Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ellen en Matthijs
Foto: Eigen foto
Hoe gaat het nu met?

Ellens zoon verongelukte op kerstavond:
Zijn tandenborstel ligt nog in de badkamer

journalist

Marjolein de Jong

V

Vorig jaar, op kerstavond, verongelukte Matthijs (21). Met drie andere jongens was hij onderweg toen het noodlot toesloeg; slechts één van hen overleefde het ongeluk. Wij zochten moeder Ellen opnieuw op.

Ellen: "Zoals elk jaar gingen onze zoons Matthijs en Max Laurens, mijn man Marco en ik vorig jaar de dag voor kerst winkelen. Matthijs had naast nette kleding skihandschoenen nodig, want hij zou op wintersport gaan met zijn vrienden. Volgens traditie sloten we de fijne dag af in een restaurant. We waren nog maar net thuis toen hij alweer wegging. En nooit meer terugkwam."

Aan de kapstok

"De handschoenen liggen nog ongebruikt in het kastje op zijn kamer. Net zoals zijn jas aan de kapstok hangt, zijn schoenen bij de deur staan en zijn tandenborstel in de badkamer ligt. Het is net alsof hij net de deur uit is gegaan. Ik denk dat ik, door alles zo te laten, mezelf voor de gek houd dat 'ie terug zou kunnen komen. Maar ik kán niet anders."

"Ik mis hem zó. Marco en ik weten niet hoe we verder moeten leven met dit grote verdriet. Het doet zoveel pijn. Er is niemand die ons kan helpen, niemand die ons verdriet kan wegnemen, niemand die ons kan troosten. We moeten zelf door die pijn heen."

Op 2 oktober kregen Ellen en Marco te horen dat het onderzoek naar de oorzaak van het ongeval voorlopig is gesloten. "Met dat bericht stortte onze wereld in. We dachten dat we een uitslag zouden krijgen, wat voor uitslag het ook was. Dat het niet kwam, was onverwachts. Wij willen geen schuldige aanwijzen, maar willen - hard gezegd - wel weten wie ons kind de dood in gejaagd heeft. Die vraag houdt ons allebei nog veel bezig."

Gordel

"Er is één overlevende en hij herinnert zich niet wat er gebeurd is. Er kan niet bewezen worden wie waar gezeten heeft en wie dus te hard gereden heeft. Alleen duidelijk was waar Matthijs gezeten heeft, omdat hij als enige een gordel om had. Het is moeilijk te leven met die waarheid. Het is ondraaglijk om te leven zonder Matthijs. Al zou het wel een klein beetje rust geven als we wisten wát er precies gebeurd is.

Soms sta ik voor zijn foto en denk ik: 'Moet ik voor jou niet verder laten uitzoeken wie dit veroorzaakt heeft? Ben ik dat jou niet schuldig?' Dat spookt vaak door mijn hoofd. Anderen zeggen: 'Laat het rusten; leg je erbij neer, want je krijgt hem er niet mee terug.' Maar ik vraag me dan af: 'Wat had jij gedaan als het jouw kind was geweest?'"

Alles opnieuw

Ellen vertelt dat met de feestdagen een moeilijke periode is aangebroken. "Het voelt alsof we alles opnieuw meemaken. Marco en ik vinden het moeilijker er voor elkaar te zijn. We hebben dezelfde pijn, maar kunnen elkaar niet helpen; ik heb genoeg aan mijn eigen verdriet."

Met kerstavond gaat ze met Marco en jongste zoon Max Laurens naar de plek van het ongeluk. "Matthijs staat bij ons thuis, we hebben geen plekje op het kerkhof waar we heen kunnen. Daarom gaan we om halftien ‘s avonds met familie en vrienden naar die plek toe, waar iedereen een kaarsje zal branden. Ik leef naar de dag toe, maar niet in positieve zin. Het is veel te stil in huis. Degene die het meest lawaai maakte, is er niet meer. Kerst zal voor ons nooit meer hetzelfde zijn."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal en wil je dat kwijt?

Dan kan dat hier…