Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte
In het nieuws

Zo ver ging ik
voor mijn rijbewijs

journaliste

Kimberley van Heiningen

O

Oud-examinator Ernst S. zou geld hebben aangenomen om kandidaten te laten slagen. Bij redacteur Kimberley van Heiningen – wegpiraat pur sang – rijst maar één vraag: waar was Ernst toen zij hem nodig had?

Ik krijg nog buikpijn wanneer ik denk aan het tijdperk waarin ik mijn rijbewijs probeerde te halen. Project Rijbewijs (want, dat werd het na zes keer afrijden) was een zenuwslopende levensfase (want, meer dan zestig lessen) voor mij – en vooral mijn medeweggebruikers.

Wegpiraat

In eerste instantie verliep alles voorspoedig. Ik haalde mijn theorie-examen in één keer (een unicum) en wist alles over razendsnelle bolides en hun onderdelen dankzij mijn abonnement op Top Gear Magazine.

Dat maakt het geheel misschien nog wel pijnlijker dan dat het anders was geweest. In theorie zou ik Formule 1-coureur kunnen zijn, in praktijk ben ik een wegpiraat. In gedachten leende ik de Lexus van mijn toenmalige vriend (vooruit, van zijn ouders), in realiteit leent niemand mij zelfs zijn oudste barrel nog uit.

Zes keer is scheepsrecht

Nu ben ik een doorzetter en opgeven zit niet in mijn systeem. Dus ook na een tweede, derde en vierde keer zakken, stapte ik gewoon weer in de auto en probeerde het nog een keer. De ene keer verliep nog dramatischer dan de andere keer.

Eén poging herinner ik me niet eens meer. De huisarts had me kalmeringspillen voorgeschreven tegen de zenuwen, maar uit diezelfde zenuwen was ik iets te scheutig met de dosering.

Ik heb geen idee meer wat er die dag is gebeurd, behalve dat ik weer niet met dat inmiddels felbegeerde pasje naar huis ging. Maar toen ik bij mijn vijfde poging een faalangstexamen had geboekt (hierbij mag je pauzeren wanneer je wilt) en zakte op mijn ‘onzekerheid’, wist ik écht niet meer waar ik het zoeken moest.

Loser

Na zestig lessen ben ik de tel kwijtgeraakt en mijn instructeur was inmiddels wel door zijn gesprekstof heen. Ik had zijn levensverhaal al zeker tien keer gehoord en herkende zijn grapjes van tien lessen geleden. Sprak hij eerder nog lachend over de losers die het staatsexamen moesten doen, bij mijn vierde afrijdpoging (en tevens eerste staatsexamen) bleef het angstvallig stil op de bijrijdersstoel. Ik was zo'n loser geworden.

Bovendien was het geldpotje voor mijn rijbewijs al twee pogingen eerder leeg geraakt en had ik alles wel uit de kast gehaald. Fietsers bijna van hun tweewieler rijden? Check. Krassen maken op de lesauto? Check. Knipogend vanaf de invoegstrook jezelf een plekje op de rijbaan garanderen? Check.

Naakte benen

Het werd tijd voor zwaarder geschut. De zon scheen en ik besloot de examinator te trakteren op een paar naakte benen onder een zomers rokje. Als ik het niet van mijn rijkunsten moest hebben, dan maar van mijn vrouwelijkheid. Mijn principes had ik twee afrijdpogingen daarvoor al uit het autoraampje geflikkerd.

Karma

Uitgerekend die dag (na vijf mannelijke examinatoren) kreeg ik een vrouw op de bijrijdersstoel. Karma is een bitch, zullen we maar zeggen. Ik ben meer bezig geweest met het naar beneden sjorren van mijn rokje dan met de weg. 

En toch slaagde ik die keer. Het lag ongetwijfeld niet aan de fietser die ik bijna schepte, het wegrijden op de handrem of mijn korte rokje. Het lag aan de examinator die er als enige wel vertrouwen in had. Zonder die dame in kwestie zou het omkopen van de eerstvolgende examinator misschien wel de volgende stap zijn geweest. 

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!