Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Diana met haar hond Ayla
Hoe gaat het nu met?

Diana werd getroffen door de bliksem:
Ik ben pas vervoerd toen ik stabiel was

journaliste

Hester Zitvast

W

Wat voor voor Diana Zwerwer (30) - beter bekend als DJ Deetox - een zomer vol optredens had moeten worden werd een zomer van herstel. Ze werd op klaarlichte dag getroffen door de bliksem. Er was geen regen en slechts in de verte een beetje gedonder maar desondanks was de eerste klap raak. "Mijn schoen was ontploft, daar was de bliksem de grond in geslagen."

"Het gebeurde op donderdag 22 juni,  een dag als alle andere. Ik had dat weekend een groot optreden in Biddinghuizen - ik zou op Defqon.1 draaien -  en had die dag in de studio gewerkt. Het was een uur of vijf en ik liet onze hond Ayla uit." 

Zwart gat

"'s Avonds zou ik weer de studio ingaan om de puntjes op de i te zetten. Het was op dat moment prima weer, ik droeg een korte broek, T-shirt en zonnebril. Ik weet nog dat ik de deur uit ben gegaan, maar verder kan ik me niets meer herinneren, het is één zwart gat; het ene moment wandelde ik met Ayla, het volgende moment lag ik in het ziekenhuis."

"Ik ben niet zweverig, maar het lijkt erop dat ik een beschermengel heb gehad. Op het moment van de inslag, liep ik op een braakliggend veld. Ruig terrein, met hoog gras. Als niemand had gezien wat er gebeurde, hadden ze mij nooit op tijd gevonden." 

Zolder

"Een buurtbewoonster liep net naar haar zolder. Ze zag mij lopen toen ze op de eerste verdieping liep en bleef naar mij kijken. Waarom, weet ze niet, verklaarde ze later."

"In die paar seconden dat zij daar stond, ben ik geraakt door de bliksem. Ze zag mij vallen. Haar vriend is mij toen gaan zoeken, terwijl zij voor het raam bleef staan. Toen hij mij zag liggen, had hij direct door dat het ernstig was."

Schoen ontploft

"Gelukkig was er binnen een paar minuten een ambulance. Ik had brandwonden van mijn haargrens tot mijn voeten. Mijn schoen was ontploft, daar was de bliksem de grond in geslagen. Ayla was van schrik terug naar huis gerend, waar buren meteen in de gaten hadden dat er iets niet klopte."

"Toen ze begrepen wat er gebeurd was, hebben ze mijn vriend gebeld die net onderweg naar huis was. Ik ben kort gereanimeerd en pas vervoerd toen ik stabiel was. Mijn vriend is met mij in de ambulance naar het ziekenhuis gegaan."

 Vitale organen

"Ik was niet bij kennis en het was nog maar de vraag hoe ik er aan toe was. De kans bestond dat mijn vitale organen geraakt waren. Uit scans bleek dat ik geluk had gehad; ondanks de plek van mijn brandwonden, was mijn hart niet geraakt."

"Wel leek mijn ene hersenhelft gezwollen. Artsen konden niet voorspellen hoe ik wakker zou worden; of ik nog zou kunnen praten of lopen. Ik zou zomaar een kasplantje kunnen zijn."

Eigen foto

Derde poging

"Die avond hebben ze mij voor het eerst proberen wakker te maken. Ik schopte en sloeg direct heftig om me heen en probeerde mezelf te ontdoen van alle slangen. Mijn vriend heeft mij vastgehouden, maar hoe sterk hij ook is, ik was op dat moment sterker." 

"Ik werd weer in slaap gebracht en pas bij de derde poging, toen ik was vastgebonden, ging het goed. Ik kan me daar niets meer van herinneren. Ik was vooral heel moe en wilde meteen weer slapen." 

Geheugen

"Iedere keer als ik bijkwam, vroeg ik wat er gebeurd was. Mijn vriend en ouders waren bang dat mijn geheugen was aangetast, maar artsen stelden hen gerust. Het was heel logisch dat ik dit iedere keer opnieuw vroeg."

"Mijn eerste herinneringen heb ik weer vanaf zondag. Die maandag mocht ik het ziekenhuis uit, maar daarmee was ik er nog lang niet. Het lopen ging moeilijk, ik was volledig verzwakt. Ik was moe en had door de klap veel pijn in rug en nek." 

Gescheurd trommelvlies

"Daarnaast zag ik heel wazig doordat mijn ogen beschadigd waren en ik was aan één oor doof door een gescheurd trommelvlies. Na twee maanden begon ik weer met werken." 

"Dat was achteraf bezien misschien te vroeg, maar ik wilde het heel graag. Mijn herstel ging met ups & downs. Vooral de zenuwpijn die ik erbij gekregen had, was afschuwelijk." 

Tweeweekse tour

"Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad en lag daarom nachten in bad. Zelfs morfine hielp niet. Uiteindelijk kreeg ik ook amitriptyline, een antidepressiva die in een lage dosering goed werkt tegen zenuwpijn. Dit heeft mij goed geholpen."

"Ik kom nu net terug van een tweeweekse tour door Zuid-Amerika en dat is goed gegaan. Door de zenuwpijn in mijn rechterarm,- en hand is het studiowerk nog wel lastig."

Een bril

Of mijn zicht volledig herstelt, is niet duidelijk. Misschien moet ik een bril. En mijn gehoor is ook nog niet wat het zijn moet. Ik word elke dag wel een paar keer aan de inslag herinnerd. Het besef dat het heel anders had kunnen aflopen, komt nu pas."

"In die eerste maanden was ik vooral bezig met alle ongemakken die ik had. Ik heb er geen trauma aan overgehouden en ben ook niet banger geworden voor onweer. Wel alerter; als ik het nu in de verte hoor rommelen, ga ik echt niet naar buiten. Ik weet wat er van kan komen…"