Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hoe zit het nu echt met?

Hoe zwaar is het echt
als je kind gaat emigreren?

Anne-Flore Muller

G

Gezellig even bij je zoon op de koffie, of winkelen met je dochter en kleindochtertje: het is voor veel ouders de normaalste zaak van de wereld. Dat verandert echter als je kind besluit zijn of haar biezen te pakken om in een ander land te gaan wonen. Is dit als achterblijvende ouder echt zo zwaar als je dénkt dat het is, of wordt de tijd die je samen doorbrengt juist waardevoller?

 

Volgens Barbara Bock (49) went de afstand nooit. Haar zoon Tom (29) is voor de liefde naar Boedapest geëmigreerd, en daar heeft ze het nog altijd moeilijk mee. "Hij ontmoette zijn vriendin op vakantie. Het is nogal een serieuze jongen, dus toen hij vertelde dat hij een buitenlands meisje had ontmoet, vermoedde ik al dat emigratie het gevolg zou zijn."

Gemis

Door de afstand ziet Barbara haar zoon nog maar zo’n vier keer per jaar. "Wat ik vooral zo mis, is dat ik niet zomaar even langs kan komen om een kop koffie te doen. Door de afstand is ons contact niet meer spontaan en al onze afspraken moeten ruim van tevoren worden gemaakt."

Nadenken over de toekomst vindt Barbara lastig. "Tom heeft nu nog geen kinderen, maar als hij vader wordt zal ik het hier vermoedelijk wel moeilijk mee krijgen. Mijn kleinkinderen zal ik dan ook maar weinig kunnen zien. En het feit dat hij de moeder van zijn vriendin vaker ziet dan mij, steekt af en toe."

Feestje

Naast Tom heeft Barbara nog drie kinderen, die wél in de buurt wonen. De band die ze met hen heeft, is sterk veranderd sinds de emigratie van Tom. "De kinderen merken steeds vaker op dat ik zo blij ben wanneer ik Tom heb gesproken, of wanneer ik hem heb gezien. Dan vragen ze wel eens of ik minder blij ben om hen te zien. Maar dat is natuurlijk niet waar!"

Toch ervaart Barbara ook een positieve kant aan de emigratie van haar zoon: "Tom woonde al wel op zichzelf, maar we zagen elkaar vaak. Dan kwam hij bij ons eten of ging ik bij hem langs. Nu hij niet meer om de hoek woont, is dat flink wennen. Maar als we elkaar dan zien, is het wel elke keer echt een feestje. En dat is een mooie bijkomstigheid, je neemt het contact ineens niet meer voor lief."

Backpackavontuur

Moniek Nelen (59) had al een voorgevoel dat haar zoon Davey (32) niet in Nederland zou blijven wonen. "Op zijn achttiende ging hij backpacken in Australië, toen had ik al het gevoel dat hij iemand zou ontmoeten en niet meer terug zou komen."

Haar moederinstinct bleek juist te zijn. Want tijdens zijn backpackavontuur ontmoette hij een Japans meisje op wie hij verliefd werd. Ze vertelt: "Door de huidige technologie konden ze contact blijven houden. Al gauw had ik door dat dit niet zomaar een kalverliefde was, maar dat zij zijn vrouw zou gaan worden."

Verscheurd

Inmiddels is het twaalf jaar geleden dat haar zoon vertrok, maar het moment van afscheid nemen staat voorgoed in Monieks geheugen gegrift. "Toen we afscheid moesten nemen op Schiphol, zakte ik bijna door mijn knieën van verdriet. Mijn leven zou helemaal veranderen en niets zou meer hetzelfde zijn."

Moniek vervolgt: "Pas achteraf, toen hij vertrokken was, besefte ik dat ik als moeder voor altijd verscheurd zou zijn en dat mijn leven vanaf dat moment alleen nog maar uit afscheid nemen zou bestaan. En dat was een zware realisatie."

Altijd vakantie in Japan

Moniek heeft wel wekelijks contact met haar zoon, via Skype of WhatsApp. Ze is daar heel erg blij mee, "maar toch is het anders, want je ziet niet de echte emotie door het scherm heen. Diepgaande gesprekken hebben we niet zo snel meer. Want als ik hem spreek, wil ik de sfeer goed houden. En dus vermijd ik moeilijke onderwerpen, wat onze band wel echt heeft veranderd."

Door de grote afstand kunnen moeder en zoon elkaar maar om de paar jaar in het echt zien. "Sinds zijn emigratie is mijn vakantiebestemming áltijd Japan, al zou ik ook wel eens ergens anders naartoe willen gaan. Maar toch ga ik altijd naar Japan, omdat ik anders mijn zoon weer een jaar langer moet missen."

Niet zielig

Nu Davey vader is van drie zoons, heeft Moniek het nog moeilijker met de grote afstand. "Ik kan mijn kleinkinderen maar eens in de twee jaar zien en dat doet eigenlijk nog wel meer pijn. Ik heb sinds het moment dat ik oma ben geworden, continu de drang om met mijn kleinkinderen te knuffelen. Maar dat kan niet en daar word ik verdrietig van."

Ondanks het gemis wil Moniek wél duidelijk maken dat achterblijvers niet zielig zijn. "Soms denken mensen dat we het ontzettend zwaar hebben. Maar we zijn echt niet zielig als ouders. Ons leven is er alleen heel anders uit komen te zien en dat is wennen. Maar ik ben hartstikke trots op mijn zoon: hij heeft een goede baan en spreekt vloeiend Japans. Door hem heb ik een heel nieuwe cultuur leren kennen en daar ben ik hem dankbaar voor!’