Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Peter Muller
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 20: 'Vrouwen hebben hofmakerij
eigenhandig om zeep geholpen'

Samira el Kandoussi

N

Na jaren hopen op de komst van De Ware, ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke week schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

Verhip! Ik moet nog een koffer kopen. Het zal Bashir goed doen om zijn familie te zien. Zijn zussen kunnen hem lekker in de watten leggen. Ik heb er de kracht niet voor; op de fiets durf ik ook niet meer.

Grijze haar

De laatste keer was een spannende onderneming. Ik heb er weer een grijze haar bij. Ik moest te snel remmen waarbij het stuur hard tegen mijn buik botste. Knap hoe vrouwen dat doen: zwanger op de fiets. Ik loop liever. Nee, ik pak wel de bus!

Laatst zag ik mezelf in het spiegelende glas voorbij emmeren. Ik schrok! Wat een attractie! Het is wonderlijk wat een vrouwenlichaam allemaal kan dragen. Jaloersmakend hoe sommige zwangeren er zo mooi en verzorgd uit blijven zien: slank met alleen dat bescheiden buikje. 

Djellaba

Mijn kledingkast hoef ik niet meer open te doen. Gelukkig is dat geen probleem als ik straks in Marokko ben; op elke hoek staat een naaiatelier waar je spotgoedkoop jurken en djellabas op maat kan laten maken. Eigenlijk best luxe; de vrouwen lopen er in hun eigen haute couture! 

Zelf ontworpen djellabas in de mooiste stoffen met allerlei prachtig naaiwerk. In ieder geval een fijn vooruitzicht om er weer even flatteus uit te zien. In Nederland betaal je een fortuin als je iets wilt laten maken, maar wie ooit in Marokko is, moet echt naar een atelier! 

Meloenenbuik 

Nu de bus naar de markt pakken: een koffer halen en stof! In de bus zijn alle plekken bezet. Dat wordt staan. Fantastisch dat vrouwen in Nederland zo hard hebben gevochten voor gelijke rechten. Maar ik moet wel even slikken als volwassen grote kerels gewoon blijven zitten terwijl ik met mijn toeter sta.

Ik grijp een lus die vast zit aan het plafond van de bus. Mevrouw meloenenbuik tuimelt alle kanten uit. Met hulpeloze ogen hang ik aan het touw en smeek ik in stilte om genade. Iedereen blijft doodleuk zitten. Ik wek weinig medelijden, vrees ik. Ik verlang soms naar de tijd waar dames dames waren en heren heren. 

Hofmakerij

Onze vrijheden worden over de hele wereld geprezen, maar alles heeft zijn voor- en nadelen. Maar ik heb het mannen horen zeggen: 'Waarom zou ik moeten opstaan, ik betaal ook belasting!'

Bovendien denkt een man wel tien keer na; teveel vrouwen hebben hofmakerij en vleierij eigenhandig om zeep geholpen. Terwijl hij galant de deur voor haar openhield, riepen vrouwen: 'Slijmbal! Dat kan ik zelf ook wel! Jij hoeft geen deur voor mij open te doen!' en Dat kastje hang ik zelf wel op! Daar heb ik geen man voor nodig!’

Zijden draadje

Ik was vroeger ook zo iemand. En daarvan krijg ik nu de rekening gepresenteerd. Ik hang nog steeds aan de lus. Het lijkt symbool voor mijn leven wat aan een zijden draadje hangt met alles wat er op me af komt.

Eindelijk ben ik bij de halte van de markt gearriveerd. Ik ben niet omgevallen. Ik neem mezelf voor dat ik overeind blijf staan. Wat er ook op me af komt op deze gekke plek, genoemd het leven! 

Over Samira 

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel, momenteel is ze bezig met een boek.