Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
Hoe date ik het ook alweer?

Met de daad voor de deur,
nam hij een blauw pilletje

blogger

Patty Harpenau

H

Het is gezellig op de bank. Je weet het misschien nog wel: het is de lange steigerhouten bank voor het dorpscafé. Zo aan het einde van de dag komt de vaste groep langs op weg naar huis. Nog even een biertje, nog even een praatje en al het wel en wee van het leven wordt gedeeld met een prettig glaasje in de namiddagzon. 

Ik schuif gemakkelijk tussen de cafévrienden in: “Goedemiddag vrienden, hoe staat het leven?”
Gnuivend hoor ik alle verhalen aan over hun escapes, want hoe verwonderlijk het ook klinkt: de meeste van ons zijn vrijgezellig en daten er fris en fruitig op los. 

Natuurlijk willen ze alles weten over mijn date van de week, maar afgelopen weken had ik even vrij genomen. Nee, helaas geen sappig verhaal, maar gelukkig werd ik gered door de oude lieve mevrouw die een aantal weken daarvoor, recht voor onze neus, een eerste date had na het overlijden van haar man. Ze vertrok na de kennismaking vrolijk en ondeugend met een bejaarde heer op weg naar zijn huis.

We stikken van de nieuwsgierigheid maar ze houdt de spanning erin. Ik bestel een advocaatje voor haar, misschien zal dit haar loslippigheid helpen. “Nou…,” vroeg ik, “hoe was je date?”
“Caramba!” zegt ze.
De bank gaat stuk van het lachen, want Caramba klinkt veelbelovend, nietwaar? En uit de mond van een rebelse 70-jarige klinkt dit toch te leuk voor woorden.
“Caramba?” moedig ik aan, terwijl het ernstig stil wordt op de bank.

Zaligmakend

“Eerst gingen we naar zijn huis, een warm en gezellig huis. We dronken een glaasje bubbels op het terras, een tweede glaasje en toen nog maar een glaasje. Ik werd er zowaar tipsy van, we hadden immers niet gegeten. En ja, toen kwam de eerste zoen.” De bank zucht van zoveel romantiek en als beloning krijgt ze een tweede glaasje advocaat.

“Nou… het was zalig. Ronduit zalig. Hij speelde piano, hij zong, ik jubelde mee en voordat ik het wist belandden we op de bank. Hij was zo heerlijk ondeugend en ik dacht, nou vooruit, op hoop van zegen dan maar toen zijn hand onder mijn blouse gleed.”

De bank luistert met rode oortjes.

Een zetje

“Toen het ernaar uitzag dat de daad voor de deur klopte nam hij een blauw pilletje. Die had hij van zijn dokter gekregen, want zijn ‘Roeland’ heeft af en toe een zetje nodig.”
“Roeland?” vraagt mijn buurman. De bank zucht om zoveel domheid.
“Nou ja, lang verhaal kort. Ik liet mij ontvoeren naar zijn bed met warme handen en zoenen. Maar opeens moest ik zo huilen van zoveel liefde. Het was voor mij de eerste keer na het overlijden van mijn Frank.” De bank zit met vochtige ogen.

“En toen?” vroeg ik
“Hij schrok wel een beetje van mij, maar begreep het helemaal. Deed mij zijn badjas om en ik kreeg een boterham met pindakaas en een kopje koffie om even bij te komen. En die lieve man zat tegenover mij rustig te luisteren, alleen kon ik eigenlijk niets anders meer doen dan kijken naar zijn Roeland, want tja… het pilletje werkte wel heel goed.”

Het vervelende aan mij is dat ik altijd denk in beelden. Jij ook?
Ach, die man… hoe lang werkt zo’n pilletje eigenlijk?

Hoop

“We hebben lang gepraat,” vervolgt ze, “en toen besloten we het maar rustig aan te doen. Eerst maar eens elkaar goed leren kennen, dat zou verstandig zijn. En omdat het zo vertrouwd voelde ben ik blijven slapen.”
Maar ja, ach… in de nachtelijke uren is er geen gêne meer over rimpels en vouwen en toch ook wel zonde van zo’n pilletje, nietwaar?” De bank kinkt instemmend.
“Het was in één woord Caramba!”, giechelt ze ondeugend.

Een auto stopt voor de deur. Kennelijk arriveert haar prins want, ze staat meteen op en loopt naar hem toe. Hij zoent haar, aait zacht en teder over haar wang en ze stapt zwaaiend naar ons in, terwijl hij de deur galant voor haar open houdt.
Tja, nu wij nog, denkt de bank. Maar gelukkig is er nog altijd hoop.

 

 

En, wat vind jij? Laat je horen!