Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Gerda en Wim de Graaff
Foto: Eigen Beeld
Hoe gaat het nu met?

'Onze zoon en schoondochter
kwamen om bij aanslag MH17'

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag is het vier jaar geleden dat de MH17 neerstortte. Vandaag is ook de dag dat er 298 namen worden voorgelezen bij het Nationaal Monument MH17 in Vijfhuizen. Ook Wim van der Graaff (77) en Gerda van Waal (71) zijn daarbij aanwezig. Om zoon Laurens van der Graaff (30) en schoondochter Karlijn Keijzer (25) te herdenken. Om nogmaals stil te staan bij de gebeurtenis die vier jaar geleden hun leven totaal overhoop gooide.

Ze hebben zondag al geoefend voor vandaag, vertelt Wim: "Hoe te staan, de volgorde. De dingen even doorspreken. Dan hoef je dan niet zo gespannen te zijn.

Vlag halfstok

Park Vijfhuizen is voor veel mensen een pijnplek. Al beleeft een ieder het op zijn/haar eigen manier. Wij vinden het goed dat die plek er is, fijn om er naar toe te gaan. Als je daar bent hoef je niet veel te spreken. Iedereen daar heeft hetzelfde meegemaakt.

Je deelt het verdriet gedurende de tijd van de herdenking met elkaar. Voor ons is het belangrijk dat de buitenwereld niet vergeet dat dit gebeurd is. Daarom hangen wij vandaag ook onze vlag halfstok. Alle 298 slachtoffers mogen nooit vergeten worden.

Stil protest

Binnen een groep nabestaanden was er bij sommigen behoefte aan een 'stil protest'. Dat is er gekomen in de vorm van een bank voor de Russische ambassade in Den Haag. Op die manier wordt er aandacht gevraagd, wanneer Rusland nu eindelijk de verantwoordelijkheid gaat nemen voor deze aanslag.

Ik gebruik bewust het woord 'aanslag', want het staat inmiddels honderd procent vast dat het een Russische Boek-raket was. Al houden de Russen vol dat dat onzin is. Het is een politiek steekspel. Als nieuws over dit onderwerp onverhoeds op het 20 uur journaal komt overvalt het ons.

Humor

Soms worden we voortijdig geïnformeerd dat er een dergelijk item wordt uitgezonden, maar niet altijd. Dan is het bijvoorbeeld ingelast. In het begin hoopten we nog op een wonder hen terug te zien maar inmiddels niet meer.

Laurens is voor ons nog heel levend. Hij had veel humor. Dat is ook soms onze manier om met het verlies  om te gaan. De factor humor houdt het licht, maakt het mogelijk het te verwerken. Al houd ik dan persoonlijk weer niet van het woord 'verwerken'. Afval verwerk je. En dit betreft geen afval.

Eigen Beeld

Docent Nederlands

De humor tekende Laurens, net als zijn interesse in literair opzicht. Hij heeft ons op veel momenten met plekken geconfronteerd waar we anders nooit zouden zijn geweest. Bijvoorbeeld de school waar hij docent Nederlands was.

Toen hij nog leefde zijn we er vaak geweest. Als hij optrad op een van de feestdagen bijvoorbeeld in het driekoningenspel. Daarin had hij een hoofdrol. Hij  voelde zich als een vis in het water op die school.

Lezing

Van alle plekken hebben we daar nog het meest het gevoel dat Laurens er nog is. Zo geven ze elk jaar nog een lezing, die naar hem vernoemd is. Het zijn lezingen over onderwijsvernieuwingen. Iets wat hem aan het hart ging.

In 2016 is Wolken en andere voetstappen uitgekomen. In dit boek hebben 39 middelbare scholieren gedichten en verhalen over hun dromen geschreven. Dit ter nagedachtenis aan zijn passie om gedachten en gevoelens op papier te zetten.

Schrijversproject

Maar ook waar mijn zoon voor stond: het populair maken voor het lezen van poëzie en proza. Volgend schooljaar wordt er in Twente een schrijversproject gestart in de geest van Laurens. Het is een troostende nalatenschap.

Zelf was hij ook geen onverdienstelijk schrijver. Hij schreef in zijn studietijd voor het studentenblad Propria Cures. Niet het minste blad… Daar beginnen veel mensen, die later naam maken.

Het waren zulke mooie mensen. Mooi van binnen en van buiten. Ze hebben geleefd in liefde en zijn gestorven in liefde. Alles waar zij voor stonden zullen wij blijvend uitdragen."

Van de partners van VROUW