Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: hollandse hoogte - EyeEm Mobile GmbH
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 14: 'Nu weet ik het zeker;
zijn nare gedrag komt niet door zijn ziekte'

Samira el Kandoussi

N

Na engelengeduld ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke maandag schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

Het ziekenhuis in België is 'mooi lelijk'. Het gebouw is grauw, maar door de verhalen die ik er over heb gelezen, vind ik het allemaal mooi. Ik vind het moeilijk dat hij kortaf en lelijk tegen me doet, maar hij is ziek: ik blijf hem steunen. We lopen de trap af naar beneden. 

Stroopsnoetjes

Hoop gloeit in mijn bloed, kansen schieten door mijn hoofd en hart, ik draag de wereld op mijn rug en in mijn buik! Ik ga dit gif verslaan! Ik zal de remedie tegen deze ziekte vinden, al moet ik stad en land af. Hij is mijn man. Hij gaat genezen. Zoals in de films. Als de blinde die ineens kan zien. En de kreupele die ineens kan lopen. Als in een wonder.

Ik zie een lange toekomst voor me met Bashir. Een toekomst met een gezin. We zitten aan de keukentafel. Met pappa en mamma aan het hoofd en meerdere stroopsnoetjes die de stapel pannenkoeken verorberen die we samen hebben gebakken.  

Spermacellen

Terwijl Bashir lunch haalt in het restaurant google ik en lees ik stukken op fora. Ik klik op een topic over vruchtbaarheid van mannen bij chemotherapie. Ik lees dat het zaad achteruit gaat en dat sommigen helemaal onvruchtbaar worden.

Ik scroll verder en vind een verhaal van een vrouw die de spermacellen van haar man liet opslaan voor de chemokuur begon. Brok in mijn keel; mijn pannenkoekvisioen komt niet uit, er komt geen broertje of zusje. Ik voel een druppel over mijn wang rollen. Het spettert in mijn gezicht. Het  regent steeds harder.

Zaad

Ik denk dat mijn hart niet meer ellende kan verdragen. Alles wat ik heb opgebouwd is ingestort. Ik probeer de gebroken scherven te plakken, maar alles is misvormd en kapot. Ik ren naar de wc en kijk in de spiegel naar een opgezwollen rode neus en ogen. Ik was mijn gezicht met koud water en ga terug naar het restaurant. 

Bashir is boven zijn jas vergeten, in de lift raap ik mijn moed bij elkaar. "Bashir, door chemotherapie is het straks moeilijk voor ons om nog een kind te krijgen. Je lichaam heeft jaren nodig om te herstellen voor het zaad weer goed is." Ik houd mijn adem in als ik vraag: "Zullen we jouw zaad bewaren nu het nog goed is? Ik kan een afspraak maken bij de kliniek."

Nare gedrag

Zijn gezicht verandert in een koud masker, in zijn ogen zie ik de oplaaiende vlammen. Voor mijn ogen ontploft hij. Hij begint op de muren te slaan en om zich heen. Hij schreeuwt in de krappe lift: "Ik ga doooooooooood en jij wilt kinderen!! Hoer! Hoer! Hoer!"

Ik voel mij vreselijk onveilig en houd mijn buik vast. Hij schreeuwt door de lege gang: "Ik ga dood, ze wil me dood maken!!!" Bashir draait helemaal door. Nu weet ik het zeker, zijn nare gedrag komt niet door zijn ziekte.

Dikke rochel

Toen ik nog vrijgezel was, zei mijn moeder: "Je leert een man alleen kennen als hij onder druk staat, niet als je aan het daten bent en leuke dingen doet." Uiteindelijk kalmeert hij. Als we buiten zijn, loopt hij hard voor me uit, snuift diep in en laat voor mijn voeten een dikke rochel achter. 

* Niet zijn echte naam. 

Over Samira

Samira el Kandoussi

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel, momenteel is ze bezig met een boek.