Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Danté hoort er nog steeds helemaal bij
Foto: eigen foto
In het nieuws

Beppy: Ik verloor mijn zoon
na 36 weken zwangerschap

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag wordt in de Tweede Kamer gedebatteerd over de registratie van doodgeboren kinderen in de BRP (Basisregistratie Personen). Het registreren is een hele belangrijke stap in de erkenning van doodgeboren baby’s, vindt Beppy van der Vaart. Ze vond het maar gek dat het niet mocht toen haar zoontje Danté Nikolay Loovens levenloos ter wereld kwam op 17 mei 2015, nadat Beppy 36 weken probleemloos zwanger was geweest. Vanwege de actualiteit herplaatsen we het interview dat we in september 2016 met Beppy hadden.

"In Nederland staat in de wet dat kindjes die levenloos ter wereld komen nooit hebben bestaan", scheef Beppy eerder op haar Facebook. De post werd meer dan 28.000 keer gedeeld. Daarover zegt ze nu: "Ik ben superblij en ontroerd dat daar waarschijnlijk verandering in komt. Het lijkt misschien iets kleins, maar voor ons is het heel groots.

Rouwen en registreren

Er is heel wat veranderd. Het is goed dat we met de tijd meegaan. Zo hoeven we niet meer achter een wit kleed te bevallen, zoals in de jaren zestig. Dat je het kindje niet meer mag zien, omdat het pijn zou doen. Maar vervolgens vielen vrouwen wel in een zwart gat. Gelukkig mogen deze kindjes er nu zijn; je mag rouwen, je mag erover praten en... je mag het straks registreren."

Ze blikt terug op de periode rondom de geboorte van Danté: "Acht maanden lang heeft hij geleefd - in mij. Een uur voor het constateren van zijn overlijden bewoog hij nog in mijn buik. Hij heeft wel degelijk bestaan en is een wezenlijk deel van ons.

In zijn eigen bedje

Hij is drie dagen bij ons geweest, thuis in zijn eigen bedje. Desalniettemin wordt hij, afgezien van een 'akte van levenloos geboren kind' die nodig is voor het regelen van de verplichte uitvaart, nergens erkend als onze zoon.

Hij is in geen enkel officieel register opgenomen en staat nergens als onze eerstgeborene vermeld. We zijn zo blij dat daar nu verandering in gaat komen. We hopen hem in de loop van volgend jaar te kunnen registreren, maar snappen dat het tijd kost om de wetswijziging door te voeren. Zodra het mogelijk is doen we het direct. Dan heeft onze Solène Noé officieel een grote broer.

Beppy met dochter Soléne/Foto: Anna Ciolina

Turbulente periode

Op vrijdag 15 mei had ik mijn laatste werkdag. Ik reed naar huis omdat ik een check bij de verloskundige had. Ik was euforisch. Het was een mooie dag, ik had mijn werk goed overgedragen en zou lekker gaan genieten en even vrij zijn van mijn drukke baan. Mijn vriend was ook bij het onderzoek en samen met de verloskundige keken we naar de baby.

Ze kon het hartje niet meer vinden, zei ze. Even daarvoor bewoog de baby nog vrolijk in mijn buik, maar ik vond dat hij er maar raar bij lag. We zijn naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben drie mensen naar hem gekeken. De laatste zei 'Uw kindje is overleden'. Dan zakt de grond helemaal onder je vandaan. Alles is ineens anders.

Verwerkingsproces

Ze zeiden dat ik moest bevallen, dat het beter was voor het verwerkingsproces. Op dat moment voelde ik dat niet zo, ik zei 'Haal hem er maar uit'. Thuis hebben we familie en vrienden gebeld en heb ik bijna geen oog dichtgedaan.

Die zaterdag erna ben ik ingeleid en een dag later is Danté binnen 11 minuten geboren. Het was een mooie, probleemloze bevalling. Ik was zo blij om hem te zien. Het was zo’n perfect kind. Ik was zo gelukkig en trots en kon niet stoppen met naar hem kijken.

