Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Camera Press Ltd
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 8: 'De troela
heeft mijn brieven weggegooid...'

Redactie VROUW

G

"Goedemorgen buurman!", roep ik naar de lange man die dagelijks het hondje uit laat in mijn straat. Hij staat stil, zowel hij als de donkere teckel staren me aan.

"Hoe lang nog?! Je staat op springen", grapt hij. "Pas op hè!", ik open mijn vest en steek mijn buik theatraal naar voren. "Anders ga ik nu spontaan bevallen en moet jij me helpen!" "Oh, ik maak me snel uit de voeten", antwoordt hij lachend met Amsterdams accent. 

Dossier

In de spiegelende glazen zie ik hoe de buitenwereld mij ziet. Mijn gezicht grauw, donkere wallen onder mijn ogen, huid gelig en een palmboom op mijn kop. Ik waggel de straat uit. Ben misselijk. Ik moet mijn brieven hebben - de doorverwijzing van de huisarts voor de psycholoog - met mijn dossier.

Het kan toch niet dat mijn privéleven bij een buurvrouw ligt die ik niet ken? Allerlei scenario’s vliegen door mijn hoofd. Ik als trending topic in de roddelrubriek! Samira stop! Ho! Ik corrigeer mezelf. Waarom onmiddellijk weer van het ergste uit gaan? Het zal allemaal wel mee vallen. Vast een hele aardige discrete dame die mijn brieven heeft. 

Buurvrouw

Ik ben er en sta onderaan de flat en druk op haar huisnummer: 37. 'Mijn' nummer dat de huisarts in het bestand had. Ze is thuis. "Hallo", klinkt het door de gaatjes. "Hoi, ik ben het: Samira, de buurvrouw van verderop in de straat. Mijn post is bij jou afgeleverd. Ik kom mijn brieven ophalen."

"Oh, die heb ik weggegooid." Ik adem diep in. De troela heeft mijn brieven weggegooid... "Ok, nou, dat is jammer", antwoord ik door de microfoon. Ik laat het maar los. Ik kan toch niets doen. Het heeft geen zin. Ik heb al genoeg aan mijn kop. Let it be….let it beeee zing ik The Beatles op de terugweg naar huis. 

Verloskundige

Maar dan trekken donkere wolken zich samen - ik bler naar de hemel - kom maar met die strontkarrenregen. Dat kan er ook nog bij! Het universum heeft me gehoord. Druppels kletsen neer. Het regent steeds harder. Maar ik ga niet huilen! Ik ga als troost vanmiddag een lekkere dikke vette zak patat kopen met extra veel mayonaise!

Ik heb haast. Ik heb zo meteen een afspraak bij de verloskundige. Ik moet weer naar de andere kant van Amsterdam. Wat ben ik blij als ik naar de verloskundige mag. Een moment dat het alleen over de baby en mij gaat. Lieve Sandra opent de deur. "Weet je al waar je gaat bevallen?"

Oncoloog

"Ja, ik denk dat ik naar het kraamhotel wil. Ik heb er morgen een rondleiding." "Hoe is het verder met je?" "Met mij gaat alles goed. Ik ga morgen met Bashir naar Gent, we hebben een intakegesprek met de oncoloog. Kijken wat de mogelijkheden daar zijn."

"Ik wens jullie heel veel succes morgen. Kom, we gaan nu het hartje van je kindje luisteren. Ze zoekt met het apparaat tegen mijn huid en dan horen we het: boem-boem-boem-boem- we kijken elkaar lachend aan, dat is hem!

Verliefd

"Dat klinkt heel mooi!" Ik verlaat verliefd de verloskundige met het geluid van het kloppende zieltje van mijn baby. Nu op zoek naar een andere grote liefde waar mijn hart sneller van bonst: een vette zak patat. 

Over Samira

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel, momenteel is ze bezig met een boek.