Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm Mobile GmbH
Ik heb er mijn buik vol van

Deel 30: 'Ik ben getrouwd,
maar nog nooit zo alleen geweest'

Samira el Kandoussi

N

Na jaren hopen op de komst van De Ware, ontmoet Samira een man met wie ze de sprong in het huwelijksbootje waagt. Haar leven lijkt een droom als ze op 37-jarige leeftijd zwanger wordt van Bashir*. Maar ze belandt al snel in een nachtmerrie als ze hoort dat hij ongeneeslijk ziek is. Terwijl haar man vecht voor zijn leven, groeit het leven in Samira’s buik. Elke week schrijft ze over hun 'prachtige lijdensweg' (haar eigen woorden).

Omdat Bashir morgen zijn eerste chemotherapie heeft, heb ik een overnachting geboekt in Gent. Het is een gezellige bed and breakfast in koloniale Afrikaanse stijl. Overal staan Afrikaanse attributen, maskers en donkerbruine, houten meubels. Op de grond zijn vrolijke gekleurde vloerkleden gedrapeerd. De hotelreceptioniste is een vrolijke krullenbol, ook met Afrikaans bloed.

Alleen

Ze laat ons de kamer zien, geeft de sleutel en neemt afscheid. "Ik heb honger", gromt Bashir. "Wat wil je eten? Ik scroll op de Belgische variant van 'thuisbezorgd'. Zonder te praten help ik hem heel voorzichtig uit zijn jas. Bashir gaat met een 'stalen masker' op bed liggen. Er komt niks uit en ik hoef er niets van te verwachten.

Ik ben getrouwd, maar nog nooit zo alleen geweest. Ik bestel twee broodjes falafel en twee patat. De ouderwetse klok tikt hard. Ik hoor het gesmek en geschrok van Bashir aan. Ik ruim het afval op. "Laten we maar vroeg naar bed gaan. Morgenochtend moeten we al om 8 uur beginnen met je eerste chemotherapie."

Biologisch

De volgende ochtend komen de zonnestralen als gouden glitters de keuken van het grappige hotelletje binnen. De Afrikaanse vrouw bakt op een lekker uitheems muziekje swingend eieren.

We nemen plaats aan de gedekte ontbijttafel die vol staat met lekkere broodjes en beleg. Naast ons zitten al twee gasten te smullen. Ik word meteen vrolijk. "Willen jullie een lekker gebakken ei? We knikken. Alles is biologisch. Honing van eigen imker, jam... Alles is vers.

Moederlijke blik

Op de muren hangen foto’s en flyers. Van elke overnachting die wordt geboekt, gaat een derde deel van het bedrag naar een bomenproject in Afrika. De Afrikaanse vrouw neemt me even apart en kijkt me met een warme moederlijke blik aan.

In het licht veranderen haar bruine ogen steeds van kleur: van groen naar geel naar blauw en weer terug. "Waarom gaat u niet even in de tuin ontspannen?", staart ze naar mijn buik. Alleen vrouwen kunnen elkaar zo haarfijn aanvoelen.

Elf

De bomen roepen mij naar buiten. Mamma Afrika slaat op haar trommels. De aarde rommelt. Gehypnotiseerd open ik de deur naar de tuin. De bladeren fluisteren en de takken ritselen, ik word naar buiten gezogen en voor ik het weet zit ik op een boomstronk met mijn blote voeten op de grond.

Verschillende soorten bomen, gras en plantsoorten kruipen en klimmen tegen elkaar aan, vervlochten tot een magisch woud in hartje België. Ik adem diep in. Kon ik maar hier verdwijnen, als een bosnimf hoog in de boom gaan wonen. Als een elf van het bos hier op een tak de hele dag liedjes zingen.

Harde klap

Ik wil niet terug naar de werkelijkheid. Ik wil vluchten in deze tuin, vluchten in mijn fantasie. De werkelijkheid is te donker. Ik wil niet mee naar chemotherapie. Ik wil niet meer naar ziekenhuizen. Ik sluit mijn ogen.

Alleen als ik mijn ogen sluit, reis ik naar binnen, naar mijn allerdiepste, naar mijn hart en het hart van mijn baby. Dan ineens hoor ik een harde klap. Ik schrik wakker. "Wat zit je hier te dagdromen met je ogen dicht. Het is al laat. We moeten gaan. Ik moet om 8 uur daar zijn!"

Over Samira

Samira is (motiverend) spreker en freelance-journaliste, in haar werk probeert ze de wereld en het leven te begrijpen. Haar levenspad is een avontuur vol vragen over haar vrouwelijkheid, spiritualiteit, maatschappij en liefde. In haar dagelijkse leven werkt ze parttime in een luxe boetiekhotel. Momenteel is ze bezig met een boek.