Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Priscilla en Marcel
Foto: Reinier van Willigen | Telegraaf
Hoe gaat het nu met?

Het misbruik heeft nog altijd
een enorme impact op het gezin Jeninga

Evy Brans

B

Bijna twee jaar geleden sprak VROUW-collega Hanna Gillissen met Priscilla (38) en Marcel (39) Jeninga. Hun oudste dochter (inmiddels 11) werd tot haar derde jaar stelselmatig misbruikt door de buurman. Ze richtten de stichting Strijd Tegen Misbruik op maar daarmee kwam hun eigen verwerking op een te laag pitje te staan. Vorig jaar barstte de bom. En hoe.

Priscilla wil 2017 het liefst zo snel mogelijk vergeten. "Het ging privé tussen ons niet lekker. We waren allebei bezig met het verwerken van wat er allemaal is gebeurd, maar deden dat alleen niet samen; we leefden langs elkaar heen."

Kliniek

"De communicatie was niet goed en uiteindelijk heb ik er een punt achter gezet. Marcel is toen vertrokken. Dat waren zware maanden. Eind juli kon ik het zelf ook niet meer aan. Lichamelijk en geestelijk was ik op.

Ik kampte met een depressie en een burn-out en liet mij opnemen in een kliniek.Een moeilijk besluit, mede omdat het consequenties had voor de kinderen en de financiën. We zetten ons huis te koop en de kinderen gingen bij Marcel wonen, hij nam de volledige zorg op zich."

Hersentumor

Amper een maand later volgde nog een zware klap. "In september ben ik met spoed in het ziekenhuis opgenomen. Ik bleek een hersentumor te hebben. Die diagnose schudde ons wakker en heeft ons eigenlijk weer bij elkaar gebracht."

18 oktober werd Priscilla geopereerd. "Het was een hele zware operatie en het herstel verloopt moeizaam. Hoewel ik nog steeds last heb van hoofdpijn, was de nacontrole gelukkig goed. Wel kamp ik nog steeds met een depressie en is er PTSS (posttraumatische stressstoornis, red.) vastgesteld."

Niet veel begrip

"De kliniek waar ik nu in Duitsland zit, specialiseert zich in het behandelen hiervan. Ik word hier heel intensief begeleid en daardoor ook geconfronteerd met ander zeer dat ik onderdrukt had. Het is zwaar en moeilijk, maar er is licht aan het einde van de tunnel."

Praten over wat er de afgelopen periode gebeurd is vindt Priscilla moeilijk. "Familie en naasten weten het wel, verder heb ik het eigenlijk niet verteld. Er is niet veel begrip van de buitenwereld. Ik heb wel gemerkt wie er voor me klaarstaan en wie niet.

'Gek'-stempel

Veel mensen beseffen niet wat voor impact zoiets kan hebben. Ze zien aan de buitenkant niet dat er vanbinnen veel meer speelt. Ook omdat je je voor de buitenwereld vaak groot houdt. Het is bovendien moeilijk om met een dergelijk verhaal naar buiten te komen omdat mensen je al snel een 'gek'-stempel geven.

Daar probeer ik me op dit moment niet te veel van aan te trekken. Ik moet nu voor mezelf knokken en daarbij heb ik hulp nodig. Een beetje meer begrip zou mensen in mijn situatie helpen om zich er niet voor te schamen als ze hulp zoeken."

Traumatherapie

Binnenkort mag Priscilla naar huis, maar helemaal de oude is ze dan nog niet. "Dan ga ik nog in traumatherapie. Het zal nog wel even duren voordat ik volledig hersteld ben, zowel lichamelijk als geestelijk. Ik zal moeten accepteren dat ik ook niet alles meer kan zoals voorheen, dat vind ik nog best lastig. Ik ben blij dat ik de stap heb genomen om me te laten opnemen.

Ik heb een periode gehad waarin het allemaal niet meer voor me hoefde. Als ik nu terugkijk is het eigenlijk te gek voor woorden dat slechts een persoon je leven zo kapot kan maken. Dat het hele gezin daardoor uit elkaar valt. Ik ben elke dag dankbaar dat ik nog leef, ik zie dit als een tweede kans. Ik wil een goede moeder en een goede partner zijn. Ik wil gewoon weer gelukkig zijn."

School

Met de dochters van Marcel en Priscilla gaat het goed. Hun oudste dochter gaat naar school in Duitsland. De jongste is 4 jaar. "We hebben pas nog een rapport gekregen met goede cijfers. Dat was boven verwachting. Ondanks dat het ook voor hen een rotjaar was, doen ze het allebei heel goed.

Natuurlijk hebben ze wel moeite met bepaalde dingen. Onze jongste dochter begrijpt het allemaal nog niet zo goed. Onze oudste dochter is zelf ook nog in therapie en weet ook wat er met mij aan de hand is. Daar zijn we altijd heel erg open over geweest."

Omgangsregeling

"Natuurlijk vond ze het erg en was ze bang, maar daar kunnen we samen goed over praten. Met oud en nieuw zei ze: 'Het kan nu alleen nog maar beter worden.' Als ik zie hoe ze het allemaal oppakt, dan kan ik alleen maar zeggen dat ik trots ben."

Marcel: "Ik had geen huis, geen baan, helemaal niks. Dan probeer je alles weer helemaal opnieuw op te zetten. Ik praatte ook met een psycholoog. Omdat het contact tussen mij en Priscilla niet goed verliep, was het moeilijk om een omgangsregeling te treffen. Dat heeft me heel erg pijn gedaan."

Verlammingsverschijnselen

"Toen we afgelopen zomer weer samen waren om het een en ander uit te spreken, zijn we in het bos gaan wandelen. Daar kreeg Priscilla hoofdpijn. We dachten toen dat het van de spanning of stress was, maar gedurende de week werd het alleen maar erger.

Toen ze aan het eind van de week ook nog verlammingsverschijnselen kreeg, zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Daar hoorden we dat ze een tumor in haar hoofd had. Dat heeft me heel erg aangegrepen. Ik ken haar door en door, al 21 jaar. Natuurlijk wil je er dan voor elkaar zijn, ondanks alle problemen."

Marcel Jeninga 'Pequeno Rancho' in Dénia (Spanje)

De stichting

"We zijn blij dat alles goed afgelopen is. Maar we zijn er nog niet. Ik zorg nu in mijn eentje voor de kinderen en ben verantwoordelijk voor de stichting. We zitten nu met onze stichting in zes verschillende landen, dat zet je niet zomaar stop. Ook onze sponsoren en ambassadeurs, waaronder The Voice-kandidate Dilana Smith, wilde ik niet teleurstellen.

Ik ben afgelopen jaar nog in Spanje geweest, naar een farm waar slachtoffers een onbezorgde dag kunnen hebben. Als slachtoffer en ouder moet je altijd zelf hulp zoeken, daar proberen we met onze stichting een andere draai aan te geven. De stichting helpt mij ook met het verwerken van mijn eigen ervaring. Mij voor de stichting inzetten geeft houvast. Mensen helpen is voor mij het beste medicijn; het doet me heel erg goed."