Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hoe date ik het ook alweer?

Daar stond ik dan,
een vergeten voorwerp

blogger

Patty Harpenau

E

Eigenlijk is het te gênant om te vertellen. Voor zover ik nog een reputatie waardig ben, is deze na onderstaande onthulling compleet naar de haaien. Vooruit, dapper inademen, hier komt de ontboezeming: ik ben vergeten.

"Hoe bedoel je, vergeten?"

Nou, precies zoals ik het zeg. Ik ben vergeten voor de deur; niet opgehaald bij de ballenbak. Moet ik het voor je spellen? VERGETEN……

Bij de hoeden en petten

Lang verhaal kort: na een date-avond swingen in een disco-ballenbak, is mijn prins in kwestie in zijn auto gestapt en naar huis gereden.

Eenmaal thuis kroop hij in zijn bed en dit allemaal doodgemoedereerd, terwijl ik in de garderobe bij de niet-afgehaalde jassen, paraplu’s, hoeden en petten en wellicht ook nog wel dameskorsetten, stond te wachten op hem.

Weggereden

Even dacht ik nog dat hij wellicht een uit de hand gelopen bezoekje aan het toilet had gebracht, terwijl ik met hoge hakken in de hand bij de uitgang stond te wachten.

Maar nee hoor, toen ik het de twee meter hoge en -brede portier vroeg, verzekerde hij mij dat de heer met de rode das zojuist was weggereden.

"Krijg nou wat", mompelde ik en belde beste vriendin maar uit bed. Zo handig als ik ben had ik mijn tas met sleutels in zijn auto laten liggen. Hij zou mij immers toch weer thuisbrengen. 

Vechten tegen tranen

Ze moest even wakker worden. "Pat, waarom bel je hem niet?"

Ik hem bellen? Geen haar op mijn hoofd … ik zou nog liever sterven … "Zeg vrolijke prins, zou het wellicht kunnen zijn dat je zonder mij bent weggereden?” Nou … echt niet."

Een half uur later arriveert zij in pyjama met reservesleutels voor de disco-deur. Ze vindt het vermakelijk. Uiterst vermakelijk. En zij niet alleen: ze heeft onderweg de halve vriendinnenclub maar uit bed gebeld: "Nananananaaa … Patty is vergeten …"

Maar ik ben stil. Ik vecht tegen de tranen, houd me stoer maar ik wil naar huis, naar mijn honden, naar mijn bank, gordijnen dicht en de deur op slot.

Voor straf in het bezemhok

Meestal ben ik in voor een goede grap, haal ik zelf tot grote irritatie van iedereen regelmatig grappen uit, maar nu niet. Komt het omdat het vandaag mijn dag niet is? Of is het wellicht dat ik mij het voorval herinner van de lagere school?

Ik kreeg straf, zomaar voor niets, de leraar sloot mij op in het bezemhok, ging naar huis en vergat mij. Pas om tien uur ’s avonds vond mijn vader mij met een wit en woest gezicht terug.

Kinderlijke angst

De school was al dicht, de leraar niet bereikbaar en alles en iedereen had overal naar mij gezocht, behalve in een bezemkast. Het werd een hele rel, want met mijn paps viel niet te spotten, zeker niet als het zijn dochters betrof.

Voor mij werd het een gevoelige kwestie: vergeten worden is als een leeg stil bezemhok, met een hongerige maag en een diepe kinderlijke angst om nooit meer teruggevonden te worden.

Om elf uur de volgende dag gaat de bel. De bloemist met bloemen. Hij kan ze meteen mee terug nemen. Twee uur later belt de prins stotterend en hakkelend.  "Sorry, Pat, ik ben gewoon weggereden."

Tja ... dat had ik gemerkt.

Oeps ... 

"Hoe kan ik dit ooit goedmaken?" Voorlopig maar niet.

"Nou, kom op … ben jij nou nooit iets vergeten?" Oeps … ik was net bevallen van mijn oudste zoon. Hij was twee weekjes oud toen zijn vader en ik uit eten gingen. Hij sliep rustig door in zijn stoeltje onder de tafel.

We rekenden af en buiten op straat voelde ik in mijn zakken of ik iets vergeten was. Je kent dat wel, zo’n gevoel van: er mist iets, maar ik weet niet wat. Shit!!! Ik nam een sprint naar binnen, dook onder de tafel en lieve hemel, daar lag hij nog braaf te slapen.

Ik was het dierbaarste in mijn leven zomaar heel even vergeten. 

Erom lachen? Nu nog niet!

Maar dat hoeft hij allemaal niet te weten, want hij heeft míj vergeten.

Kom op zeg …

Morgen kan ik er vast weer om lachen. Nu nog even niet.

 

En, wat vind jij? Laat je horen!