Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eveline Bijlsma
Het zijn er twee!

'Mijn vriend durft niets
van de chaos te zeggen'

Eveline Bijlsma

E

Eveline Bijlsma (35) woont in Frankrijk vlak buiten Parijs en kreeg recent - met haar Nederlandse vriend Kleis - een tweeling: zoon Sacha en dochter Keesje. In deze serie vertelt ze op VROUW.nl wekelijks over haar prille moederschap in het buitenland. In deze LAATSTE blog vertelt Eveline hoe de dagen zich vullen met de tweeling.

Geen idee waar mijn dagen zich mee vullen, maar ze vliegen voorbij. Aan het einde van de middag ligt het formulier dat ik naar de verzekering had moeten sturen er nog steeds, is er weer geen afspraak gemaakt met de kinderarts en staat die mooie ingelijste plaat voor de babykamer nog altijd op de grond tegen de muur.

Stofzuiger

Rond tien uur, na doorgaans een bewogen nacht, heeft de tweeling een flesje of de borst gekregen. Als ze weer in bed liggen, drink ik een kop koffie en bedenk ik wat ik allemaal eens zou willen doen. Mensen die leuke rompertjes hebben opgestuurd bedanken, of wat schoonmaken. Zou ik misschien zelfs een blik in de krant kunnen werpen? Ik pak de stofzuiger alvast.

Oh! Er begint er eentje te gillen. Even afwachten, misschien waait het weer over. Toch niet. Ah, het is Sacha. Als hij huilt is de oorzaak altijd duidelijk: honger of een vieze luier. 

Droger

Even verschonen. Hij plast over het aankleedkussen heen, zijn rompertje is natuurlijk niet droog gebleven. Ik had niet gezien dat hij met zijn voet in de poep zat, dus zit ik er zelf ook onder als ik hem oppak. Als ik hem terug in bed wil leggen, zie ik dat het matras niet gespaard is gebleven.

Even wassen dus. Waarom hebben we eigenlijk maar twee hoezen voor dat aankleedkussen? Wie bedenkt eigenlijk dat die dingen wit zijn, waardoor al die vlekken zo zichtbaar blijven? Waarom hadden we nog geen droger gekocht?

Krampjes

Nu begint Keesje. Eerst die was maar even. Hoewel, ze gilt wel heel hartverscheurend. Was maar even laten liggen. Ik pak haar op. Ze boert heel hard in m’n gezicht. Niet fijn natuurlijk, al die lucht die dwarszit in zo’n klein lijfje. Ik wrijf over haar rug en ze valt weer in slaap.

Ik leg haar terug, maar zodra ze het matras raakt, zet ze het weer op een schreeuwen. Ze trappelt met haar beentjes en kijkt gepijnigd. Krampjes? Zat er in de blije doos geen proefmonster van een middel tegen buikpijn? Waar is dat kreng gebleven?

De borst

Niet te vinden. Voordat ik iedereen in de kinderwagen heb gekregen om naar de apotheek te lopen, zijn we weer een uur verder. Bovendien heb ik nog niet gedoucht. Ik neem Keesje op schoot en aai over haar buikje. Dat werkt ook, na een half uur sukkelt ze weer in slaap.

Nieuwe prioriteit: douchen. Dan kan ik naar de pharmacie. Sacha meldt zich weer. Ik bekijk het schema waar ik braaf op noteer wie wanneer welke borst heeft gekregen. Het is alweer etenstijd. Het boertje laat zoals altijd op zich wachten. Zo lang, dat inmiddels Keesje alweer wil eten.

Gilletjes

Drie uur. Nu wil ik weleens douchen. Had ik eigenlijk wel ontbeten? Daarom ben ik zo rillerig! Tijdens het eten beantwoord ik oude WhatsAppjes. Mijn moeder vraagt hoe het gaat en ik doe verslag van de dag tot nu toe. Ze heeft gelijk, misschien moet ik zelf ook even gaan liggen. Ik slaap maar half. De babybedjes staan in onze slaapkamer, ik word telkens wakker van de gilletjes en het zuchten van de tweeling.

Mijn vriend komt thuis. De inhoud van de blije doos ligt verspreid door de woonkamer, de stofzuiger onaangetast op de vloer en voor de wasmachine een berg stinkende was.

Hij durft niets van de chaos te zeggen en loopt door naar de slaapkamer. "Kom, snel!", roept hij. "Sacha lacht voor het eerst!" De troep laten we liggen. Met Keesje op de arm bestuderen we onze grijnzende zoon.

Dit was de laatste blog van Eveline in de serie 'Het zijn er twee!'

Over Eveline Bijlsma

Eveline Bijlsma (35) is freelance correspondent in Frankrijk voor o.a. De Telegraaf, Elsevier en BNR Nieuwsradio. Ze kreeg recent een tweeling en blogt wekelijks over het moederschap in het buitenland: dubbele voorpret, twee keer zoveel chaos en eigenaardige artsen.