Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Maskot | Hollandse Hoogte
Hoe date ik het ook alweer?

Liefde is ...
een knipoog uit de hemel

blogger

Patty Harpenau

H

Het terras is zonnig op de late namiddag, in het hart van Loenen. Het is zo’n café waar iedereen elkaar kent, waar je kunt gaan zitten zoals je bent. Je schuift gewoon aan en er is altijd wel iemand om een praatje mee te maken.

Ik kom er vaak even luchten na een dag noeste schrijfvlijt. Zo ook op die late middag: ik schuif aan op een bank waar iedereen gewillig inschikt, geniet van de leilinden die al groen worden en het luwe licht dat over de Oudhollandse gevels schijnt.

Tikkeltje nerveus

Ik zie haar aankomen. Ze draagt een rok met bloemen, een blouse met kant en kijkt een tikkeltje nerveus om zich heen. Ze heeft kennelijk een afspraak.

Ik zie hem aankomen. Hij draagt een keurige gestreken broek, een overhemd met een shawltje en kijkt zoekend en verwachtingsvol om zich heen. Ook hij heeft kennelijk een afspraak.

Daar is een eerste speurende blik en ze zegt: “Ja, ja, ik ben het hoor … ” Haar stem trilt, hij kucht, zij pakt zijn hand en hij geeft haar een voorzichtige kus.

Adem inhouden

De bank verstomt vertederd; het is overduidelijk een eerste date. We zeggen niets, bijna bang om deze nieuwe liefde te verstoren. We doen alsof we niets horen, alsof we niet kijken. Maar ondertussen zien we alles.

Ze wil graag koffie met appelgebak, hij een advocaatje met slagroom en de eerste woorden vinden zich als vanzelf. Ze praat graag en veel, hij luistert met geduld, knikt beamend en op het moment dat hij haar hand pakt, houden wij op de bank onze adem in: “Sssstttt, niets zeggen, ze vinden elkaar leuk.” 

De geboorte van een liefde

Ik schat haar een jaar of zeventig , hem iets ouder. 

Ze draagt twee trouwringen om haar rechterhand en hij een smalle gladde ring om zijn pink. Kennelijk hebben ze beiden hun liefde aan de dood verloren.

De bank blijft vol, niemand wil weg, want er wordt een nieuwe liefde geboren. Een liefde van twee mensen die een afscheid delen. Zij vertelt hem met een tissue in haar hand over haar overleden man en hij vertelt haar over zijn vrouw met wie hij zo gelukkig was.

“Vind je mij een mal, oud mens?”

Natuurlijk luisteren we niet, maar we horen elk woord.

Ze bloost als hij haar een compliment maakt. Hij is zo verlegen als ze met een tissue de slagroom van zijn neus poetst. Hij aait haar wang, zij frummelt aan zijn shawl. Als je niet beter wist, zou je denken dat ze samen oud zijn geworden. Maar dat zijn ze niet. Wellicht worden ze weer jong.

Ik sta op om naar het toilet te gaan en terwijl ik mijn handen was, komt zij binnen. Ze kijkt in de spiegel, schudt haar krullen, op haar wangen gloeit een blos. Ik kijk naar haar in de spiegel, zij kijkt terug. “Je zult wel denken: wat een mal, oud mens is dat”, zegt zij.

Zo vertederend

“Je moet weten dat ik op een eerste date ben”, zegt ze verontschuldigend, “dat doe ik niet zomaar hoor. We hebben elkaar lang gesproken aan de telefoon. Het is immers al drie jaar geleden dat ik mijn man verloor ... ”

“Zo erg is het dan toch niet om een afspraak te maken, vind je niet? Wat denk je… zou mijn Frank nu boos zijn? Zou hij het erg vinden als er een nieuwe man komt?”

Ze is zo lief. Zo vertederend lief. Ik sla mijn arm om haar schouder: “Jouw Frank kijkt vast vanuit de hemel mee. Ga ervan genieten, want het lijkt mij zo’n leuke man.”

Op de liefde

Ik krijg een zoen en we lopen naar buiten. Een uur later gaan ze weg. Ze gaat mee in zijn auto en net voordat ze instapt, draait zij zich nog even om voor een knipoog. Ik steek mijn duim omhoog en ze zwaait.

De bank moet er even van bijkomen. We nemen nog maar een wijntje. “Op de liefde”, zegt mijn buurman. “Ja, op de liefde”, mompel ik, “liefde voelt alsof je een knipoog uit de hemel krijgt.”

De bank is het roerend met mij eens.

En, wat vind jij? Laat je horen!