Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Het zijn er twee!

De ‘terug naar huis’-bijeenkomst:
Wil je je kind soms dood aantreffen?

Eveline Bijlsma

E

Eveline Bijlsma (35) woont in Frankrijk, vlak buiten Parijs, en verwachtte - samen met haar Nederlandse vriend Kleis - een tweeling. In deze serie vertelde ze op VROUW.nl wekelijks over haar zwangerschap in het buitenland. Eveline vertelt deze week hoe het met de tweeling en met haar gaat sinds de bevalling.

"Om vier uur begint de bijeenkomst ‘Terug naar huis’. Willen alle ouders zich zo spoedig mogelijk naar de nurserie begeven?" Deze boodschap werd een paar keer per week omgeroepen in de kraamkliniek. Het bijwonen van zo’n vergadering in het hoofdkwartier van de zusters, was een voorwaarde om met je baby naar huis te mogen.

Vergadering

In Frankrijk bevallen alle vrouwen in het ziekenhuis, waar ze een paar dagen moeten blijven. Kraamhulp bestaat niet, alle handigheidjes leer je in de eerste dagen in de maternité. Het lijkt me fijn om na de bevalling snel naar huis te mogen met je baby, maar dit systeem is ook niet slecht. Geduldige zusters leggen keer op keer uit hoe je je kind in bad moet doen, wat je op zijn billen moet smeren en hoe lang je gekolfde melk in de koelkast mag bewaren.

Midden in de nacht kwamen de zusters bij mij langs om te vertellen hoe ik de tweeling aan de borst moest leggen of om een van de twee baby’s een fles te geven. Ik kreeg twee keer per dag bezoek van een verloskundige die hardhandig op mijn buik drukte, mijn hechtingen bekeek en mijn temperatuur opnam.

Wanhoop

In de ‘Terug naar huis’-bijeenkomst werd eerst een lijst verplichtingen afgewerkt. Keesje had haar fles nog niet leeg, dus mijn vriend ging alvast naar de vergadering.

Toen ik halverwege binnenkwam, keek hij gestrest naar een paar aantekeningen. ''Ze moeten na 72 uur een bloedtest doen om zeldzame ziekten op te sporen en dit blauwe formulier moeten we naar het provinciehuis sturen. Er is ook nog iets met dit document en er moet iets gebeuren als jullie net thuis zijn gekomen, maar dat weet ik niet meer", zei hij met lichte wanhoop in zijn stem.

Streng

De dames van de kraamkliniek waren van de oude stempel en hadden duidelijk weinig op met nieuwerwetse opvattingen over lekker dicht bij je kind blijven. ''Het is heel erg dom om met je baby in bed te slapen'', zei een van de anders zo vriendelijke verloskundigen. ''Absoluut niet doen!''

"Een kind hoort in zijn eigen wieg", aldus de vroedvrouw. ''En daar moet je vooral ook geen rommel in leggen. Geen knuffels, geen dekentjes, geen speelgoed. Of wil je je kind soms dood aantreffen? En ga vooral niet gezellig met de kleine in bed liggen als je heel erg moe bent. Als je in slaap sukkelt, valt hij zo op de grond.'' 

Schuldbewust

Zodra onze tweeling twee dagen achtereen aankwam, mochten we naar huis. Uiteindelijk zijn we zes dagen in de maternité gebleven. Dat is wat langer dan gewoonlijk, omdat de baby’s bij de geboorte maar iets meer dan twee kilo wogen en ons zoontje twee dagen op de intensive care had gelegen.

In een van de eerste nachten thuis legde ik Sacha op mijn buik, omdat hij maar niet rustig werd. Twee seconden later lag ik zelf in een coma, kapot van al die nachtvoedingen. De preek van de vroedvrouw had indruk op me gemaakt; ik schrok wakker en legde de baby schuldbewust terug in zijn bed. Maar hij sliep wel.

Over Eveline Bijlsma

Eveline Bijlsma (35) is freelance correspondent in Frankrijk voor De Telegraaf, Elsevier en BNR Nieuwsradio. Ze beviel recent van een 'koningskoppel' en blogt wekelijks vanuit Frankrijk: dubbele pret, twee keer zoveel chaos en eigenaardige artsen.