Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Journaliste Sabine Leenhouts over de valkuil waar ze dacht nooit in te trappen: de jojo-valkuil
Foto: © Eigen beeld
In het nieuws

Journaliste Sabine Leenhouts over de jojo-valkuil:
Jojoën? Ik niet! Of toch wel…

journaliste

Sabine Leenhouts

L

Liefhebben, lachen, lekker eten en drinken, vrienden, familie en gretig leven somt journaliste Sabine Leenhouts (46) op als je haar om de kernwaarden van haar leven vraagt. Ze is moeder van zoon Noah (1999) en dochter Bobbi (2002). Samen wonen zij in het Noord Hollandse Bergen. Op VROUW.nl deelt ze wat haar bezighoudt. Deze week: jojoën.

Timehop, de app op mijn telefoon die me vertelt wat ik een jaar geleden deed, is best confronterend. Ik zie een foto van mezelf terwijl ik triomfantelijk op de weegschaal sta. Hoera, al vijf kilo kwijt! Ik hoor het mezelf nog denken.

Kak! Vijf kilo erbij. Dat denk ik vandaag, begin december 2015.

Vorig jaar was ik al ruim een maand met het zogenaamde Máxima-dieet van Newfysic bezig. In eerste instantie voor een verhaal, maar natuurlijk ook om nou eindelijk eens die zwangerschapskilo’s eraf te lijnen. Want mijn jongste was dertien, dus het werd eens tijd ook.

Twaalf kilo minder

Dat afvallen lukte geweldig. Na een paar maanden woog ik maar liefst twaalf kilo minder en ik ging er eigenlijk vanuit dat dat zo zou blijven. De jojo-valkuil zou aan mij voorbij gaan. Ik wilde namelijk niet toegeven dat het ‘op gewicht’ blijven een levenslange strijd zou worden. En nu? Nu baal ik dat ik aangekomen ben en moet ik weer op dieet van mezelf.

Sinds het verschijnen van het artikel in april 2015 heb ik er toch weer vijf hele kilo’s aan gegeten. Iedere maand één. Geen trage schildklier of slecht functionerende spijsvertering. Ik heb het er zelf allemaal weer ingestopt. Toch weer een kaasje bij de borrel, veelvuldig de oranje Tony’s Chocolonely geproefd, regelmatig een uitgebreid broodje voor de lunch en te veel en te onregelmatig eten.

Een appeldag

Omdat het weer een gewoonte werd om van alles in ‘mijn gep te douwen’, genoot ik er zelfs minder van dan toen ik mezelf geregeld een halt toeriep. Waarom ik het toch deed? Geen idee eigenlijk. Gewoon domweg toegeven aan de behoefte iets lekkers te proeven, meedoen met mijn vriend die wel veel snoept en daar toch niet van aankomt, te weinig aandacht aan eten besteden en daardoor geen meegebrachte salade, maar een snel broodje van de pomp…. Dat ik weer dikker ben, is prima te verklaren.

En ondanks dat ik denk dat ik het zelf zou moeten kunnen. ‘Want hoe moeilijk is het nou om gewoon de helft in je mond te stoppen’, ben ik vanmorgen toch maar weer even naar mijn afvalcoach Michelle gegaan. Ze gaf me niet op mijn falie maar motiveerde me om nu toch echt weer even de teugels wat strakker te trekken. Ik ga dit jaar de kerst in de zon vieren en moet eind december weer in bikini. Morgen begin ik dus weer met een appeldag. Zucht.

En, wat vind jij? Laat je horen!