Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | EyeEm Mobile GmbH
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 28: 'Bashir en ik
hebben alleen maar ruzie'

Samira el Kandoussi

N

Na jaren hopen op de komst van De Ware, ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke week schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

Ik zie gekke beelden voor me. Ik ben alleen met mijn kind. Ik ben zijn vader niet aan de dood verloren, maar aan een andere duistere kracht. Ik ben geëindigd met iemand waarvan ik dacht dat ik hem kende, maar er heeft zich iemand anders in hem gemanifesteerd. Waarschijnlijk was zijn sinistere kant al aanwezig, maar was ik er blind voor.

Duivel

Een duivel maakt meester over het hart, hij fluistert. Angst en zenuwen worden niet gedeeld, tot je bang en alleen als een opgekrulde kat in een hoek ligt en je iedereen van je hebt weg geduwd. Hij had naar me toe kunnen rennen, maar hij wilde niet.

De menselijke geest werkt mysterieus. Ik was te blij dat ik iemand dacht te hebben gevonden die bij me paste. Waarschijnlijk had ik al honderd rode vlaggen op me afgevuurd gekregen, maar heb ik ze allemaal genegeerd.

Narcisten

Het is druk op het vliegveld. De zomer is voorbij, de kinderen moeten terug naar school. Bashir loopt vooruit. Ik hobbel er achteraan. Terug naar Nederland. Het wordt de hoogste tijd dat ik alles goed voor mezelf regel.

Ben alleen maar met meneer bezig, die mij toch niet als familie beschouwt. Waarom zijn het altijd de empathische, lieve mensen die op de narcisten vallen? De mensen die al het slechte gedrag van anderen blijven goedpraten uit medelijden?

Meer dan welkom

Ik wil me geestelijk voorbereiden op mijn bevalling. Ik adem diep in, moet denken aan de oefeningen die ik op internet had gelezen over hoe je contact maakt met je baby. Aangezien ik uren moet wachten op het vliegtuig, ga ik in een rustig hoekje zitten.

Ik sluit mijn ogen. ‘Lief klein schatje van mama.. Trek je maar niets aan van alles wat je hebt gehoord. Ik hou van je. Je bent meer dan welkom in mijn leven. Het spijt me, maar ik zal er altijd voor je zijn en je altijd beschermen, koste wat het kost.'

Chemotherapie

Ik ben blij dat ik terug ga naar Amsterdam. Ik ben klaar met de kamelen en de verschrikkelijke hitte. Ook ben ik blij als ik gewoon weer even lekker kan klieren en klagen op zijn Amsterdams. Mijn kraamhotel wacht op me!

En op Bashir wacht de chemotherapie. Ik weet totaal niet wat ik me moet voorstellen bij chemotherapie. De reis gaat zonder ongemakken voorbij en voor we het weten zijn we thuis waar we in de brievenbus een brief van de huisarts treffen. Ze wil een gesprek over het ziekenhuis in België.

Ruzie

Het is me-time: ik heb eindelijk weer een moment voor mezelf bij de verloskundige. Wat ben ik gelukkig als ik haar vertrouwde gezicht weer zie. "Hoe gaat het met je?" "Bashir en ik hebben alleen maar ruzie", zucht ik moe en rusteloos. "Denk gewoon eerst aan je kind en aan jezelf." "Ik besta niet voor hem." "Probeer te genieten van je zwangerschap, Samira, dit moment komt nooit meer terug. Echt, je hebt alleen nu." 

Ze legt haar hand op mijn hand. "Adem eens diep in en uit." Ik adem diep in. "Kom liggen, dan gaan we zijn hartje luisteren." Als ik zijn hartje hoor, smelt ik weer. Schatje, mijn hartje. "Kom je gauw naar buiten? Mama heeft je nodig. Ik kan niet wachten om je te ontmoeten en je in mijn armen te sluiten."

Over Samira 

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel. Momenteel is ze bezig met een boek.