Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Reza Harek
Hoe gaat het nu met?

'Ik heb er geen spijt van dat ik mijn
moeder van die flat heb laten springen'

journaliste

Eline Doldersum

I

In 2002 springt de moeder van Elena Lindemans (42) - met medeweten van haar vriend en dochters - van een flatgebouw.  Vandaag, precies vijftien jaar na haar dood, blikt Elena terug. 

"Ik zie mijn moeder nog de oprijlaan afrijden. Ik wist dat ik haar nooit meer zou zien. Vlak nadat haar auto uit het zicht was verdwenen, ben ik compleet in paniek naar buiten gerend in de hoop dat ze zich zou bedenken. Dat ze terug zou keren. Dat deed ze niet. Het was de laatste keer dat ik mijn moeder heb gezien."

Loslaten uit liefde

"De vriend van mijn moeder, mijn zus en ik wisten dat ze van een flatgebouw in Heerenveen zou springen. Dat had ze ons voor vertrek verteld. Tóch hebben we haar laten gaan. We konden niet anders. Mijn moeder was zó ziek, wilde zo graag dood, dat we haar wel móesten loslaten. Uit liefde voor haar ..."

"Spijt dat ik haar vijftien jaar geleden heb laten springen, heb ik nooit gehad, maar het blijft wel de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen in mijn leven. Het is toch je moeder die je van een flat laat springen. De vrouw waar je zielsveel van houdt en die meer voor je betekent dan wie dan ook."

Mijn soulmate

"Mijn moeder was voor mij veel meer dan alleen maar mijn moeder. Het was mijn grote voorbeeld, mijn vriendin, mijn soulmate. We hadden zo'n bizar goede band met elkaar. We deelden zóveel. Soms misschien wel iets té veel. Zo wist ik als kind alles over de moeizame relatie tussen mijn ouders."

Iets wat in de ogen van Elena een van de belangrijkste oorzaken is geweest van de mentale breakdown van haar moeder. "Mijn vader had een langdurige buitenechtelijke relatie en had bij haar zelfs een kind verwekt, maar tóch bleef mijn moeder bij hem, in de hoop haar relatie én haar gezin te redden. Daar deed ze alles voor."

Eigen beeld

Mentale breakdown

"Ze bleef haar grenzen maar verleggen tot ze op een gegeven moment compleet is ingestort. Ze kreeg last van vreselijke hoofdpijnen die niet meer verdwenen, haar hele lichaam deed zeer, ze werd drie keer opgenomen, onderging de ene naar de andere therapie, verliet mijn vader en kreeg er een fantastische man voor terug máár werd niet meer beter."

"In elf jaar tijd heb ik mijn zorgzame moeder langzaam zien veranderen van een enthousiaste, vrolijke vrouw die volop in het leven stond tot een bedlegerig, depressief hoopje ellende. Ze kon gewoon niet meer, was helemaal op. Na tien jaar vechten, was er voor haar nog maar één uitweg: de dood."

Eigen beeld

Euthanasie

Na jaren van verzet besluiten Elena, haar zus en de vriend van haar moeder tóch te helpen bij deze laatste wens. "Om waardig afscheid te kunnen nemen, hebben we samen met haar een verzoek ingediend voor euthanasie, maar helaas kregen we al snel te horen dat mijn moeder daarvoor niet in aanmerking kwam."

"Daarna is haar wereld compleet ingestort. Ze wilde gewoon echt niet meer en deed de ene naar de andere zelfmoordpoging. Heel heftig vond ik dat. Ik had het idee dat ik in een denderende trein zat die elk moment ergens tot stilstand kon komen, alleen ik wist alleen niet waar én hoe. Heel verdrietig ..."

Dankbaar

"De manier waarop mijn moeder aan haar einde is gekomen, blijft verschrikkelijk. Dat had gewoon écht niet mogen gebeuren. Toch ben ik ergens ook wel dankbaar dat ik wíst wanneer het zou gebeuren, dat ze zichzelf niet van het leven heeft beroofd, terwijl ik bijvoorbeeld zat te vergaderen met collega's. Dat had ik heel erg gevonden."

"We hebben het allemaal heel bewust meegemaakt. Ze heeft mij een laatste knuffel gegeven. Ik heb haar weg zien rijden. We zijn in gedachten bij haar gebleven totdat een agent ons kwam vertellen dat ze daadwerkelijk was gesprongen. Mentaal waren we allemaal met haar verbonden. Dat is tóch ook wel weer mooi."

Documentaire

Om de dood van haar moeder tóch nog een positieve draai te geven, heeft Elena een aantal jaren geleden zélf de documentaire 'Moeders springen niet van flats' gemaakt. Daarin spreekt ze met de artsen die haar moeder hebben behandeld en de flatbewoners die haar moeder hebben zien springen. "Ik moést iets doen met haar dood. Het was mijn doel om mensen wakker te schudden."

"Mijn moeder had geen tumor die ze aan kon wijzen, maar was geestelijk ernstig ziek. Ze verdiende een waardige dood. Het geeft voldoening dat de documentaire artsen aan het denken heeft gezet, heeft geleid tot heeft geleid tot een hoorzitting in de Tweede Kamer én hopelijk meer gruwelijke zelfmoordpogingen in de toekomst voorkomt."

Geweldige moeder

Missen doet Elena haar moeder nog elke dag. "Helemaal nu ik zelf kinderen heb, ben ik veel met mijn moeder bezig. Dat ze mijn kinderen nooit zal leren kennen, vind ik moeilijk, maar tegelijkertijd sta ik daar ook niet te veel bij stil. Want weet je? Ze is er gewoon niet meer, daar kan ik niets meer aan veranderen."

"Al hoop ik wel dat ik de onvoorwaardelijke liefde die mijn moeder had voor mij en mijn zus door zal geven aan mijn eigen kinderen. Want ondanks alles was mijn moeder tot aan haar dood een fantastische moeder. Dé beste moeder die ik mij als dochter had kunnen wensen."

Beeld: Reza Harek