Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sharons dochter Judith
Hoe gaat het nu met?

Judith (8) heeft opnieuw neuroblastoom:
Opgeven is geen optie

journalist

Maaike Schaap

F

Februari dit jaar spraken we met Sharon wiens dochtertje neuroblastoom - een tumor van het zenuwstelsel die vooral bij kinderen voorkomt. Het interview eindigde positief: de toen 7-jarige Judith was schoon verklaard. Met het nieuws dat er een doorbraak in het onderzoek naar deze kankersoort is, belden we opnieuw met Sharon. Hoe gaat het nu met haar dochtertje?

"Een paar dagen na het interview in februari, voelde ik een bultje op Judiths hoofd. De angst sloeg meteen toe. We zijn naar het ziekenhuis gegaan en daar werd al snel duidelijk dat de kanker terug was gekomen. Weer stortte onze wereld in, weer moesten we die medische molen in."

Heftige pijnklachten

Judith is de jongste dochter van Sharon en haar man. In 2015 kreeg Judith tijdens een vakantie opeens heftige pijnklachten. Zoveel pijn dat ze op een gegeven moment niet meer kon lopen.

Ze werd opgenomen in het ziekenhuis waar in eerste instantie niet aan kanker werd gedacht. Na meerdere onderzoeken kwam het hoge woord eruit: het was neuroblastoom; een kwaadaardig kankergezwel ik haar buik.

Naar school

Vanwege de zware behandelingsperiode werd het vierkoppige gezin opgesplitst. Moeder Sharon was veel bij haar dochter in het ziekenhuis, vader bleef fulltime werken en oudste dochter Leonie ging deels bij oma wonen.

"Het was super zwaar, maar we hebben wel geprobeerd om - waar mogelijk - onze gewoontes aan te houden. Tussen de behandelingen door ging ze bijvoorbeeld 'gewoon' naar school."

Judith met haar moeder Sharon | Eigen foto

Immunotherapie

Na een jaar chemo en bestraling werd Judith schoon verklaard, maar moest ze nog immunotherapie krijgen, omdat ze in de hoogste risicogroep van deze ziekte valt. Helaas is ondanks de immunotherapie de ziekte toch teruggekomen.

"Judith heeft nu vier chemo’s achter de rug. Het zijn steeds pittige kuren. Na twee kuren krijgt Judith een scan, zodat we kunnen zien hoe ze ervoor staat, altijd een heel heftig moment. De laatste keer dat we zo’n scan hadden, was de kanker minder geworden en waren er geen uitzaaiingen. Toen haalden we opgelucht adem."

Hoge koorts

"Op het moment ligt Judith in het VU Medisch Centrum in Amsterdam, omdat ze hoge koorts kreeg. Ze begint nu langzaam weer wat op te knappen en wordt alweer wat vrolijker en levendiger."

"Judith is dan ook erg sterk. Toen ze hoorde dat de kanker terug was gekomen, vond ze dat uiteraard allesbehalve leuk. Maar ze laat het over zich heenkomen en probeert - net als wij - positief te blijven."

Leuke post

"Heel veel mensen denken aan haar en dat doet ons goed. Zo krijgt ze heel veel kaartjes, heel veel cadeautjes en andere leuke post. Ze leeft daar echt van op."

"Wij proberen zelf ook zo positief mogelijk te blijven. We houden vol en zeggen dat ze het gaat redden, dat het goed komt. We willen niet aan het negatieve denken. Dan houden we het niet vol."

Een kamer vol post! | Eigen foto

Overlevingskans

"Toen we het nieuws hoorden van een doorbraak in het onderzoek naar neuroblastoom, waren we natuurlijk blij. Het zal voor ons niet veel verschil maken, want het zal nog lang duren voordat er daadwerkelijk een medicijn is."

"In hetzelfde stuk stonden percentages. Dat bij terugkeer van de ziekte er maar 5% kans is op overleving. Ik houd helemaal niet van dat soort uitspraken. Ik wil dat niet lezen. Ik wil juist positief zijn. Er overlijden kindjes aan deze ziekte, maar er zijn óók kinderen die het overleven."

Judith in het ziekenhuis | Eigen foto

Ziekenhuispsycholoog

"Ik zoek daarom bewust het vervelende nieuws niet op, omdat het dus niet zo hoeft te zijn. Ik heb vertrouwen in de artsen en vertrouwen in een goede afloop. Ik kan wel zielig in een hoekje gaan huilen, maar daar schiet Judith ook niets mee op."

"En natuurlijk heb ik ook breekmomenten, twijfelmomenten. Meestal helpt het dan om mijn emoties van mij af te schrijven. Daarnaast ga ik eens in de zoveel tijd naar de ziekenhuispsycholoog in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht waar Judiths hoofdbehandelaar zit."

Opgeven is geen optie

"Ik zeg daar iedere keer dat ik niet ga huilen, maar de tranen stromen binnen vijf minuten over mijn wangen. En dat is ook goed, want daarna voel ik mij lichter en kan ik weer door. Kan ik weer sterk zijn voor mijn gezin en voor Judith. Want opgeven is geen optie. Judith wordt gewoon beter, daaraan houden we ons vast."

Wil je op de hoogte blijven van de situatie van Judith? Bekijk dan de website '100% Judith'.

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een heftig, bijzonder of mooi verhaal dat je met ons wilt delen? 

Dan kan dat hier...