Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Daphne (r) en haar zusje | Eigen beeld
Hoe gaat het nu met?

Een half jaar later... 'Voor de overval
was mijn dochter (4) zindelijk'

Freelance journaliste

Mariëlle Wisse

B

Bijna een half jaar terug spraken wij Daphne Roes (32, rechts op de foto). Met haar dochtertje Ceyda (4) op haar arm, werden Daphne en haar zusje slachtoffer van een brute roofoverval. De dader is inmiddels veroordeeld, maar gaat in hoger beroep. Daphne: "Die stap voelt als een enorme middelvinger."

Op 12 april zat Daphnes werkdag als eigenaresse bij Diamant Centrum Rotterdam er net op, toen ze met haar zusje en dochtertje naar de auto liep. Plots werd ze van achteren gegrepen door een jongen die het voorzien had op de dagomzet, die Daphne in haar tas had. Doordat ze zich goed verweerden en omstanders hielpen, ging hij er zonder buit vandoor. 

Oog in oog

Daphne: "Tijdens de overval werd ik te hulp geschoten door een agent in burger. Hij probeerde de jongen tegen te houden en trok tijdens die worsteling zijn jas uit. Helaas wist de dader daarna te ontkomen, maar doordat zijn telefoon en zijn identiteitskaart in die jas zaten, kon de politie hem dezelfde avond nog oppakken.

Het bleek om een 17-jarige jongen uit Rotterdam te gaan. Een maand later stond ik oog in oog met hem in de rechtbank. Hij had zich die dag geschoren en zijn haren waren een stuk korter, maar ik herkende hem direct. 

Zindelijk

Omdat ik hem wilde laten weten hoe wij die dag hebben ervaren, besloot ik gebruik te maken van mijn spreekrecht. Ik heb hem verteld wat voor enorme invloed zijn actie op ons leven - en vooral op dat van mijn dochter - heeft.

Voor de overval was mijn dochter zindelijk en voor niets of niemand bang. Nu plast ze weer in haar broek en schiet ze met een salto uit bed als de bel gaat. Ze vraagt me iedere dag wel een keer of ik denk dat ‘de boef’ ons zal komen opzoeken. 

Schuldig

Een tijdje terug had ik een gesprek op haar school. Het leek de juf beter om haar nog een jaar in groep 1 te houden, omdat ze sinds de overval erg bang en emotioneel is. Ik weet dat ik er op geen enkele manier schuldig aan ben, maar zo voelde het op dat moment wel.

Wat nou als ik de winkel niet had gehad? Dan was ik helemaal geen interessant slachtoffer geweest. Of wat als ik die dag minder moe was geweest? Dan was ik misschien alerter geweest en had ik nog sneller kunnen reageren. Onzin misschien, maar een gevoel houd je helaas niet tegen.

Troosten

Zelf ben ik ook nog steeds niet de oude. Ik heb constant een onveilig gevoel. Als ik mijn winkel verlaat, kijk ik goed om mij heen en zodra ik in de auto zit, gaat de deur op slot. Laatst was er per ongeluk iemand tegen mijn portier aangereden en toen ging ik vreselijk tekeer.

Zo erg zelfs dat de jongen die tegen mijn portier reed - het was nog maar een student - mij probeerde te troosten. 'Rustig maar, mevrouw, het komt wel goed', zei hij. Daaruit blijkt wel dat het nog heel hoog zit.

Rechter

Mijn verhaal leek de dader weinig te doen. Hij zei dat hij het vervelend voor mij vond, maar bleef ontkennen dat hij schuldig was. Ik had ‘m een kerel gevonden als hij gewoon zijn excuses had aangeboden, als hij had uitgelegd waarom hij dit deed en spijt had betuigd.

Maar het ontkennen terwijl er zó ontzettend veel bewijs tegen je is, dat vind ik eigenlijk alleen maar zielig en vooral heel zinloos. Dat vond de rechter ook, want die veroordeelde hem uiteindelijk tot acht maanden celstraf, twee jaar voorwaardelijk, zestig uur taakstraf, een contact- en gebiedsverbod én een schadevergoeding. 

Schadevergoeding

In principe vind ik die straf prima, maar hij is het er niet mee eens en gaat in hoger beroep omdat hij de schadevergoeding niet kan of wil betalen. Dat voelt als een enorme middelvinger naar mijn zusje, mijn dochter en mij.

Daarnaast is het natuurlijk te gek voor woorden dat hij überhaupt in hoger beroep kán gaan. Hij heeft een pro deo-advocaat en procedeert dus op kosten van de staat. Eigenlijk hoop ik dat de uitkomst van het hoger beroep zwaarder zal zijn. 

Nachtwinkel

Na de zitting raakten we in gesprek met een vrouw die de zitting had bijgewoond. Wat bleek? Dezelfde jongen had - samen met twee handlangers - haar vader overvallen in zijn nachtwinkel, een week voordat hij mijn zusje, mijn dochter en mij te grazen nam.

Haar vader werd door twee jongens tegen de grond gedrukt terwijl een derde de kassa leegroofde. Met die vrouw en met de politieagent die ons hielp tijdens de overval, hebben wij nog altijd goed contact. De agent is als een held voor mijn dochtertje.

Hij komt regelmatig langs in de winkel, klopt op het raam of zwaait eventjes. Zelfs als mijn dochtertje iemand voorbij ziet komen die op hem lijkt, fleurt ze helemaal op. Ze weet heel goed wat hij voor ons heeft betekend."

Jij op VROUW.nl

Is er een verhaal waarover jij graag een Hoe gaat het nu met? (follow up) zou willen lezen? 

Vertel het ons hier!