Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Getty Images
In het nieuws

VROUW vertelt
'Ik reed door na een aanrijding'

Redactie VROUW

E

"Elke keer als ik de reclame zie langskomen waarin een man op ziekenbezoek gaat bij een vrouw, die helemaal in de kreukels ligt omdat hij te hard reed binnen de bebouwde kom, stijgt het schaamrood me naar de kaken. Daar had ik kunnen staan, denk ik dan.

‘Wat erg, hè. Dat mensen dat doen,’ zei m’n dochtertje verontwaardigd. Ik weet maar al te goed hoe de knop kan omgaan als er iets in jouw ogen zo ontzettend belangrijk is dat elke seconde telt. Liefde was de reden van mijn nachtelijke rit. Of eigenlijk, een verloren liefde.

Ik had hem na mijn scheiding ontmoet tijdens de salsadansles. Dat resulteerde in vele zwoele uren op de dansvloer en heftige vrijpartijen. Ik had nog nooit zo’n heftige, allesoverheersende liefde meegemaakt. Ik was bezeten van deze man.

Een halfjaar lang draaide alles in mijn leven om hem, totdat hij opeens onverwacht voor m’n deur stond met de mededeling dat hij was gevraagd voor een project in Amerika en dat hij ‘ja’ had gezegd. Zonder ook maar even met mij te overleggen! Terwijl ik dacht dat we zouden gaan samenwonen. Woest en teleurgesteld was ik. Ik heb geroepen dat hij dan maar moest ophoepelen en dat ik hem nooit meer wilde zien. Wat had ik daar later ontzettende spijt van.

Mijn huilbui duurde een week. Ik heb alleen maar naar de telefoon zitten staren. Hij belde niet en nam ook niet op. Gek werd ik ervan. Uiteindelijk hoorde ik in het café waar veel van zijn collega’s kwamen, dat hij diezelfde avond zou vertrekken naar Amerika. Ik ben in mijn auto gesprongen en als een gek naar zijn huis gereden. Toen ik geen licht meer zag branden in zijn appartement zette ik, verblind door tranen, koers richting vliegveld. En toen is het gebeurd.

Ik was al rijdend op zoek naar een zakdoekje en hoorde ineens een harde bons. Ik remde af en keek in mijn achteruitkijkspiegel. Mijn hart klopte in m’n keel, maar ik zag niets. In een vlaag van verstandsverbijstering ben ik vervolgens keihard doorgereden. Ik was te laat. Mijn lief heb ik nooit meer gezien. Kapot en bekaf van alle emoties heb ik nog een tijdje op het vliegveld voor me uit zitten staren. Toen pas drong het tot me door wat voor vreselijks ik had gedaan.

Het werd al licht toen ik doodongerust langs de plek reed waar ik de klap tegen mijn auto had gehoord. Er was niets te zien, maar de deuk in mijn portier was het bewijs dat ik iets of iemand had geraakt die nacht. Ik kon het niet aan om naar de politie te gaan, maar heb alle kranten uitgeplozen en het lokale nieuws minutieus gevolgd om te achterhalen wie of wat ik had aangereden. Ik ben er nooit achtergekomen, dus ik denk niet dat er iemand zwaargewond of dood is gegaan door mijn schuld. Anders was dat wel in het nieuws geweest. Het was vast een dier. Maar toch…ik voel me hier nog steeds verschrikkelijk slecht over.”

In VROUW vertelt blijven de inzenders anoniem. Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail of schrijf de redactie: vrouwmagazine@telegraaf.nl of Vrouw Magazine, Postbus 670, 1000 AR Amsterdam

Gerelateerde onderwerpen