg mijn vriend. Zelf was ik op zoek naar het beddengoed. De sfeer was al flink gekelderd na een vergeefse poging van het in elkaar zetten van de bank en zou weldra tot diep onder het nulpunt dalen. "Jij hebt toch alles ingepakt?"

De volgende ochtend was het water afgesloten. Een briefje in de hal was tijdens het verhuizen aan onze aandacht ontsnapt. Mijn geliefde had nog steeds zijn kleren niet gevonden en moest tot zijn irritatie in een 'lullige korte broek' met verfspetters mee naar de derde trimester-echo.

Rommelhok

De baby’s bleken de verhuizing een stuk beter te hebben doorstaan dan wij: 'Ze groeien goed', zei de arts. Zij hebben vast minder gemerkt van de stress, al zijn ze verder niet te benijden. Hun kamer is tot nu toe een rommelhok, waar de ongeopende dozen worden gestald. Een wieg of commode is in de verste verte niet te bekennen, en hun uitzet is nog steeds zeer minimaal. Die paste in één verhuisdoos - waar ook nog slingers en verjaardagskaarsjes in zaten.

Over Eveline

Eveline Bijlsma (35) is freelance correspondent in Frankrijk voor De Telegraaf, Elsevier en BNR Nieuwsradio. Ze verwacht een tweeling en blogt wekelijks over haar zwangerschap in het buitenland: dubbele voorpret, twee keer zoveel chaos en eigenaardige artsen.