Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: hollandse hoogte - Daniel Ingold
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 17: 'Uit respect voor zijn ziekte
uit ik niet te veel vreugde'

Samira el Kandoussi

N

Na jaren hopen op de komst van de Ware, ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke week schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

‘Ik heb het allang opgezocht, hoor. Natuurlijk is het niet haram (verboden) om je zaad te bewaren,’ probeer ik nog een keer uit te leggen.

Huis tuin en keuken

‘Hoe weet je dat zo zeker? Je zegt maar wat,’ briest Bashir. ‘Je zou het toch vragen aan de imam van jouw moskee? ‘Ach, alsof jouw huis-tuin-en-keuken-imam dat weet,’ blaf ik terug.
‘Je moet er een vinden die zich heeft gebogen over dat onderwerp. En die heb ik gevonden op het internet. Zolang de sperma van je eigen man is – met wie je bent getrouwd – mag je het als vrouw gewoon gebruiken. We zijn toch getrouwd? Van een vreemde mag ik het inderdaad niet.’
Hij kijkt me wantrouwend aan. 

Alles zit tegen

Maar het is al te laat. Hij is zo koppig. Hij gaat het niet doen. Mijn kans op een tweede kind van hem is verkeken. Door de chemotherapie is hij de komende jaren onvruchtbaar. Met een brok in mijn keel, dat me lijkt te wurgen, staar ik voor me uit. Alles zit tegen. Maar ik ga niet boos worden op God. Ook al voel ik me wel in de steek gelaten. Op een dag, als de puzzel af is, zal ik begrijpen waarom het allemaal zo moest gaan. Nu moet ik geduld hebben en dankbaar zijn voor de baby die in mijn buik groeit. 

Eerste en laatste

Een enorme vermoeidheid overvalt me. Ik heb niet lang meer te gaan en realiseer me dat ik me nog totaal niet heb voorbereid op de bevalling. Ik moet nog van alles kopen. Op Instagram zie ik de prachtige fotoshoots van aanstaande moeders voorbijkomen: trots poserend met hun buik naar voren in professionele studio’s. Daar ben ik allemaal niet voor in de stemming. Er komt ook geen babyshower. Ik ga het allemaal niet doen. Er knaagt iets in me, want ik weet dat deze periode nooit meer terugkomt. Mijn eerste baby en de laatste. Uit respect voor de ziekte van Bashir, uit ik niet te veel vreugde. 

Vervreemd

Elke dag raak ik meer en meer vervreemd van hem. Hij kan er toch ook heel anders mee omgaan? Juist blij zijn dat hij nog een kind krijgt: een wonder, een cadeau in deze donkere dagen? Maar mensen zijn nu eenmaal niet te voorspellen: Bashir ook niet. ‘Wat denk je: wil je nog in gesprek gaan met de Helios kliniek in Duitsland? Of ga je meteen voor het ziekenhuis in Gent? Dan kun je vergelijken,’ stel ik voor. Kortaf: ‘Ik ga gewoon voor Gent.’ 

Steunen

Ik blijf hem steunen. In een huwelijk ben je er voor elkaar in goede tijden en slechte tijden, toch? Maar waarom voel ik me dan zo in de steek gelaten?

Ik cijfer mezelf weg en merk dat mijn eigen gezondheid achteruit gaat door alle stress. Ik ben uitgeput en heb last van mijn rug. Ik heb een slecht voorgevoel, hoe het er nu uitziet, ga ik mijn man niet verliezen door zijn ziekte, maar verlies ik hem door zijn gedrag.

*Niet zijn echte naam.

Over Samira

samira el Kandoussi

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel. Momenteel is ze bezig met een boek.