Uitvaartondernemer

Hem op de wereld zetten was het mooiste en tegelijk het moeilijkste dat ik ooit heb gedaan. Hij was een voldragen baby met alles erop en eraan, een prachtig gezond mannetje. Zo te zien was er niks mis met hem.

We hebben hem mee naar huis genomen en hij heeft drie dagen bij ons in zijn bedje gelegen. Een uitvaartondernemer waarmee mijn oom en tante bevriend zijn had dat heel mooi gedaan, met een elektrisch koelelement in zijn bedje dat keurig opgemaakt was.

Babydingen

In de dagen dat hij thuis was hebben we alle babydingen gedaan. We hebben voor hem gezongen, hem boekjes voorgelezen en tegen hem gepraat. We hebben daarna thuis een heel mooi afscheid gehad met familie en vrienden. Dat was op 20 mei. Er was mooie muziek en er waren witte en groene heliumballonnen.

Het was zo fijn. Daarna hebben we hem in een mandje naar het crematorium gebracht. Het was een lange laan met bomen en aan het einde was er een plekje vol met bloemen en hebben we hem, om 10:35 uur en precies drie dagen na zijn geboorte, overgedragen. Het was goed zo. Ik denk er niet met verdriet aan terug, maar met liefde. Danté heeft de moeder in mij wakker gemaakt. Het is zoiets moois voor ons geweest, het heeft zoveel betekend.

Doodsoorzaak

Danté was een gezond kind. De doodsoorzaak is nooit gevonden. Soms gebeurt het dat een kindje zomaar overlijdt in de buik. Dat er nu niks staat als ik inlog op Mijn Overheid doet mij pijn. Dat klopt niet. Danté was mijn kind. Ik heb hem gebaard. Ik vind dat een registratie in het register een keus moet zijn voor mensen die het willen. Danté is een wezenlijk deel van mij.

Ik ben drie maanden geleden bevallen van mijn dochter, maar als mensen vragen of dit mijn eerste is dan antwoord ik 'Nee, dit is mijn tweede'. Er is een levende babywereld, maar ook een dode babywereld. Mijn tweede kind noemen ze een regenboogbaby, die komt na de storm. Daarom heet ze ook Solène; want de regenboog kondigt de zon aan.

Taboe

Ik werd bij haar drie weken eerder ingeleid, op 13 juni, de dag waarop mijn zoon uitgerekend was. Een bizar toeval! Danté heeft me moeder gemaakt, maar voor Solène mag ik ook mama zijn. Ik vind het zo fijn dat ik voor haar mag zorgen. Fijn, maar ook moeilijk, hoe mooi het ook is. Want ik weet nu wat ik heb gemist. Het verdriet slijt, maar blijft altijd aanwezig.

In de periode na zijn overlijden merkte ik dat er nog een flink taboe rust op doodgeboren kinderen. Zelf weiger ik te verzuren. Ik begrijp dat er lotgenoten zijn die kwaad zijn, maar baby’s zijn er nu eenmaal om ons heen, zeker in mijn leeftijdscategorie. Als een vriendin van mij bevalt ga ik er met gillende gympen heen, dolblij dat het goed is gegaan. Het heeft mijn vriendschappen alleen maar sterker gemaakt.

Traan

'Behandel me niet anders' heb ik gevraagd. 'Misschien laat ik een traan, maar die laten we dan samen'. Dat scheelt. Ik maak me er hard voor dat je hierover kunt praten. Dat het er mag zijn. Dat het niet zo is als in de jaren vijftig of zelfs tachtig, waarin je achter een gordijn beviel en je kindje weg werd gehaald zonder dat je het ooit mocht zien. Dat het afgevoerd werd als afval."

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Beppy, ook iets heftigs meegemaakt? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...