Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Dietrich en vrouw Ingeborg met hun vier kinderen
Hoe gaat het nu met?

Vader met AMC-tattoo
neemt afscheid van ziek zoontje

journalist

Marjolein de Jong

E

Eind vorig jaar sprak ik Dietrich over zijn zieke zoontje Wesley, die leed aan het zeldzame syndroom van Vici, een stofwisselingsziekte waaraan de meesten al sterven bij de geboorte. Wesley vocht maar liefst vijf jaar voor zijn leven, waaraan deze maand alsnog veel te vroeg een einde kwam. 

Op het moment dat ik Dietrich sprak, had hij net een tatoeage laten zetten van het AMC (Academisch Medisch Centrum). Het zeskoppige gezin bracht daar zoveel tijd door en werd er telkens zo liefdevol ontvangen, dat Dietrich besloot er een tatoeage aan te wijden. Dietrich hoopte dat de laatste tatoeage, met Wesleys sterfdatum, nog lang op zich zou laten wachten. Maar begin deze maand was het toch onverwacht zo ver.

Bacterie

Op 1 februari overleed Wesley. Dietrich: "Ook al was hij vaak ziek, het einde kwam toch onverwacht. Hij was opgenomen in het AMC omdat er een bacterie in zijn bloed zat. Totaal onverwacht ging zijn hartje langzamer kloppen en hield er plots mee op. Vredig is hij gegaan. Hij was uitgevochten - het was goed."

"Iedereen riep altijd dat ik in een gat zou vallen als Wes zou overlijden, maar ik had nooit verwacht dat dat zo diep zou zijn. Maar ik heb nog drie kinderen en die trekken mij er doorheen. Ook al blijft het moeilijk. Het genieten van de andere kinderen zet me wel op een ander spoor."

Dietrich en Wesley

Nachten

In de woonkamer waar voorheen Wesleys bed stond, staat nu een dressoir met foto’s van hem. Dietrich: "We proberen de leegte enigszins op te vullen, maar dat is onmogelijk. Vooral de nachten zijn moeilijk."

"Omdat ik als mantelzorger 24 uur per dag voor hem zorgde, moest ik er 's nachts vaak voor hem uit. Ik word nog steeds wakker omdat ik denk dat ik hem hoor, maar zijn kuchje ís niet meer te horen. Dan drink ik maar een kopje thee en ga ik weer naar bed."

Herinneringen

De kleine Wesley kon praten noch zelfstandig bewegen, maar Dietrich wist precies wanneer hij het naar zijn zin had. "Als hij in bad ging of ging douchen, gilde hij het uit van plezier. Hij vond het ook geweldig als ik gek met hem deed."

"Als ik zong: 'Daar komt een muisje aangelopen’ en hem begon te kietelen kraaide hij het uit! Ook kwam zijn opa elke dag op bezoek om met hem te spelen. Als hij alleen al Wesleys handen pakte, begonnen zijn oogjes te twinkelen."

Laatste tatoeage

Volgende week wordt de laatste tatoeage in de reeks gezet. "De 'sleef' begint met Wesleys geboortedatum en eindigt met zijn sterfdatum." Maar voor Dietrich heeft die datum twee betekenissen: "Ik zie zijn sterfdatum eigenlijk ook als een nieuwe geboortedatum. Ik geloof dat hij nu in de hemel is en daar opnieuw geboren is met een perfect lichaam, waarmee hij zingt en springt en vrolijk is."

"Die gedachte is een grote troost. Het is een bijzonder leventje geweest. Wesley heeft z'n sporen achtergelaten in vele harten. Op zijn begrafenis was de hele afdeling van het AMC aanwezig. Het geeft mij een fijn gevoel dat hij zo geliefd was."