Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

© Getty Images
Foto: © Getty Images
In het nieuws

Opgebiecht
'Door haar ziekte werd seks een probleem'

Redactie VROUW

W

"We vreeën graag, mijn vrouw en ik, wel drie keer in de week. Tot ze zeven jaar geleden de diagnose borstkanker kreeg. Het klinkt gek uit de mond van een man, maar zodra ik hoorde van haar ziekte, dacht ik niet meer aan seks."

"Tijdens de zware jaren waarin ze werd behandeld, draaide alles om overleven. Onbewust nam ik afstand; ik durfde haar niet meer volledig lief te hebben uit angst haar te verliezen. We hebben twee kinderen, nu 15 en 10, en ik dacht: straks kom ik er alleen voor te staan. Ik gaf haar nog wel een kus als ik terug kwam van werk, maar dat was het.

Niet dat andere vrouwen me iets deden. Als ik een scène op tv met blote borsten zag, raakte ik daar niet opgewonden van. Seks was uit mijn systeem. De angst vervaagde om haar kwijt te raken, maar haar onzekerheid stond toenadering in de weg. Mijn vrouw heeft altijd geturnd, had een prachtig lichaam. Toen ze terugkwam uit het ziekenhuis met één borst, voelde ze zich lelijk. Ze schaamde zich, ik mocht niet naar haar kijken en niet aan haar zitten. Om eerlijk te zijn schrok ik ook enorm toen ik het grote litteken zag. Ik probeerde het niet te laten blijken; ze was nog steeds mijn vrouw en ik hield van haar. Maar het was moeilijk om nog seksueel geprikkeld te worden.

Slechts een enkele keer hadden we seks, dan hield ze haar opgevulde beha aan. Later kreeg ze een ‘nieuwe borst’, waardoor ze zich vrouwelijker voelde, maar ze bleef zeggen: ‘Je vindt me niet meer mooi.’ En als ik ontkende, want ik vond haar nog steeds de mooiste, loog ik volgens haar. Er ontstonden ruzies. Ze dacht dat ik een ander had, bang gemaakt door verhalen van lotgenoten die in de steek waren gelaten door hun man. Ik vond het naar om me te moeten verdedigen. De seks had ik opgegeven omdat ik dacht dat ze er geen behoefte meer aan had en haar er niet mee wilde lastigvallen. Het was niet meer het belangrijkste, zo hield ik mezelf voor.

Maar twee jaar geleden begon mijn vrouw te praten over ons seksleven, en moesten we allebei met de billen bloot. Op haar initiatief zijn we weer gaan vrijen. Dat is moeilijk als je vijf jaar lang geen seks hebt gehad. We moesten opnieuw leren liefhebben. In het begin vreeën we met het licht uit. Inmiddels zijn de littekens weggetrokken en durft ze zich weer aan mij te laten zien. Meestal vrijen we in het weekend, één keer in de week. Ik ben wel voorzichtiger in bed geworden. Ze heeft klachten overgehouden aan de chemokuren; last van haar spieren en gewrichten, en ik ben bang haar pijn te doen. Ongeremde seks is er niet meer bij. Ook de spontaniteit is eraf.

Vroeger gingen we naar bed, begonnen we te kroelen en kwam de seks vanzelf. Nu vragen we eerst aan elkaar: zullen we? Sinds kort heb ik led-verlichting in de slaapkamer aangebracht: als zij graag begeerd wil worden, doet ze de lampjes aan. Nu ik mijn vrouw weer naakt zie, weet ik weer hoe fijn seks is en dat ik het toch heb gemist. Het haalt spanningen weg; we worden de volgende ochtend altijd vrolijk wakker. Het is weer écht houden van."

Lees ook deze verhalen in Opgebiecht:

Van de partners van VROUW