Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Loslaten in het criminele circuit
In het nieuws

Als je kind niet is
wie je denkt dat hij is...

journaliste

Eline Doldersum

H

Het leven van Samantha Bloom, de moeder van James Alex Fields (20), is veranderd in een nachtmerrie. Terwijl ze dacht dat haar zoon meedeed aan een mars voor Trump reed hij in plaats daarvan in het Amerikaanse Charlottesville in op een mensenmenigte. Daarbij overleed een vrouw en vielen tientallen gewonden. Hij zou de terroristische aanval hebben voorbereid. Samantha had nooit ook maar het geringste vermoeden gehad. Je kind niet (her)kennen... Marian Danen vertelde ons in december 2015 een soortgelijk verhaal.

"Waar Robert nu is en of hij nog leeft? Ik heb echt geen idee. Ik heb hem al drie jaar niet meer in levenden lijve gezien. Ik weet dat hij in het criminele circuit zit, maar of het goed met hem gaat en wat hij doet: ik zou het niet weten en ik wil het misschien ook wel niet eens weten", vertelt Marian.

Persoonlijkheidsstoornis

Al op zeer jonge leeftijd ontdekt Marian dat er iets mis is met haar zoon. "Hij duwde onze Jack Russell Terriër zonder schaamte van de trap, terroriseerde zijn zus en pestte leeftijdsgenootjes, zonder dat het hem ook maar iets deed. Het leek wel alsof hij geen gevoel had."

Dat voorgevoel bleek te kloppen. In de puberteit werd bij Robert de diagnose antisociale persoonlijkheidsstoornis gesteld. "Hij heeft geen geweten. Robert mist empathisch vermogen en kan zich niet inleven in andere mensen. Hij is daardoor in staat om grenzen op te zoeken, maar ook om ze te overschrijden."

Onschuldige slachtoffers

"Zo heeft hij in zijn puberteit een keer ingebroken bij een ouder echtpaar. Dat ging mij echt aan het hart. 'Het hadden je opa en oma kunnen zijn', zei ik tegen Robert. 'Ja, dus? Ik moet toch ook leven?', antwoordde hij. Ja, toen stond ik wel even met mijn mond vol tanden. Vooral omdat hij zulke onschuldige mensen meesleept in zijn wereldje."

"Het laat tegelijkertijd wel zien dat Robert het morele besef, waar ieder normaal mens over beschikt, niet heeft. Net als jongeren die verslaafd raken aan drugs, of die afreizen naar Syrië om te strijden voor IS. Zij missen het gevoel, het geweten, en zijn daardoor in staat mensen gruwelijke dingen aan te doen."

Wapens

Dat ook haar Robert in staat is om ver te gaan, weet Marian wel zeker. "Al op vijftienjarige leeftijd zei hij: 'Ik wil groter worden dan Klaas Bruinsma ooit is geweest.' Natuurlijk schrok ik daarvan. Geen enkele ouder wil dat zijn/haar kind  in die gevaarlijke wereld terechtkomt."

"Toch wilde Robert niet gewaarschuwd worden. 'Ik laat me niet kapot schieten mam', zei hij dan. Hij is al eens betrokken geweest bij een steekincident en ik weet dat hij ook beschikt over wapens, die hij zeker zal gebruiken als het nodig is."

Criminele circuit

Het moment warop Marian die wapens voor het eerst zag, kan ze zich nog goed herinneren. "Hij stond op de foto met een mitrailleur. Het enige wat ik dacht was: 'Is dit het dan?' Natuurlijk wist ik als moeder door zijn puberteit vol drank, drugs en de sommen geld die hij met zijn vijftien jaar op zijn rekening had staan, al lang dat hij in het criminele circuit zou belanden."

"Járen heb ik er alles aan gedaan om het te voorkomen. Van gedragstherapieën, gesloten instellingen tot medicijnen: er was niets dat hem hielp. Dat is heel moeilijk, want je wil je kind zo graag helpen, zo graag behoeden voor het kwaad. Als dat dan niet lukt en het buiten je macht ligt, is dat heel verdrietig."

Loslaten

"Toch kon ik niet anders dan mij erbij neerleggen. Op het moment dat Robert 18 zou worden, zou iedereen de handen van hem aftrekken en zou hij zijn vrijheid tegemoet gaan. Ik wist dat het dan afgelopen zou zijn."

Hoe moeilijk ook: Marian moest haar zoon loslaten. "Dat was één van de moeilijkste dingen, want ondanks alles wat hij heeft gedaan, blijft het wel mijn kind. Natuurlijk keur ik zijn daden niet goed, maar ik houd nog steeds van hem. Ik had, toen ik hem als jongetje van 7 pond in mijn armen sloot, een heel ander leven voor hem bedacht."

Schuldgevoelens

"Heel vaak heb ik mij afgevraagd: 'Had ik het anders moeten doen, had ik dit kunnen voorkomen?' Maar inmiddels weet ik dat die schuldgevoelens geen zin hebben. Hoe hard het ook klinkt: Robert is wie hij is en daar kan ik niets aan veranderen. Dat moet ik accepteren."

"Een moeder, die hetzelfde meemaakte, zei ooit tegen mij: 'Je kunt je kind beter verliezen aan de dood, dan aan het leven'. Dat vond ik zo ontroerend, want ook ik ben mijn kind kwijt. Toch hoop ik dat Robert nog in leven is, want zolang hij nog leeft, is er altijd nog een sprankje hoop dat hij ooit de juiste weg kiest."

Jij op VROUW.nl

Heb jij een soortgelijk verhaal? En wil je dat vertellen?

Dan kan dat hier...