Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Couscous
Foto: VisionsPictures & Photography
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 26: 'Zijn huid heeft een schitterende olijfkleur
en alles in zijn gezicht klopt'

Samira el Kandoussi

N

Na jaren hopen op de komst van De Ware, ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke week schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

We hebben elkaars handen vast en staren elkaar aan. In haar ogen zie ik een moeder, een zus; een engel. Met een lange omhelzing neem ik afscheid van mijn vriendin in Tetouan. Ze kijkt me geruststellend aan. Bashir schudt haar man de hand.

Opgezwollen

De taxichauffeur geeft gas, ik draai me om en zwaai haar na. Het landschap zoeft voorbij. De bergen staan als grote stenen vrienden langs de wegen. De olijfbomen zwaaien en zwieren met hun takken.

Bashir en ik hebben nog steeds niets uitgepraat. Hij is er wel, maar ook weer niet. Mijn voeten zijn opgezwollen en lijken als warme broodjes uit mijn sandalen te rijzen. Langs de weg komen we veel borden tegen richting het vissersstadje Al Hoceima. 

Vriend

"Zullen we naar Al Hoceima gaan?", zegt Bashir spontaan. "Leuk, waarom niet", knik ik. Ik voel me klein, machteloos en ik zit vast; toch probeer ik er het beste van te maken. De taxichauffeur zet ons af bij een aantal hotels. We kiezen voor een gezellig, schoon hotel midden in het centrum.

In de lobby herken ik een vriend van Bashir. "is dat niet Pepe?" De vriend van Bashir wordt door zijn vrienden ‘Pepe’ genoemd omdat hij in Spanje is opgegroeid en vloeiend Spaans spreekt.

Tranen

Eigenlijk heb ik geen idee wat zijn echte naam is. Zijn huid heeft een schitterende olijfkleur en alles in zijn gezicht klopt: ogen als die van een gazelle, tanden fonkelend als de sterren en met een neus als boterpuntje. 

Terwijl ik op mijn telefoon de WiFi-code intik, gaat Bashir met hem aan een aparte tafel zitten. Ze praten en lachen, maar al snel zie ik tranen over Pepe's wangen rollen. Ze omhelzen elkaar. Kort daarna word ik erbij geroepen.

Overleden

Pepe veegt zijn tranen weg: "Mijn vader is aan bloedkanker overleden. Ik heb mijn vader niet kunnen redden. Jullie moeten zo snel mogelijk naar Nederland, aan de behandeling in het ziekenhuis beginnen. Liever gisteren dan vandaag. Ik betaal hier jullie verblijf. En daarna moeten jullie beloven dat jullie meteen terug naar Nederland gaan."

Wat ontzettend lief! Bashir en ik checken in en wandelen vervolgens langs het prachtige strand van Al Hoceima. Daarna gaan we het centrum in, op zoek naar wat te eten. De tenten waar we vroeger overal lekker traditioneel harira soep en couscous konden eten, hebben plaats gemaakt voor Westerse concepten.

Betere zorg

In Nederland vind je meer couscoustenten dan in Marokko zelf! Overal is er plaats gemaakt voor hamburger en friettenten. Terwijl... ik wil gewoon vis eten! We gaan terug naar het strand waar we in een eetcafé sardines bestellen.

Niet lang geleden gingen hier in Al Hoceima Marokkanen de straat op voor betere zorg en werkgelegenheid. Maar de demonstranten werden hard de kop ingedrukt. In Nederland denken ze dat Marokkanen naar Europa willen. Integendeel, niemand wil zijn land verlaten als het daar goed is geregeld.

Op de boulevard staan troepen politieagenten gestationeerd. De sfeer is grimmig en de mannen kijken verslagen. Ik neem een hap van mijn sardine. Ik proef het malse vlees, maar ook de stekelige graten.

Over Samira

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel. Momenteel is ze bezig met een boek.